Bolesław Dypoldowic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Dypoldowic
ilustracja
Klęska Legnicka - Odrodzenie autorstwa Jana Matejki z cyklu Dzieje cywilizacji w Polsce. Zwłoki Bolesława Dypoldowica na pierwszym z lewej katafalku[1]
wizerunek herbu
Książę
Dane biograficzne
Dynastia Przemyślidzi
Data i miejsce urodzenia 1182/1183
Margrabstwo Moraw
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1241
Legnica
Przyczyna śmierci zginął w bitwie pod Legnicą
Ojciec Dypold II
Matka Adelajda Zbysława
Rodzeństwo Dypold III Borzywoj
Sobiesław
Otto

Bolesław Dypoldowic zwany Szczepiołka lub Szepiołka[2] (ur. 1182/1183 w Margrabstwie Moraw, zm. 9 kwietnia 1241 w bitwie pod Legnicą) – książę z dynastii Przemyślidów, syn Dypolda II i Adelajdy Zbysławy.

Około 1202 został wraz z braćmi wypędzony z Królestwa Czech przez króla Przemysła Ottokara I. Powrócił w 1204. Po raz drugi został wygnany w 1233 lub 1234 przez króla Wacława I. Udał się wówczas na dwór Henryka I Brodatego. Zginął w bitwie pod Legnicą jako bezdzietny kawaler.

Okoliczności śmierci Bolesława Dypoldowica pod Legnicą[3][edytuj]

Pierwsze wszczęło walkę wojsko złożone z krzyżowców, ochotników i kopaczy złota (...) Obie strony zwarły się w ostrym natarciu. Krzyżowcy i obcy rycerze rozbili kopiami pierwsze szeregi Tatarów i posuwali się naprzód. Ale kiedy zaczęto walczyć wręcz na miecze, łucznicy tatarscy tak otoczyli ze wszech stron oddział krzyżowców i cudzoziemskich rycerzy, że inne oddziały polskie nie mogły mu przyjść z pomocą bez narażenia się na niebezpieczeństwo [oddział] zachwiał się wreszcie i legł pod gradem strzał, podobnie jak delikatne kłosy zbite gradem (bo wielu w nim było nieosłoniętych i nieopancerzonych). A kiedy padli tam syn Dypolda (...), i inni rycerze z pierwszych szeregów, pozostali, których również przerzedziły strzały tatarskie, cofnęli się do oddziałów polskich.

Przypisy

  1. Jana Matejki „Dzieje cywilizacji w Polsce”.
  2. „Królewska” linia Przemyślidów.
  3. Jerzy Maroń: Koczownicy i rycerze. Najazd Mongołów na Polskę w 1241 roku na tle sztuki wojennej Europy XII i XIII w., Wodzisław Śląski 2011, Wydawnictwo Templum, s. 116–117, ​ISBN 978-83-932793-2-6​.

Bibliografia[edytuj]