Bolesław Świdziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Świdziński
Bolesław Świdziński 1.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1885
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 4 marca 1972
Londyn, Wielka Brytania
Wojewoda lubelski
Okres od 1 kwietnia 1932 (p.o. od 29 października 1930)
do 31 stycznia 1933
Poprzednik Antoni Remiszewski
Następca Józef Rożniecki
Bolesław Świdziński
Ilustracja
jako oficer kawalerii Legionów
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Przebieg służby
Lata służby 1914-1946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 pszwol., 8 SBK, DOK V
Stanowiska dowódca szwadronu, pułku i brygady kawalerii
szef sztabu dowództwa okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Bolesław Jerzy Świdziński (ur. 7 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 4 marca 1972 w Londynie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość, działacz państwowy II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność niepodległościowa przed i w czasie I wojny światowej

Po zdaniu matury w Krakowie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w później na uniwersytecie w Genewie. Jako student był w latach 1906-1907 członkiem Organizacji Bojowej PPS, a następnie Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Od sierpnia 1914 służył w Legionach, początkowo w szwadronie rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza (dowódcy spod Rokitny), później w 2 pułku ułanów Legionów.

Służba w Wojsku Polskim

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-sowieckiej dowodził na froncie szwadronem 5 pułku Ułanów Zasławskich. Po zakończeniu wojny był szefem jednej z sekcji Oddziału V Sztabu Generalnego WP.

Z dniem 1 listopada 1924 został odkomenderowany na roczny Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[1].

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[2].

Po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony został do Kadry Korpusu Oficerów Kawalerii przy Departamencie II MSWojsk. z jednoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV SG WP na okres sześciu miesięcy[3].

W styczniu 1927 objął dowództwo 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie[4]. Pełnił równocześnie obowiązki dowódcy 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Starogardzie. W marcu 1929 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[5]. 24 grudnia 1929 Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. 29 września 1930 został przeniesiony w stan nieczynny, a z dniem 31 marca 1932 do rezerwy[7].

1 października 1930 został najpierw pełniącym obowiązki wojewody lubelskiego, a następnie wojewodą lubelskim. Stanowisko to zajmował do 8 lutego 1933.

Został następnie głównym inspektorem i szefem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W latach 1935–1938 był posłem na Sejm RP z województwa lubelskiego. W Sejmie był m.in. przewodniczącym Sądu Marszałkowskiego i Komisji Skarbu. Po utworzeniu Parlamentarnego Koła Obozu Zjednoczenia Narodowego kierował jego pracami.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 (8 września) został mianowany komisarzem cywilnym w Generalnym Komisariacie Cywilnym przy Naczelnym Wodzu Edwardzie Śmigłym-Rydzu. Od 17 września 1939 na emigracji.

Od sierpnia 1940 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay[8].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży – 16 kwietnia 1916
  • podporucznik – 1 grudnia 1916
  • podpułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
  • pułkownik – 24 grudnia 1929 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 78 z 12.08.1924 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z 15.10.1925 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 12.01.1927 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 12.03.1929 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 20.02.1930 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 21 kwietnia 1932 r., s. 288.
  8. Dowództwo Stacji Zbornej Oficerów Rothesay, rozkaz dzienny nr 1, 25 sierpnia 1940 roku, s. 2.
  9. M.P. z 1933 r. Nr 110, poz. 139.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych 1920-1935.
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 43.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 16.
  • Rocznik Oficerów Kawalerii 1930, Główna Drukarnia Wojskowa, nakładem „Przeglądu Kawaleryjskiego”, Warszawa 1930, s. 57.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 117, 819.