Bohuslav Martinů

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bohuslav Martinů
Ilustracja
Martinů w Stanach Zjednoczonych (1943)
Imię i nazwisko Bohuslav Martinů
Data i miejsce urodzenia 8 grudnia 1890[1]
Polička[1]
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 1959[1]
Pratteln[1]
Przyczyna śmierci rak żołądka[2]
Instrumenty skrzypce[1]
Gatunki muzyka poważna[1]
Zawód kompozytor[1]
Strona internetowa
Wieża kościelna, w której kompozytor mieszkał jako dziecko. Ojciec Martinů był odpowiedzialny za alarmowanie mieszkańców miasta w razie pożaru[2].
Filharmonia w Zlinie nosi imię Bohuslava Martinů[2]

Bohuslav Martinů (ˈboɦuslaf ˈmartjɪnuː ( odsłuchaj); ur. 8 grudnia 1890 w Poličce, zm. 28 sierpnia 1959 w Pratteln) – czeski kompozytor muzyki poważnej tworzący w stylu neoklasycznym[1][2]; wykładowca Princeton University i Mannes School of Music[2].

Martinů napisał dziesięć baletów[1], siedemnaście oper (w tym Mirandolinę), sześć symfonii, siedemnaście koncertów, a także wiele dzieł kameralnych, dużych utworów wokalno-instrumentalnych oraz pieśni. W 1968 Harry Halbreich opublikował chronologiczny katalog dzieł kompozytora, zawierający 387 pozycji[3].

Biografia[edytuj]

Urodził się 8 grudnia 1890 w Poličce. Ze względu na stronienie od kontaktów z ludźmi podejrzewano u Martinů autyzm dziecięcy. Studiował w Konserwatorium Praskim, którego nie ukończył przenosząc się do szkoły organowej[1][2], a od 1913 był skrzypkiem Filharmonii Czeskiej[1]. W Poličce mieszkał do 16 roku życia[2]. Przed I wojną światową uczył gry na skrzypcach[2]. Po wojnie wznowił studia kompozycji kształcąc się u Josefa Suka[1]. W 1919 jako drugi skrzypcek Filharmonii Czeskiej wyruszył w trasę koncertową po Europie[2]. W 1922 Teatr Narodowy w Pradze wystawił jego balet Istar. Od 1923 do 1940 przebywał w Paryżu[1] gdzie zainteresował się muzyką Igora Strawinskiego, Grupy Sześciu, ekspresjonizmem oraz jazzem[2], a także utrzymywał kontakty się z miejscowymi muzykami, m.in. z Albertem Rousselem[1]. W tym czasie swoimi utworami zwrócił uwagę m.in. Siergieja Kusewickiego. Po wybuchu II wojny światowej pomagał emigrantom z Protektoratu Czech i Moraw przybyłym do Francji[2], zaś po kampanii francuskiej zamieszkał w Stanach Zjednoczonych[1][2]. Po zakończeniu wojny zaproponowano mu posadę wykładowy w praskim konserwatorium, której nie objął ze względu na stan zdrowia oraz sytuację polityczną w Czechosłowacji. W 1953 i 1956 uzyskał stypendium Guggenheima[4]. Po powrocie do stolicy Francji przeniósł się do Nicei, a następnie do Szwajcarii. Zmarł w Pratteln 28 sierpnia 1959[1][2] z powodu raka żołądka. W 1989 jego ciało przewieziono do Polički[2].

Wybrane utwory[2][edytuj]

  • Istar (balet)
  • Kukiełka (cykl utworów fortepianowy)
  • La jazz
  • Suita jazzowa
  • Kot (balet)
  • Špalíček (balet)
  • II Kwartet smyczkowy
  • Koncert podwójny na dwie orkiestry smyczkowe, fortepian i kotły
  • Concerto grosso na orkiestrę kameralną

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p Kański 1973 ↓, s. 525.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Furtak 2015 ↓.
  3. Suchora 2012 ↓.
  4. John Simon Guggenheim Memorial Foundation | Bohuslav Martinů (ang.). W: gf.org [on-line]. John Simon Guggenheim Memorial Foundation. [dostęp 2016-01-07].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]