Bolesław Drukier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Drukier
Data i miejsce urodzenia 2 lipca 1913
Brześć
Data i miejsce śmierci 11 lutego 2006
Kopenhaga
Zawód nauczyciel akademicki, historyk

Bolesław Drukier (ur. 2 lipca 1913 w Brześciu, zm. 11 lutego 2006 w Kopenhadze) – polski pedagog, historyk ruchu robotniczego, działacz komunistyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1933-1936 był wychowawcą w Domu Sierot Janusza Korczaka w Warszawie.

W latach 1938-1939 więziony za działalność komunistyczną. Do września 1939 mieszkał w Warszawie. W początkowym okresie II wojny światowej znalazł się we Lwowie, gdzie był zatrudniony w Rejonowym Wydziale Oświaty. Po 1941 w batalionach pracy. W latach 1943-1944 studiował w Instytucie Pedagogicznym w Czelabińsku. Od października 1944 do lipca 1945 był przewodniczącym zarządu miejskiego i obwodowego Związku Patriotów Polskich w Czelabińsku, a następnie pracownikiem Zarządu Głównego ZPP w Moskwie. Po powrocie do Polski początkowo mieszkał w Łodzi. W latach 1945-1947 naczelnik Wydziału Informacji Politycznej Ministerstwa Informacji i Propagandy. W latach 1947-1953 instruktor Wydziału Szkolenia Partyjnego Komitetu Centralnego PPR/PZPR (od 1949 zastępca kierownika wydziału). Od 1951 w Katedrze Historii ZSRR Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych (od 1953 prorektor), a od 1957 prorektor Wyższej Szkoły Nauk Społecznych.

Od 1968 na rencie. Na fali antysemickiej nagonki po wydarzeniach marcowych zmuszony do emigracji. Od 1972 mieszkał z rodziną w Danii, gdzie wykładał na uniwersytecie w Roskilde. W latach 1976-1977 współpracował też z Centre for International Studies w London School of Economics. Od lat 70. wraz z synem Wiktorem wspierał opozycję demokratyczną w Polsce. Publikował w paryskiej Kulturze. Po 1989 wielokrotnie przyjeżdżał do Polski, m.in. uczestnicząc w pracach polsko-izraelskich komisji historycznych oraz spotkaniach związanych z postacią Janusza Korczaka. Pisał artykuły o jego myśli pedagogicznej. W 2003 zainicjował budowę pomnika Korczaka przy ul. Świętokrzyskiej w Warszawie (obok Pałacu Kultury i Nauki). Był ostatnim żyjącym pracownikiem Domu Sierot.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Tradycje przyjaźni demokracji polskiej i rosyjskiej: materiał do referatu, Warszawa: Poradnik Pracownika Społecznego 1946.
  • Początki Polski Ludowej: szkice i przyczynki, Warszawa: Książka i Wiedza 1966.
  • (współautor Antony Polonsky) The Beginnings of Communist Rule in Poland. December 1943 - June 1945 , Londyn: Routledge and Kegan Paul 1980.
  • Paradoksy powojennego 50-lecia, Kultura nr 7-8 1996.
  • Korczakowskie dramaty, Ruch Pedagogiczny nr 3-4 1998.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]