Bogusław Wolniak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogusław Ryszard Wolniak
Bolesław Wnuk
Mięta, Powoli
major major
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1907
Warszawa
Data i miejsce śmierci 31 marca 1986
Gliwice
Przebieg służby
Lata służby 1929–1945
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP),
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie,
Armia Krajowa,
Delegatura Sił Zbrojnych na Kraj
Jednostki Pułk Radiotelegraficzny,
4 Dywizja Piechoty (WP we Francji),
1 Brygada Strzelców (PSZ),
I Korpus Polski (PSZ),
Oddział V Łączności KG AK,
Dowództwo Wojsk Łączności KG AK.
Stanowiska dowódca kompanii, kierownik stacji namiarowo-podsłuchowej, adiutant pułku, dowódca szkoły podoficerskiej, zastępca dowódcy łączności dywizyjnej, zastępca dowódcy łączności brygady,
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
kampania wrześniowa,
powstanie warszawskie,
powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Późniejsza praca radiotelegrafista, technik budowlany, kosztorysant
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)
Pomnik upamiętniający operację Most III we wsi Zabawa

Bogusław Ryszard Wolniak vel Bolesław Wnuk pseud.: „Mięta”, „Powoli” (ur. 9 marca 1907 w Warszawie, zm. 31 marca 1986 w Gliwicach) – oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, major łączności służby stałej, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po 6 latach nauki (1916–1922) w państwowym gimnazjum w Zawierciu przeniósł się do Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie zdał maturę w 1926 roku, po czym wstąpił do Szkoły Podchorążych Saperów (Inżynierii), którą ukończył w 1929 roku. Dostał przydział na dowódcę kompanii 2 batalionu Pułku Radiotelegraficznego. Od 1937 roku był kierownikiem stacji namiarowo-podsłuchowej nr 3 w Krakowie podlegającej Oddziałowi II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. W zimie 1938/1939 był dowódcą kompanii w 1 batalionie telegraficznym w Zegrzu. W marcu 1939 wrócił do Pułku Radotelegraficznego, w którym został adiutantem i dowódcą szkoły podoficerskiej. 24 sierpnia 1939 roku został dowódcą stacji radiotelegraficznej nr 5 w Starogardzie Gdańskim.

We wrześniu 1939 roku wraz ze stacją przeszedł szlak aż do Kosowa. 19 września przekroczył granicę polsko-rumuńską. Był internowany w Rumunii. 28 stycznia dotarł do Francji, gdzie ukończył kurs łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Wersalu, następnie służył na stanowisku zastępcy dowódcy łączności dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszedł pod dowództwo brytyjskie. Służył jako zastępca dowódcy łączności 1 Brygady Strzelców, w sztabie I Korpusu Polskiego i w centrum radiowym przy Sztabie Naczelnego Wodza.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji i łączności radiowej w konspiracji został zaprzysiężony 22 kwietnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Służył jako instruktor łączności w Sekcji Dyspozycyjnej Sztabu Naczelnego Wodza, następnie został przerzucony do Włoch, gdzie był dowódcą ośrodka radiowego Bazy nr 10.

Poleciał do Polski w nocy z 25 na 26 lipca 1944 roku w ramach operacji „Wildhorn III” (Most III). Samolot lądował na placówce odbiorczej „Motyl” w pobliżu wsi Wał-Ruda i Zabawa. Po aklimatyzacji dostał przydział do Oddziału V Łączności Komendy Głównej AK. W powstaniu warszawskim był w II rzucie Komendy Głównej, w Dowództwie Wojsk Łączności w Śródmieściu.

Po kapitulacji powstania dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w Oflagu VII A Woldenberg, skąd został 30 stycznia 1945 roku uwolniony przez wojska radzieckie. Wrócił do Polski i kontynuował działalność konspiracyjną. Od lutego do czerwca 1945 roku był szefem łączności technicznej Komendy Głównej Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj w Warszawie. 23 czerwca 1945 roku został aresztowany przez UB, zwolniono go w październiku tego roku na mocy amnestii.

Podjął pracę jako radiotelegrafista w ambasadzie brytyjskiej, a od stycznia 1947 roku pracował w redakcji tygodnika „Głos Anglii” w Krakowie. W 1949 roku przez kilka miesięcy był technikiem budowlanym i kosztorysowym w Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego w Bielsku. W 1952 roku podjął pracę w Przedsiębiorstwie Państwowym Chłodnie Kominowe w Gliwicach, początkowo jako kalkulator kosztorysowy, później awansując na stanowisko specjalisty kosztorysów. W 1972 roku przeszedł na emeryturę.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – ze starszeństwem od 15 sierpnia 1929 roku
  • porucznik – 1 stycznia 1932 roku
  • kapitan – 19 marca 1937 roku
  • major – ze starszeństwem od 1 marca 1944 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wawrzyńca, elektrotechnika, i Aleksandry z domu Radziszewskiej. Był dwukrotnie żonaty: w 1932 roku ożenił się z Janiną Kiecolt, z którą nie miał dzieci. W 1948 roku ożenił się z Krystyną Prewysz-Kwinto (ur. w 1922 roku), z którą miał 3 dzieci: Krzysztofa (ur. w 1948 roku), Barbarę (ur. w 1950 roku) i Joannę (ur. w 1951 roku).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]