Bolesław Mierzejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Mierzejewski
Ilustracja
Bolesław Mierzejewski
Data i miejsce urodzenia 7 października 1887
Warszawa Polska
Data i miejsce śmierci 7 października 1980
Katowice Polska
Zawód aktor, śpiewak, reżyser
Współmałżonek 1.Ewelina Szymańska; 2.Władysława I.v.Korol z d.Lazar[1]
Lata aktywności 1905–1980
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy
Tablica pamiątkowa na fasadzie budynku przy ul. Gliwickiej 9 w Katowicach

Bolesław Mierzejewski, pseudonim Szeliga (ur. 7 października 1887 w Warszawie, zm. 7 października 1980 w Katowicach) − aktor filmowy i teatralny, śpiewak operetkowy, reżyser.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława i Joanny z domu Charlee. Pochodził z zubożałej po 1863 roku szlachty. Był uczniem warszawskiego Liceum im. Konopczyńskiego, z którego został wyrzucony za udział w strajku szkolnym w 1905.

Zadebiutował w grudniu 1905 roku w Warszawskiej Drużynie Dramatycznej. W latach 1908–1909 w trakcie nauki w Szkole Aplikacyjnej przy WTR występował w przedstawieniach teatrów: Rozmaitości, Małego i Letniego. Po skończeniu szkoły, został zaangażowany do Teatru Małego. W trakcie swojej dalszej kariery był członkiem zespołów: Teatru Miejskiego w Grodnie (1934–35), Teatru Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1935–37), Teatru Nowego w Poznaniu (1936), Teatrów Miejskich we Lwowie (1937–38), Teatru Miejskiego w Bydgoszczy (1938–39), Operetki Poznańskiej (1939).

Przed wojną występował również w teatrach operetkowych i kabaretach w Warszawie („Morskie Oko”, „Cyrulik Warszawski”, „Banda”, „Znicz” i inne).

Od roku 1916 grał w filmie. Niekwestionowaną popularność zdobył jako pierwszy amant polskiego kina przedwojennego. Najsłynniejszą była rola Ordynata Michorowskiego w Trędowatej (1926).

W czasie wojny pracował jako kelner. Był członkiem Armii Krajowej i brał udział w powstaniu warszawskim[2].

W 1946 roku przeprowadził się na stałe do Katowic, gdzie do śmierci w 1980 roku mieszkał przy ul. Gliwickiej 9. Występował w Teatrze Śląskim do 1976 roku, a do końca życia był zaliczany w poczet członków zespołu. W radiu i telewizji pojawiał się głównie jako śpiewak operetkowy.

21 lipca 1972 został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy[3].

Jest autorem wspomnień Maraton z Melpomeną (Wydawnictwo: Śląsk, Katowice 1980).

Bolesław Mierzejewski spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[4].

Przedstawienia teatralne (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • 1918 – Krysia Leśniczanka teatr „Nowości”
  • 1919 – Orfeusz w piekle Teatr Stołeczny
  • 1920 – Gri-gri
  • 1920 – Księżniczka Czardasza
  • 1920 – Choć na świecie dziewcząt roje
  • 1920 – Sybilla
  • 1923 – Wróg kobiet
  • 1923 – Bajadera
  • 1923 – Frasquita
  • 1925 – Księżniczka w masce
  • 1926 – Wieszczka wód teatr „Nowości”
  • 1926 – Manewry jesienne
  • 1926 – Cnotliwa Zuzanna
  • 1926 – Halo. Nowości teatr „Nowości”
  • 1926 – Królowa
  • 1928 – Najpiękniejsza z kobiet
  • 1929 – Jasnowłosy Cygan, teatr „Znicz”
  • 1931 – Damski raj, teatr „Kometa”
  • 1932 – Hip, hip, hura „Morskie Oko”

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1973 – Sanatorium pod klepsydrą jako Franciszek Józef, postać w panoptikum
  • 1951 – Gromada jako Szwagier młynarza, sekretarz sądu
  • 1951 – Młodość Chopina jako Profesor Linde
  • 1935 – Manewry miłosne
  • 1935 – Wacuś
  • 1933 – Romeo i Julcia jako Komisarz policji
  • 1932 – Księżna Łowicka
  • 1930 – Dusze w niewoli jako Jerzy Sielski
  • 1929 – Mocny człowiek jako Dyrektor teatru Ateneum
  • 1929 – Tajemnica skrzynki pocztowej
  • 1928 – Przedwiośnie jako Hipolit Wielosławski
  • 1926 – Trędowata jako Waldemar Michorowski
  • 1923 – Od kobiety do kobiety jako Tenor operowy Henryk Arto
  • 1922 – Chłopi jako Syn organiściny
  • 1922 – Kizia - Mizia jako Fonsio
  • 1919 – Kobieta, która widziała śmierć
  • 1919 – Przestępcy jako Zdzisław Ruszczyc
  • 1916 – Pod jarzmem tyranówjako Henryk, narzeczony Marii

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Mierzejewski, e-teatr(Dostęp 2013-09)
  2. Powstańcze biogramy [dostęp: 2012-12-05]
  3. Lista odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 201 z 22 lipca 1972. 
  4. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Snoch: Górnośląski Leksykon Biograficzny. Suplement do wydania drugiego. Katowice: Muzeum Śląskie, 2006, s. 80. ISBN 83-60353-11-5.
  • Zbigniew Adrjański: Kalejdoskop estradowy : leksykon polskiej rozrywki 1944-1989 : artyści, twórcy, osobistości. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-09191-9.
  • Ludwik Sempoliński: Wielcy artyści małych scen. Warszawa: Czytelnik, 1977.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]