Przejdź do zawartości

Bolesław Andrzejewski

Dodaj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bolesław Andrzejewski
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

28 lipca 1946
Grójec

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: filozofia języka, historia filozofii nowożytnej i współczesnej, teoria komunikacji
Alma Mater

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Doktorat

1974

Habilitacja

1981

Profesura

9 lipca 1993

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Politechnika Koszalińska
Akademia Nauk Stosowanych im. Księcia Mieszka I w Poznaniu

rektor Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji w Poznaniu (2004–2008)
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Bolesław Jan Andrzejewski, pseud. "Juliusz Grójecki" (ur. 28 lipca 1946 w Grójcu, pow. Środa Wielkopolska) – polski filolog, filozof, nauczyciel akademicki, działacz polityczny, profesor nauk humanistycznych[1].

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończył studia z zakresu filologii germańskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1974 uzyskał na tej uczelni tytuł doktora, a w 1981 habilitację. W 1993 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk filozoficznych, a w 1998 został profesorem zwyczajnym [2].

W 1969 został asystentem w Instytucie Filozofii UAM, w 1975 objął tam stanowisko adiunkta, w 1982 docenta, a w 1990 profesora uczelnianego[3]. Od 1981 do 1984 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Nauk Społecznych UAM, a od 1987 do 1989 był wicedyrektorem Instytutu Filozofii tej uczelni. Następnie objął na niej funkcję kierownika Zakładu Historii i Filozofii Współczesnej. Od 1990 do 1993 wchodził w skład senatu UAM[3]. Był także dyrektorem Instytutu Neofilologii i Komunikacji Społecznej w Politechnice Koszalińskiej, na której wykładał do 2016[4]. Od 2004 do 2008 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji im. Mieszka I w Poznaniu[4]. Wykłada również w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości w tym mieście[2]. W latach 90. XX w. profesor Andrzejewski prowadził wykłady i seminaria magisterskie dla studentów Instytutu Filologii Germańskiej Uniwersytetu Szczecińskiego[5].

Należał do Samoobrony RP, z ramienia której w wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Senatu w okręgu poznańskim[6]. Następnie opuścił to ugrupowanie.

Wchodził w skład władz krajowych Polskiego Towarzystwa Filozoficznego[3], a także był członkiem m.in, Polskiego Towarzystwa Neofilologicznego i Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

W 1979 został laureatem Nagrody Towarzystwa Miłośników Historii w Buenos Aires[3]. W 1990 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[3].

Publikacje

[edytuj | edytuj kod]
  • Poglądy filozoficzne Władysława M. Kozłowskiego, Poznań 1979.
  • Animal symbolicum. Ewolucja neokantyzmu Ernsta Cassirera, Poznań 1980.
  • Jednostka-społeczeństwo-państwo. Z filozoficznej refleksji nad zagadnieniem władzy, Poznań 1985.
  • Myśl i życie. O humanizmie polskim Władysława M. Kozłowskiego, Poznań 1985.
  • Wilhelm von Humboldt, Wiedza Powszechna (seria Myśli i Ludzie), Warszawa 1989, ISBN 83-214-0595-9.
  • Przyroda i język. Filozofia wczesnego romantyzmu w Niemczech, Warszawa-Poznań 1989.
  • Komunikacja-rozumienie-dialog, Poznań 1990.
  • Svea. Ze studiów nad szwedzką nauką i kulturą, Poznań 1990.
  • Artur Schopenhauer. Rekonstrukcje-recepcje-interpretacje, Poznań 1991.
  • Humanistyka i ekologia, Poznań 1992.
  • Emanuel Swedenborg. Między empirią a mistycyzmem, Poznań 1992.
  • Language and interpretation. Historico-philosophical considerations, Poznań 1992.
  • Ochrona środowiska w refleksji humanistycznej, Poznań 1992.
  • Mały leksykon filozofów Poznań 1993.
  • Ciało i dusza. Rozważania filozoficzno-antropologiczne, Poznań 1995.
  • Humanistyka i kultura fizyczna, Poznań 1995.
  • Słownik filozofów Poznań 1995.
  • Symbol i rzeczywistość, Poznań 1996.
  • Tradycja i postęp, Poznań 1997.
  • Esbozos sobre la filosofia polaca, Poznań 1998.
  • Słownik filozofów polskich, Poznań 1999.
  • Leksykon filozofii. Postaci i pojęcia, Poznań 2000.
  • Poznanie i komunikacja. Szkice z nowożytnej i współczesnej filozofii języka, Koszalin 2005.
  • Historia filozofii niemieckiej do połowy XIX wieku, Koszalin 2007.
  • Homo universus. Mensch und Sprache in der deutschen und polnischen Philosophie, Königshausen & Neumann, Würzburg 2011, ss. 264.
  • Deutschland. Erbe und Gegenwart, red. z Z. Moros-Pałys, WSPiA, Poznań 2014, s. 343.
  • Filozofia słowa. Zarys dziejów, UAM, Poznań 2016, s. 305 (Philosophie des Wortes. Historischer Abriss)
  • Istoria niemieckoj fiłosofii do serediny XIX. wieka, RIWSz, Minsk 2018, s. 178.
  • Korzenie i skrzydła. Zapiski rodu Grójeckich, Bogucki-Verlag, Poznań-Środa Wielkopolska 2021, ss. 236 (Wurzeln und Fluegel. Notitzen eines Stammes aus Grójec).
  • Opera selecta,) Verlag WSPiA, Poznań 2021, Bd. 1 (ss. 543) und Bd. 2 (ss. 603).
  • Porträts der Nationen. Mit der Interphilosophie gezeichnet, Univ. Halle-Wittenberg, Halle/Saale 2022, s. 266.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Marek Zawidzki, Prof. zw. dr hab. Bolesław Andrzejewski [online], www.sosnie.pl [dostęp 2025-11-03].
  2. ↑ a b Administrator, Zakład Teorii i Filozofii Komunikacji - Prof. zw. dr hab. Bolesław Andrzejewski [online], www.ztifk.amu.edu.pl [dostęp 2025-11-03] [zarchiwizowane z adresu 2009-02-22].
  3. ↑ a b c d e Who is who w Polsce. Wyd. III. Zug: Hübners blaues Who is who, 2004, s. 63-64. ISBN 3-7290-0043-8.
  4. ↑ a b Nota biograficzna na portalu PR Menager. [dostęp 2026-01-01].
  5. ↑ Ryszard Lipczuk, Zur Geschichte und Gegenwart der Stettiner Universitätsgermanistik, „Colloquia Germanica Stetinensia 14. Jubiläumsheft des Germanistischen Instituts der Universität Szczecin”, 2005, s. 11 [dostęp 2025-11-03].
  6. ↑ Serwis PKW – Wybory 2005.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bolesław_Andrzejewski&oldid=79155396”