Bolechów (miasto)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta na Ukrainie. Zobacz też: wieś Bolechów.
Bolechów
Болехів
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód iwanofrankowski
Populacja (2006)
• liczba ludności

11000
Nr kierunkowy +380 3437
Kod pocztowy 77200
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Bolechów
Bolechów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Bolechów
Bolechów
Ziemia49°03′N 23°52′E/49,050000 23,866667
Portal Portal Ukraina
Herb Bolechowa XVII w

Bolechów[1] (ukr. Болехів) – miasto na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankiwskim.

Do 1945[2] w Polsce, w województwie stanisławowskim, w powiecie dolińskim, siedziba gminy Bolechów[3].

Historia[edytuj]

Osada pierwszy raz wymieniona w kronikach w 1371 jako Bolechów (Olechów) Wołoski. Do roku 1772 w województwie ruskim w Polsce (ziemia lwowska), miasto lokowane przywilejem królewskim w roku 1612 potwierdzonym przez króla Zygmunta III, po I rozbiorze (1772) w zaborze austriackim, miasto w powiecie dolińskim w kraju koronnym Galicja (od 1866 Austro-Węgry). W roku 1890 liczyło ok. 4400 mieszkańców, w tym ponad połowę stanowiła społeczność żydowska (2714 osób). Od 1 listopada 1918 do maja 1919 pod administracją Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej, w maju 1919 zajęte przez Wojsko Polskie. Od maja 1919 do 14 marca 1923 pod administracją tymczasową Polski, zatwierdzoną przez paryską konferencję pokojową 25 czerwca 1919. Suwerenność Polski na terytorium Galicji Wschodniej Rada Ambasadorów uznała 15 marca 1923. Od grudnia 1920 w składzie nowo utworzonego województwa stanisławowskiego.

W 1937 roku liczyło 11300 mieszkańców. W Bolechowie znajdował się sąd, poczta, szkoły, urzędy władzy oraz muzeum regionalne, przemysł reprezentowało kilka niewielkich fabryk (zakłady warzelnicze, olejarnia i trzy zakłady garbarskie).

We wrześniu 1939 zajęty przez wojska sowieckie. Podczas ataku III Rzeszy na ZSRR zajęty 3 lipca 1941 przez wojska węgierskie i słowackie; od sierpnia 1941 pod niemiecką administracją okupacyjną. 4 lipca 1941 miejscowi Żydzi zostali poddani pogromowi polegającemu na biciu i grabieżach. W dniach 28-29 października 1941 Niemcy na uroczysku Berezino rozstrzelali 750 Żydów, a dla pozostałych utworzyli w Bolechowie getto. Getto zostało zlikwidowane podczas trzech kolejnych masowych egzekucji oraz drogą wywózki do obozu śmierci w Bełżcu do 25 sierpnia 1943 roku. W sumie podczas okupacji niemieckiej na miejscu zabito 3800 Żydów, a do Bełżca wywieziono 450[4].

6 sierpnia 1944 miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną[5]. Polacy zostali wysiedleni z Bolechowa pod koniec 1945 roku w ramach tzw. repatriacji[6].

Zabytki[edytuj]

Ludzie związani z miastem[edytuj]

W Bolechowie urodzili się:

Pobliskie miejscowości[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  2. Ustawa z dnia 31 grudnia 1945 r. o ratyfikacji podpisanej w Moskwie dnia 16 sierpnia 1945 r. umowy między Rzecząpospolitą Polską a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o polsko-radzieckiej granicy państwowej (Dz.U. z 1946 r. Nr 2, poz. 5).
  3. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 lipca 1934 r. o podziale powiatu dolińskiego w województwie stanisławowskiem na gminy wiejskie (Dz.U. z 1934 r. Nr 64, poz. 563).
  4. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s.95-96
  5. ВОВ-60 - Сводки
  6. Szczepan Siekierka, Henryk Komański, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie stanisławowskim 1939-1946, Wydanie I, ​ISBN 978-83-85865-13-1​, s.16
  7. Władysław Łozińskim Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku, 1903, str. 98
  8. Wiadomości bieżące. Bolechów. „Słowo Polskie”, s. 7, Nr 406 z 29 sierpnia 1904.