Bohdan Gadomski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohdan Gadomski
Ilustracja
Bohdan Gadomski ze swoim psem championem Polski - Oskarem
Miejsce urodzenia Łódź
Zawód dziennikarz, publicysta
Miejsce zamieszkania Łódź
Narodowość  Polska
Stanowisko redaktor tygodnika Angora i publicysta Expressu Ilustrowanego
Strona internetowa
BohdanGadomski2.jpg

Bohdan Gadomski – polski dziennikarz prasowy, radiowy i telewizyjny, popularyzator światowej muzyki rozrywkowej.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Studium Dziennikarstwa i Wiedzy o Prasie w Łodzi oraz Państwowe Studium Kultury i Oświaty w Warszawie (reżyseria teatralna). Wcześniej studiował filologię polską w dwóch uczelniach pedagogicznych, bo chciał zostać nauczycielem języka polskiego. Dwa lata uczył się śpiewu klasycznego, bo zdawał konkursowy egzamin na wydział wokalno - aktorski PWSM w Łodzi. Jest laureatem łódzkich "Spotkań z polską piosenką" (10 pierwszych nagród), odpowiednik telewizyjnej "Szansy na sukces". Wygrał radiowy konkurs dla młodych piosenkarzy "Bez protekcji" Włodzimierza Korcza. Śpiewał w nim piosenkę Teresy Tutinas pt "Nikt nie pomoże". W 2015 roku nagrał piosenkę pod tytułem "Duch Dusza i Ciało" z muzyką i słowami Agnieszki Chrzanowskiej. Jest to jedyny zapis jego wokalu, po kilkunastu latach czynnego śpiewania jako dziecko i jako młodzieniec. Piosenka dostępna jest na jego kanale na YouTube.

Jest autorem licznych publikacji na temat życia i działalności Violetty Villas, Michaela Balla, Shirley Bassey i Ymy Sumac oraz wielu programów radiowych i telewizyjnych o gwiazdach piosenki z Polski i zagranicy. Laureat „Złotego Pióra”, „Złotej Nuty”, „Złotej Płyty”, ”Złotego Taboru”, „Złotego Prometeusza”, „Diamentowej Płyty”, „Diamentowej Nuty”, „Diamentowego Liścia Medialnego” oraz medalu „Serce za serce”[1]. Redaguje autorskie rubryki w tygodniku „Angora” oraz gazecie „Express Ilustrowany”.. Wielokrotnie występował na antenach TVP1, TVP2, Polsatu, TVN i Super stacji, jako recenzent muzyczny i gość kilkunastu programów. Przez kilkanaście lat był redaktorem muzycznym trzech łódzkich stacji radiowych: Radio Łódź, Radio Classic, Radio Parada. Przez trzy lata prowadził nocne programy telewizyjne "Noc z telewizją Katowice", przez rok program telewizyjny "Poznajmy ich prywatnie" w TV TOYA. Nakręcono o nim pięć programów telewizyjnych. Jest recenzentem muzycznym festiwali piosenki, i recenzentem gal telewizyjnych ("Wiktory") W latach 2011-2012 nakręcono o nim film pod tytułem "Diamentowo - Złoty Redaktor", był to film dyplomowy Moniki Jeznach-Nowickiej, prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych we Wrocławiu w 2015 roku.

Zagrał w filmach Mantra (2004) oraz Lawstorant (2005),[2] a jako dziecko w głównej roli Janka w dokumencie fabularyzowanym "Komu Dwójkę". Wystąpił także w czterech teledyskach. Interesuje się kynologią i jest właścicielem championa Polski rasy bichon frise Oskara, a wcześniej championa Polski pudla morelowego Bu-Bu Mon Cheri Adorea. Interesuje się fotografią, robi zdjęcia i ma ich w albumach kilka tysięcy. Posiada także jedną z największych na świecie prywatnych kolekcji , unikalnych płyt CD i DVD.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj]

  • 1999: „Złote Pióro” dla najlepszego recenzenta festiwali: Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i Sopot Festival.
  • 1999: „Złota Nuta” na 20-lecie pracy dziennikarza muzycznego.
  • 2009: „Diamentowa Nuta” w plebiscycie „Złota Nuta 2009” od pięciu mediów internetowych i prasowych, za 30-lecie działalności dziennikarza muzycznego.
  • 2010: „Diamentowy Liść Medialny 2010” – nagroda kapituły programu medialnego „Polska w Europie – Europa w Polsce”.
  • „Złota Odznaka Prometeusza” – wyróżnienie Kapituły Fundacji Pro Publico Bono za wielkie serce dla dzieci pokrzywdzonych przez los i niepełnosprawnych.
  • „Złoty Tabor” – wyróżnienie nadane na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Cygańskiej w Ciechocinku przez Kapitułę Królewskiej Rady Starszych pod przewodnictwem Króla Romów za popularyzację kultury Romów.
  • Diamentowa Płyta od zespołu Ich Troje
  • Złota Płyta od Anny Wyszkoni
  • Złote Pióro od Rafała Brzozowskiego
  • Złoty Klucz Wiolinowy od Grzegorza Wilka

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]