Bolesław Bylczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Bylczyński
Ilustracja
Bolesław Bylczyński, Brody 1936 r.
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 2 października 1908
Skarżanka k. Lidy
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1928-1939
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 43 pp „Bajończycy”
Stanowiska dowódca plut. pionierów, dowódca 5 komp. II batalionu
Główne wojny i bitwy Kampania wrześniowa

Bolesław Bylczyński herbu Dęboróg (ur. 2 października 1908[1] w Skarżance w powiecie lidzkim – zm. wiosną 1940 roku w Charkowie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej z powiatu lidzkiego. Syn Bogdana Bylczyńskiego i Praksedy z domu Awdziej. Żonaty, miał dwoje dzieci.

Służył w 43 pp (tzw. „Bajończykach”). Pułk stacjonował w Dubnie i Brodach (II batalion)[2].

W dniach 15-17 sierpnia (w ramach rozkazu mobilizacyjnego) 43 pułk piechoty został przetransportowany w okolice Bydgoszczy (rejon: Fordon - Maksymilianów Kujawski - Solec Kujawski). Stamtąd (rozkazem, z dnia 18 sierpnia) przerzucony został w rejon Tomaszowa Mazowieckiego. W dniach 5-6 września bierze udział w bitwie pod Tomaszowem (w składzie 13 Dywizji Piechoty przeciwko XVI korpusowi Wehrmachtu). Raniony 6 września Bylczyński dostał się do przejściowego obozu jenieckiego, a następnie po 20 września trafił (wraz z innymi oficerami z tego obozu) do niewoli sowieckiej.

7 września rano resztki 43 pp przebiły się do Lubochni, a dalej na Rzeczycę i Nowe Miasto.

Bylczyński został wywieziony do obozu w Starobielsku, a następnie wiosną 1940 zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[3]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Charkowie-Piatichatkach.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[4].

17 września 2014 roku posadzono w Koszalinie Dąb Pamięci dla uczczenia pamięci po zamordowanym oficerze[5].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czas uchwycony w słowach. Tadeusz Gorczyński i inni o Jadwidze Maj, Toruń 2006.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista starszeństwa korpusu oficerów piechoty - porucznicy, w: R. Rybka, Rocznik oficerski za rok 1939, Warszawa 2006, s. 78
  2. Obsada personalna 43 pp w: R. Rybka, Rocznik oficerski za rok 1939, Warszawa 2006, s. 599
  3. Muzeum Katyńskie - Szczegóły, www.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  4. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  5. http://www.gk24.pl/wiadomosci/kolobrzeg/art/4625727,musza-wiedziec-ze-my-pamietamy-w-75-rocznice-agresji-sowieckiej-na-polske-wideo,id,t.html "Głos Koszaliński" z dn. 19.09.2014 r.