Bohdan Marconi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Lucjan Marconi
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1894
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 stycznia 1975
Warszawa
Zawód konserwator dzieł sztuki, malarz, muzyk
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Bohdan Marconi (z lewej) w towarzystwie Armanda Vetulaniego, lata 1960 (zdjęcie udostępnione dzięki uprzejmości Barbary Vetulani).
Grób Bohdana Marconiego na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie

Bohdan Lucjan Marconi (ur. 14 stycznia 1894 w Warszawie, zm. 15 stycznia 1975 tamże) – polski konserwator malarstwa, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, wnuk Henryka Marconiego, syn Władysława Marconiego i jego żony Kazimiery Eleonory z Kolbergów (1859-1934), ewangelik reformowany.

Po ukończeniu szkoły średniej wyjechał na studia w konserwatorium w Berlinie (skrzypce). W 1904 rozpoczął studia malarskie w Narodowej Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu, które skończył w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie pod okiem Miłosza Kotarbińskiego i Wojciecha Kossaka. W 1917 koncertował w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

W 1918 wstąpił do wojska i w czasie wojny polsko-bolszewickiej walczył na froncie litewsko-białoruskim. Skończył Szkołę Podchorążych Piechoty i Szkołę Podchorążych Wojsk Samochodowych. 22 września 1922 objął stanowisko rysownika, potem konserwatora-restauratora w Muzeum Narodowym w Warszawie w pracowni konserwacji malarstwa, gdzie pracował aż do 1951 roku. W czasie okupacji niemieckiej brał udział w nieudanej próbie ratowania plafonów z Zamku Królewskiego w Warszawie. Podczas burzenia Warszawy przez wojska niemieckie po upadku Powstania Warszawskiego przebywał w gmachu Muzeum Narodowego, gdzie był świadkiem dokonywanych przez żołnierzy grabieży i zniszczeń obiektów muzealnych. Jego wojenne wspomnienia zostały opublikowane w zbiorze jego esejów O sztuce konserwacji. W 1947 został mianowany profesorem Akademii Sztuk Pięknych, gdzie uczył konserwacji malarstwa.

Uchwałą Rady Państwa z 29 października 1947 odznaczony Krzyżem Oficerskim[1], a w 1955 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Szczególnie cenne są tzw. teki i rolki Marconiego, dotyczące obrazów przyjętych przez niego do konserwacji przed i po wojnie, co pozwoliło m.in. na sporządzenie rejestru obrazów zniszczonych i zaginionych w czasie II wojny światowej.

Jego żoną była Zofia z Szyllerów (1896-1988). Mieli dwie córki, oraz dwóch wnuków, w tym Marka Blizińskiego, muzyka. Bohdan Marconi spoczął w grobowcu rodzinnym obok rodziców i brata na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej” M.P. z 1947 r. Nr 149, poz. 894, pkt 6.
  2. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144, pkt 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lech Krzyżanowski, Marconi Bohdan, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, z. 1, Poznań, Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków, 2000, ​ISBN 83-900862-7-1​.
  • Bohdan Marconi, O sztuce konserwacji (wybór i opracowanie: Juliusz Bursze), wyd. Arkady, Warszawa, 1982.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]