Bolesław Babecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Stefan Babecki
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1893
Kluszewo
Data i miejsce śmierci 22 marca 1978
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1946
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji,
13 Pułk Artylerii Lekkiej,
„Pierwszy Marszałek”,
Pociąg Pancerny nr 1
9 Pułk Artylerii Polowej
Stanowiska kwatermistrz pułku
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
obrona Warszawy (1939)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
Odznaka „Znak Pancerny”

Bolesław Stefan Babecki (ur. 31 marca 1893 w Kluszewie, zm. 22 marca 1978 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Był synem Antoniego Walentego i Józefy z domu Krośnickiej. Uczestnik w I wojnie światowej. Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji. W Wojsku Polskim służył od listopada 1918. W 1919 jako podporucznik artylerii przebywał na kilkumiesięcznym kursie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Rembertowie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był dowódcą pociągów pancernych: „Strzelec Kresowy”, „Zagończyk” i „Pierwszy Marszałek”. Brał udział w walkach na froncie litewsko-białoruskim oraz w Małopolsce Wschodniej.

Po wojnie został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Pełnił służbę w 13 pułku artylerii polowej, a następnie był dowódcą pociągu pancernego nr 1. 31 marca 1924 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 140. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 1928 służył w 9 pułku artylerii polowej na stanowisku dowódcy baterii, potem dowódcy dywizjonu. 17 grudnia 1931 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza[1].

Podczas kampanii wrześniowej dowodził II dywizjonem 9 pułku artylerii lekkiej. Wziął udział w obronie Warszawy. Podczas walk 21 września 1939 w rejonie Młocin został ranny. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w Oflagu XI B Braunschweig i Oflagu II C Woldenberg.

Po uwolnieniu wrócił do kraju i powrócił do armii. Był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Artylerii nr 2 w Toruniu. Awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1944, dowodził 38 pułkiem artylerii lekkiej w Koźlu.

Zwolniony z wojska w 1946. Pracował m.in. w Spółdzielni Inwalidów we Wrocławiu i jako robotnik sezonowy w Nadleśnictwie Państwowym Oława.

Zmarł 22 marca 1978 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie: kwatera E-XI-6, rząd 1, grób 5/6

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 128.
  2. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 112
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1933 roku, s. 73.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]