Bohdan Czeszko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Czeszko
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

1 kwietnia 1923
Warszawa

Data i miejsce śmierci

21 grudnia 1988
Warszawa

Poseł na Sejm PRL IV, V, VI i VII kadencji
Okres

od 1965
do 1980

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej

Bohdan Władysław Czeszko, ps. „Agawa” (ur. 1 kwietnia 1923 w Warszawie, zm. 21 grudnia 1988 tamże) – polski pisarz, scenarzysta i publicysta, poseł na Sejm PRL IV, V, VI i VII kadencji[1]. Budowniczy Polski Ludowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leonarda[2]. Absolwent Państwowego Liceum Plastycznego w Warszawie. W czasie wojny od 1942 żołnierz Gwardii Ludowej i Armii Ludowej w Warszawie, ps. „Agawa”, członek Związku Walki Młodych. Brał udział m.in. w zamachu na Cafe-Club. Walczył w powstaniu warszawskim w batalionie AL „Czwartaków” na Woli, Starówce i Śródmieściu, jako sierżant i zastępca Lecha Matawowskiego „Mirka”, pełniąc funkcję szefa batalionu. Ranny podczas walk na Woli 6 sierpnia 1944. Po upadku powstania nadal działał w konspiracji w Częstochowie, po czym w marcu 1945 wstąpił do 2 Armii Wojska Polskiego. Został ranny podczas forsowania Nysy. Po wojnie działał w Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Po zakończeniu wojny studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i podjął działalność literacką. Debiutował w 1948 tomem opowiadań Początek edukacji. Autor powieści o tematyce okupacyjnej i wojennej, między innymi Pokolenia z 1951. Powieść ta, opisująca historię Gwardii Ludowej i Armii Ludowej, nie należy do wzorcowych utworów socrealistycznych, została zekranizowana przez Andrzeja Wajdę w 1954. Był także autorem Trenu z 1961, który został negatywnie oceniony przez ówczesną oficjalną krytykę za „pacyfizm i czarnowidztwo”.

W latach 1954–1963 redaktor „Przeglądu Kulturalnego”, później zastępca redaktora naczelnego warszawskiej „Kultury”. Od 1965 do 1980 był posłem na Sejm PRL. Należał do Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 31C-tuje-8)[3].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1952 otrzymał nagrodę państwową II stopnia[4]. 15 lipca 1954 z okazji 10. rocznicy Polski Ludowej został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. W 1955 otrzymał Medal 10-lecia Polski Ludowej[5]. 22 lipca 1964 z okazji 20-lecia Polski Ludowej otrzymał nagrodę państwową I stopnia[6]. W 1965 otrzymał nagrodę resortową III stopnia, a w 1970 nagrodę miasta stołecznego Warszawy. W 1984 odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[7]. Ponadto odznaczony także m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych, Medalem 40-lecia Polski Ludowej[8].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Jarosz, Działalność Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR przy Zarządzie Głównym Związku Literatów Polskich w latach 1949–1953 (w świetle akt własnych), „Mazowieckie Studia Humanistyczne”, 5 (1), s. 5–45 [dostęp 2019-01-12] [zarchiwizowane z adresu 2019-01-13]. [zob. s. 9]
  2. a b Uchwała Rady Państwa z dnia 15 lipca 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych (M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564).
  3. Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  4. „Dziennik Polski”, rok VIII, nr 176, (2639), s. 2.
  5. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400.
  6. „Dziennik Polski”, rok XX, nr 171 (6363), s. 3.
  7. „Trybuna Robotnicza”, 1984, nr 172, s. 2.
  8. Uznanie dla twórców kultury, „Trybuna Robotnicza”, nr 170, 19 lipca 1984, s. 1–2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]