Bohdan Kleczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Kleczyński
podpułkownik dyplomowany pilot podpułkownik dyplomowany pilot
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1900
Kijów
Data i miejsce śmierci 20 marca 1944
Edynburg
Przebieg służby
Lata służby 19311944
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki Wyższa Szkoła Wojenna,
53 Eskadra Towarzysząca,
Dywizjon 305
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

Bohdan Kleczyński (ur. 4 grudnia 1900 w Kijowie, zm. 20 marca 1944 w Edynburgu) – podpułkownik dyplomowany pilot Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, pośmiertnie awansowany na pułkownika.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bohdan Kleczyński urodził się 4 grudnia 1900 roku w Kijowie[1].

W okresie od 15 lipca do 15 września 1931 roku odbył dwumiesięczną praktykę w piechocie i artylerii, a w okresie od 15 października do 15 grudnia 1931 roku ukończył kurs próbny przy Wyższej Szkole Wojennej. Z dniem 4 stycznia 1932 roku został powołany na dwuletni kurs 1931/1933 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych. Był wykładowcą lotnictwa Wyższej Szkoły Wojennej[2]. 5 marca 1934 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 29. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki[3]. Od listopada 1935 roku do sierpnia 1936 roku dowodził III plutonem 53 Eskadry Towarzyszącej w Wilnie[4].

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył jako referent operacyjny Dowództwa Lotnictwa i Obrony Przeciwlotniczej Armii „Modlin”. Następnie przez Rumunię i Francję ewakuował się do Anglii w której dowodził od 15 kwietnia do 9 sierpnia Dywizjonem 305. Przeniesiony do Inspektoratu Lotnictwa w Londynie. Towarzyszył w podróży do Stanów Zjednoczonych gen. Sikorskiemu. Zwolniony z lotnictwa 13 lutego 1942 roku. Attaché lotniczy przy Ambasadzie RP w Waszyngtonie od 15 marca 1942 roku, a następnie w 1943 roku odwołany do Anglii, gdzie był dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Lotniczej w Peebls[2]. W 1942 udaremnił próbę zamachu w lecącym nad Atlantykiem samolocie gen. Władysława Sikorskiego.

Zmarł 20 marca 1944 roku, w polskim Szpitalu im. Ignacego Paderewskiego w Edynburgu, w następstwie obrażeń ciała doznanych w wypadku drogowym. Pochowany na Cmentarz Lotników Polskich w Newark-on-Trent, grób nr L 320[2].

Publikował w Przeglądzie Lotniczym.

  • Organizacja pracy sztabu zgrupowania lotniczego, cz. I, nr 4, kwiecień 1935, s. 149-159.
  • Organizacja pracy sztabu zgrupowania lotniczego, cz. II, nr 5, maj 1935, s. 194-205.
  • Szyki powietrzne, nr 9, wrzesień 1935, s. 385-389.
  • Piechota powietrzna, nr 5, maj 1938, s. 642.
  • Dziesięciolecie „Przeglądu Lotniczego”, nr 11, listopad 1938, s. 1629.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1946, Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, Londyn 1952, s. 304.
  2. a b c Cumft i Kujawa 1989 ↓, s. 322.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 5 marca 1934 roku, s. 82.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 334.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Wieczorkiewicz, Historia polityczna Polski 1935-1945, Warszawa 2005.
  • Olgierd Cumft, Hubert Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.