Bohdan Rymaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Rymaszewski
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1935
Wilno
Data śmierci 23 listopada 2016
Zawód, zajęcie historyk, architekt, zabytkoznawca
Tytuł naukowy profesor nauk technicznych
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Bohdan Rymaszewski (ur. 2 czerwca 1935 w Wilnie, zm. 23 listopada 2016[1]) – polski architekt i historyk, specjalizujący się w historii i teorii konserwacji zabytków, ochronie i konserwacji architektury zabytkowej, urbanistyce i zabytkoznawstwie, profesor nauk technicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1953 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu i podjął studia w zakresie sztuk pięknych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Ukończył je w 1957 roku, specjalizując się w zabytkoznawstwie i konserwacji zabytków. Wśród jego wykładowców był Jerzy Remer.

W latach 1957–1971 pełnił funkcję miejskiego konserwatora zabytków w Toruniu, w latach 1972–1983 był dyrektorem Zarządu Muzeów i Ochrony Zabytków w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Pełnił także funkcję generalnego konserwatora zabytków (1971–1983), a w latach 1984–1992 był prezesem zarządu głównego Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego. W latach 1985–1989 pełnił funkcję sekretarza generalnego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[2]. W latach 2000–2006 był członkiem Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej.

W 1972 roku uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim stopień doktora. Tematem jego pracy doktorskiej była Problematyka konserwatorska średniowiecznych miast w Polsce, a jej promotorem Stanisław Lorentz. W 1989 roku na podstawie rozprawy Geneza, uwarunkowania i mechanizmy ochrony zabytków w Polsce uzyskał na UMK stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii. Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 1999 roku. Współpracował jako wykładowca z wieloma uczelniami, wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, Politechnice Krakowskiej, Uniwersytecie Warszawskim, Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Politechnice Białostockiej, Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, Politechniki Świętokrzyskiej.

W 2013 roku, za wybitne zasługi w działalności na rzecz kultury polskiej i zachowania dziedzictwa kulturowego, prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 2016 roku prezydent Andrzej Duda pośmiertnie nadał mu Krzyż Komandorski tego orderu[4].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Toruń w czasach Kopernika: urbanistyka, architektura, sztuka (1969)
  • O przetrwanie dawnych miast (1984, ​ISBN 83-213-3173-4​)
  • Toruń epoki Kopernika (1984, tekst do albumu z fotografiami Janiny Gardzielewskiej)
  • Geneza, uwarunkowania i mechanizmy ochrony zabytków w Polsce (1988)
  • Klucze ochrony zabytków w Polsce (1992)
  • Toruń: architektura i historia (1994, tekst, ​ISBN 83-901314-3-9​)
  • Twórca w okowach przeszłości: rzecz o Stanisławie Wyspiańskim (1995, ​ISBN 83-905230-0-0​)
  • Pamiętać będą pokolenia (2000, ​ISBN 83-85047-85-9​)
  • Polska ochrona zabytków: refleksje z lat 1918–2002 (2002, ​ISBN 83-918245-1-9​)
  • Polska ochrona zabytków (2005, ​ISBN 83-7383-172-X​)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sławomir Kalembka (red.): Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–2004. Materiały do biografii. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, 2006, s. 595. ISBN 83-231-1988-0.
  • Bohdan Rymaszewski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-04-19].