Bohdan Wendorff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Wendorff
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1904
Ryga
Data i miejsce śmierci 26 czerwca 1998
Londyn
Członek II Rady Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 29 marca 1958
do 28 marca 1963
Przynależność polityczna Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Minister bez teki rządu RP na uchodźstwie
Okres od 9 października 1963
do 14 czerwca 1965
Okres od 26 czerwca 1965
do 19 stycznia 1968
Członek III Rady Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 9 września 1963
do 20 lipca 1968
Przynależność polityczna Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Wiceprzewodniczący Rady Stanu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 24 marca 1972
do 12 lipca 1972
Przynależność polityczna Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Członek Komisji Tymczasowej Okresu Przejściowego
Okres od 1 sierpnia 1972
do 20 czerwca 1973
Przynależność polityczna Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Członek V, VI, VII i VIII Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 29 maja 1973
do 8 grudnia 1991
Przynależność polityczna Stronnictwo Chrześcijańskiej Demokracji
Szef Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP
Okres od 1 listopada 1975
do 22 grudnia 1990
P.o. ministra sprawiedliwości rządu RP na uchodźstwie
Okres od 17 stycznia 1984
do 7 kwietnia 1986
Poprzednik Bolesław Dziedzic
Następca Stanisław Wiszniewski
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Złoty Krzyż Zasługi
Bohdan Wendorff
podpułkownik podpułkownik
Przebieg służby
Lata służby 19201945
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP, Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 10 Brygada Kawalerii Pancernej
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Bohdan Wendorff (ur. 14 lutego 1904 w Rydze, zm. 26 czerwca 1998 w Londynie) – polski prawnik i działacz państwowy na emigracji, jako szef Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP (1975-1990) organizator bieżącej pracy czterech kolejnych prezydentów RP na uchodźstwie, podpułkownik broni pancernych Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bohdan Wendorff urodził się 14 lutego 1904 roku w Rydze. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 lipca 1921 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów rezerwy samochodowych. W 1923 był oficerem rezerwy 2 Dywizjonu Samochodowego w Lublinie[1].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno-Miasto z przydziałem mobilizacyjnym do Kadry 2 Dywizjonu Samochodowego w Lublinie[2].

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, był sekretarzem osobistym wojewody wileńskiego Władysława Raczkiewicza, wicewojewodą oraz starostą brasławskim.

We wrześniu 1939 wydostał się przez Łotwę na zachód i służył w 10 Brygadzie Pancernej I Dywizji Gen. Stanisława Maczka. Odznaczony Krzyżem Walecznych za kampanię we Francji. Służbę wojskową zakończył w stopniu kapitana, po II wojnie światowej awansowany do stopnia majora broni pancernej (1964)[3], następnie podpułkownika.

Z ramienia Ligi Niepodległości Polski wszedł do pozostającej w opozycji do Prezydenta RP Augusta Zaleskiego, utworzonej w 1954 roku Tymczasowej Rady Jedności Narodowej[4]. W 1963 został ministrem bez teki w trzecim rządzie Antoniego Pająka jako przedstawiciel Prezydenta RP w rządzie i pełnił tę funkcję także w rządzie Aleksandra Zawiszy powołanym w 1965. Zrezygnował z funkcji ministerialnej w 1968. W latach 1958–1968 był członkiem Rady Rzeczypospolitej w Londynie (w II Radzie (1958-1963) z nominacji Prezydenta RP, w III Radzie (1963-1968) wybrany w wyborach powszechnych). W 1968 został Głównym Komisarzem Wyborczym w wyborach do Rady Rzeczypospolitej. W 1972 został powołany do Rady Stanu i był jej wiceprzewodniczącym. Należał do Ligi Niepodległości Polski, był członkiem jej Głównego Komitetu Wykonawczego.

1 listopada 1975 roku został szefem Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP, sprawując ten urząd do zakończenia działalności rządu RP na uchodźstwie (nazywano go „klucznikiem Zamku”). Od 1975 był równocześnie podsekretarzem stanu w kolejnych rządach Alfreda Urbańskiego, Kazimierza Sabbata i Edwarda Szczepanika, a w czwartym rządzie K. Sabbata powierzono mu obowiązki ministra sprawiedliwości (bez nominacji ministerialnej). Był także członkiem Komisji Likwidacyjnej Rządu RP na Uchodźstwie.

Zasiadał w Radzie Narodowej RP kolejnych kadencji w latach 1973–1991.

Po przekazaniu przez rząd na uchodźstwie prerogatyw wybranemu w kraju prezydentowi Lechowi Wałęsie, Wendorff osobiście przywiózł insygnia władzy prezydenckiej do Polski.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]