Bolesław Chocha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Chocha
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1923
Grodno
Data i miejsce śmierci 2 maja 1987
Józefów
Przebieg służby
Lata służby 19431979
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Jednostki 1 DP, 6 DPD
Stanowiska dowódca 6 DPD, szef SG WPwiceminister obrony narodowej, komendant ASG
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Późniejsza praca sekretarz Komitetu Gminnego PZPR w Józefowie
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Krzyż Wielki Orderu Białej Róży Finlandii Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Medal 100-lecia urodzin Lenina Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 50 years saf rib.png

Bolesław Chocha (ur. 6 sierpnia 1923 w Grodnie. zm. 2 maja 1987 w Józefowie) – polski dowódca wojskowy, publicysta i teoretyk wojskowości, generał dywizji Wojska Polskiego, szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1968–1973), działacz polityczny i społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W odwecie za udział ojca – Konstantego, w walkach Korpusu Ochrony Pogranicza przeciwko Armii Czerwonej we wrześniu 1939 został wraz z rodziną deportowany przez NKWD do Kazachstanu. W wojsku od 1943, wstąpił ochotniczo do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Walczył pod Lenino jako dowódca plutonu ckm w 3 Pułku Piechoty. W 1944 ukończył Oficerską Szkołę Piechoty w Riazaniu i jako przodujący absolwent pozostał w jej kadrze (także po przeniesieniu Szkoły do Lublina) jako szef cyklu taktyki broni maszynowej. W 1951 ukończył Akademię Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Jako wyróżniony absolwent pozostał w Akademii i był w niej wykładowcą taktyki ogólnej.

W latach 1957–1960 współorganizator i pierwszy dowódca pierwszej w powojennej Polsce elitarnej jednostki spadochronowej – 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej, której tradycje obecnie kontynuuje 6 Brygada Powietrznodesantowa. Generał brygady z 1960 na stanowisku zastępcy szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Generał dywizji z 1965, szef Sztabu Generalnego WP – wiceminister obrony narodowej (11 kwietnia 1968 do 11 stycznia 1973).

W latach 1973–1978 komendant Akademii Sztabu Generalnego. W 1979 przeniesiony w stan spoczynku. Do końca życia zasiadał w Radzie Naczelnej ZBoWiD. Mieszkał w Józefowie.

Autor książek, m.in. Obrona terytorium kraju, Rozważania o taktyce, Rozważania o sztuce operacyjnej, Wojna i doktryna wojenna oraz licznych publikacji w tematycznych czasopismach wojskowych.

W latach 1947–1948 członek PPR, od 1948 członek PZPR, zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR (1968–1975).

W 1952 poślubił Ludwikę z d. Mazur, z którą miał dwoje dzieci – syna Piotra (ur. 1953) i córkę Krystynę (ur. 1955).

Pochowany w Józefowie. W pogrzebie udział wziął członek Biura Politycznego KC PZPR, minister obrony narodowej gen. armii Florian Siwicki. W imieniu żołnierzy WP Zmarłego pożegnał komendant ASG WP gen. dyw. Władysław Mróz.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Uroczysta dekoracja uczestników działań frontowych. „Nowiny”, s. 1-2, Nr 123 z 6 maja 1970. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Piotr Kosk, Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, wyd. Wyd. 1, t. I, Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1998, ISBN 83-87103-55-1, OCLC 46799533.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. I, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  • T. Panecki, F. Puchała, J. Szostak – Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003, Wyd. "Bellona", Warszawa 2003, ​ISBN 978-83-11-09781-0
  • P. Martell, G. P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • A. A. Michta, Red Eagle. The Army in Polish politics 1944-1988, Hoover Institution Press, Stanford 1990
  • B. Weiser, Ryszard Kukliński. Życie ściśle tajne. Świat Książki, Styczeń 2009, ​ISBN 978-83-247-1524-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]