Bolesław Czarniawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Czarniawski
Болеслав Болеславович Чарнявский
generał broni generał pułkownik artylerii generał broni
CCCP army Rank general-polkovnik infobox.svg generał pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 27 lipca 1898
Góra Kalwaria, Imperium Rosyjskie 
Data i miejsce śmierci 26 września 1961
Moskwa, ZSRR 
Przebieg służby
Lata służby 1916 - 1961
Siły zbrojne Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona (1919 – 1944)
Wojsko Polskie (1944 - 1948)
Armia Radziecka (1948 - 1961)
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Bolesław Czarniawski (ros. Болеслав Болеславович Чарнявский, ur. w 27 lipca 1898 w Górze Kalwarii, zm. 26 września 1961 w Moskwie) – generał pułkownik artylerii Armii Radzieckiej i generał broni Wojska Polskiego. Brat oficera Wojska Polskiego.

W 1916 roku ukończył 10-klasowe gimnazjum w Pskowie, a następnie udał się na studia do Petersburga do Instytutu Politechnicznego. W październiku (1916?) został powołany do służby w armii rosyjskiej i wcielony do 45 Brygady Artylerii.

Po rewolucji 1917 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Walczył na frontach wojny domowej, w 1919 roku został ranny.

W 1928 roku ukończył Akademię Wojskową im. M. Frunzego i zajmował wysokie stanowiska w szkolnictwie artyleryjskim. W latach 1935-1938 był dowódcą artylerii 12 Korpusu Strzeleckiego. Aresztowany w czasie "wielkiej czystki", w 1939 roku skazany na śmierć. W 1941 roku z celi śmierci został wysłany na front jako dowódca artylerii 42 Korpusu Strzeleckiego, a następnie dowódca 122 Dywizji Strzeleckiej; na froncie został ranny w bok. Następnie był dowódcą artylerii 19, 32, 70 i 11 Armii oraz 2 Armii Uderzeniowej. Od 1 maja 1944 był dowódcą Wyższej Szkoły Oficerskiej Artylerii w Barnaule. Generał major z 8 kwietnia 1942 roku, generał porucznik z 7 stycznia 1944 roku.

Od 20 sierpnia 1944 dowódca artylerii Wojska Polskiego, a od 1 marca 1946 roku - Główny Inspektor Artylerii Wojska Polskiego. Generał broni z 3 maja 1945 roku. Położył duże zasługi dla organizacji tej broni w warunkach wojny i reorganizacji po wojnie, mimo to popadł w konflikt z marszałkiem M. Rolą-Żymierskim ówczesnym ministrem obrony narodowej co do znaczenia artylerii w Wojsku Polskim, w wyniku czego 15 marca 1948 roku złożył dymisję i na własną prośbę w październiku 1948 roku powrócił do ZSRR.

Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 9 maja 1945 roku zostało mu nadane obywatelstwo polskie. Podczas pożegnania 6 października 1948 zwrócił marszałkowi Żymierskiemu pismo z informacją o przyznaniu mu obywatelstwa polskiego.

Po powrocie do ZSRR służył w Armii Radzieckiej, w stopniu generała porucznika, m.in. jako dowódca artylerii okręgu wojskowego. Od 1956 roku był komendantem katedry w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego w Moskwie. Zmarł 26 września 1961 roku. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Maciej Szczurowski: Dowódcy Wojska Polskiego na froncie wschodnim 1943–1945. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1996. ISBN 83-87103-08-X.
  • Henryk P. Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny, t. 1: A-Ł. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1998. ISBN 83-87103-81-0.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 274-276.