Bolesław Świdziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Świdziński
Ilustracja
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1885
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 4 marca 1972
Londyn, Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1914-1946
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 pszwol., 8 SBK, DOK V
Stanowiska dowódca szwadronu, pułku i brygady kawalerii
szef sztabu dowództwa okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Bolesław Świdziński
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1885
Kraków
Data i miejsce śmierci 4 marca 1972
Londyn
Wojewoda lubelski
Okres od 1 kwietnia 1932 (p.o. od 29 października 1930)
do 31 stycznia 1933
Poprzednik Antoni Remiszewski
Następca Józef Rożniecki
Bolesław Świdziński w Legionach Polskich

Bolesław Jerzy Świdziński (ur. 7 grudnia 1885 w Krakowie, zm. 4 marca 1972 w Londynie) – pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość, działacz państwowy II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po zdaniu matury w Krakowie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w później na uniwersytecie w Genewie. Jako student był w latach 1906-1907 członkiem Organizacji Bojowej PPS, a następnie Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Od sierpnia 1914 służył w Legionach, początkowo w szwadronie rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza (dowódcy spod Rokitny), później w 2 pułku ułanów Legionów.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. W czasie wojny polsko-sowieckiej dowodził na froncie szwadronem 5 pułku Ułanów Zasławskich. Po zakończeniu wojny był szefem jednej z sekcji Oddziału V Sztabu Generalnego WP.

Z dniem 1 listopada 1924 został odkomenderowany na roczny Kurs Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[1].

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[2].

Po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego przydzielony został do Kadry Korpusu Oficerów Kawalerii przy Departamencie II MSWojsk. z jednoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV SG WP na okres sześciu miesięcy[3].

W styczniu 1927 objął dowództwo 2 pułku Szwoleżerów Rokitniańskich w Starogardzie[4]. Pełnił równocześnie obowiązki dowódcy 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Starogardzie. W marcu 1929 został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[5]. 24 grudnia 1929 Prezydent RP Ignacy Mościcki awansował go na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[6]. Z dniem 30 września 1930 został przeniesiony w stan nieczynny[7]. 1 października 1930 powierzono mu pełnienie obowiązków wojewody lubelskiego. Z dniem 31 marca 1932 został przeniesiony do rezerwy[8]. 1 kwietnia tego roku został zatwierdzony na stanowisku wojewody lubelskiego. Obowiązki wojewody sprawował do 8 lutego 1933.

Został następnie głównym inspektorem i szefem Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W latach 1935–1938 był posłem na Sejm RP z województwa lubelskiego. W Sejmie był m.in. przewodniczącym Sądu Marszałkowskiego i Komisji Skarbu. Po utworzeniu Parlamentarnego Koła Obozu Zjednoczenia Narodowego kierował jego pracami.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 (8 września) został mianowany komisarzem cywilnym w Generalnym Komisariacie Cywilnym przy Naczelnym Wodzu Edwardzie Śmigłym-Rydzu. Od 17 września 1939 na emigracji.

Od sierpnia 1940 roku przebywał w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay[9].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży – 16 kwietnia 1916
  • podporucznik – 1 grudnia 1916
  • podpułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 12. lokatą w korpusie oficerów kawalerii
  • pułkownik – 24 grudnia 1929 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 78 z 12.08.1924 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z 15.10.1925 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 12.01.1927 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 12.03.1929 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 20.02.1930 r.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 32.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 21 kwietnia 1932 roku, s. 288.
  9. Dowództwo Stacji Zbornej Oficerów Rothesay, rozkaz dzienny nr 1, 25 sierpnia 1940 roku, s. 2.
  10. M.P. z 1933 r. nr 110, poz. 139.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]