Bolesław Frey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Antoni Frey
Ilustracja
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1895
Grabówki
Data i miejsce śmierci 1 października 1974
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1924
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 3 pułk piechoty LP
7 pułk piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
bitwa pod Rafajłową
wojna polsko-bolszewicka
Późniejsza praca sędzia
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie)

Bolesław Antoni Frey (ur. 12 lipca 1895 w Grabówkach, zm. 1 października 1974 w Krakowie) – sędzia, żołnierz Legionów Polskich i porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Ignacego i Marii z d. Oprych[1][2]. Student prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był członkiem Związku Strzeleckiego w Bochni. Od 27 sierpnia 1914 w Legionach Polskich. Żołnierz w 3 pułku piechoty Legionów Polskich, z którym brał udział w walkach podczas I wojny światowej.

Szczególnie odznaczył się 25 stycznia 1915 w bitwie pod Rafajłową, gdzie „powstrzymał szpice nacierającego prawego skrzydła wojsk rosyjskich”[1]. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

5 lipca 1916 pod Wołczkiem dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał do wiosny 1919[1].

Od 1 kwietnia 1919 w odrodzonym Wojsku Polskim. W stopniu sierżanta w 7 pułku piechoty walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 25 lipca 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 lipca 1919 na stopień podporucznika w piechocie[3].

W 1921 został odkomenderowany w celu ukończenia studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego[4]. Od stycznia 1923 z tytułem doktora prawa[1], sędzia w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Zamościu[1]. Z dniem 31 grudnia 1924, na własną prośbę, został przeniesiony do rezerwy[5]. Pracował w zawodzie sędziego aż do emerytury w 1964[1]. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wadowice. Posiadał przydział w rezerwie do 12 pułku piechoty w Wadowicach[6].

Zmarł w Krakowie, został pochowany na cmentarzu w Bochni[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty od 1929 z Karoliną z d. Durlak. Mieli dzieci: Marię (ur. 1933), Andrzeja (ur. 1935) i Annę (ur. 1935)[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Polak (red.) 1993 ↓, s. 54.
  2. Fuxe, meIgnacy – meFuxe – Tadeusz Fuchs, 2021 [dostęp 2021-03-21] (pol.).
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 83 z 6 sierpnia 1919 roku, poz. 2888.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Dz. Pers. MS Wojsk. Nr 32 z 13 sierpnia 1921 roku, s. 3.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 133 z 21 grudnia 1924 roku, s. 751.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 16, 433.
  7. Czajkowski 1930 ↓, s. 46 poz. 49.
  8. Quirini 1934 ↓, s. 82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]