Bogusław Stachura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogusław Stachura
generał dywizji MO generał dywizji MO
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1927
Grajewo
Data i miejsce śmierci 21 sierpnia 2008
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1945–1989
Jednostki Ministerstwo Spraw Wewnętrznych
Stanowiska podsekretarz stanu w MSW (1969–1983)
Późniejsza praca Ambasador PRL w Bukareszcie (1983–1988)
Grób Bogusława Stachury na Wojskowych Powązkach

Bogusław Stachura (ur. 20 marca 1927 w Grajewie, zm. 21 sierpnia 2008 w Warszawie) – funkcjonariusz aparatu politycznego PPR/PZPR, szef Służby Bezpieczeństwa PRL, wiceminister spraw wewnętrznych PRL, generał dywizji MO.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Władysławy. Pracował w Urzędzie Gminy w Morawicy (1942–1945). Był wieloletnim członkiem i funkcjonariuszem aparatu politycznego, kolejno PPR, a później PZPR – był instruktorem KP PPR w Kielcach (1945–1947), uczniem Liceum Ogólnokształcącego w Kielcach (1947–1949), instr./z-cą kier./kier. Wydz. Ekonomicznego KW PZPR w Kielcach (1949–1955), instr. Wydz. Ekonomicznego KC PZPR (1955–1956), I sekr. KM PZPR w Kielcach (1956–1957), sekr. ekonomicznym KW PZPR w Kielcach (1957–1969), wiceministrem spraw wewnętrznych PRL (1969–1983) i ambasadorem PRL w Bukareszcie (1983–1988).

W latach 1968–1980 zastępca członka, a w latach 1980–1981 członek Komitetu Centralnego PZPR. W latach 70. był także członkiem Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR Nowe Drogi[1].

Kierował Operacją Lato`76, przez co był odpowiedzialny za brutalne stłumienie demonstracji robotników przez oddziały ZOMO oraz istnienie tzw. ścieżek zdrowia w czasie wydarzeń czerwcowych w Radomiu.

Kierował sztabem Operacyjnym Lato 80, od sierpnia 1980 przygotowywał plany wprowadzenia stanu wojennego w Polsce. Po wprowadzeniu stanu wojennego 23 grudnia 1981, jako zastępca Ministra Spraw Wewnętrznych, wydał decyzje „w sprawie powołania grupy operacyjnej w celu koordynacji zadań w zakresie realizacji działań operacyjnych w stosunku do związków zawodowych Solidarność”. Kierownikiem tej grupy został Józef Sasin. Działanie te miały na celu powołanie nowego związku zawodowego Solidarność, w pełni sterowanego przez władze[2].

W latach '90 został oskarżony o utrudnianie śledztwa w sprawie zabójstwa w 1977 studenta UJ Stanisława Pyjasa[3]. Został pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera A16-7-27)[4].

Odznaczenia (wybrane)[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 1232

Przypisy[edytuj | edytuj kod]