Bolesław Płachciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bolesław Płachciński ps. „Piskorz” (ur. 29 sierpnia 1917 w Kańczudze, zm. 4 stycznia 1945 w Rzeszowie) – plutonowy rezerwy Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej walczący w Obwodzie Przeworsk wchodzącym w skład Podokręgu Rzeszów AK.

Syn Romana (majstra murarskiego) i Marii z d. Łysiak. Szkołę powszechną ukończył w 1931 r. w Kańczudze. W 1933 r. zaczął naukę w Zawodowej Szkole Masarskiej w Łańcucie. Ukończył ją w 1936 r. i wstąpił do wojska jako ochotnik. Ukończył szkołę podoficerską i w stopniu kpr. zaw. pozostał w wojsku. Służył w Korpusie Ochrony Pogranicza i Żandarmerii Wojskowej. Uczestniczył w kampanii wrześniowej w 1939 r. Dostał się do niewoli, z której zbiegł i wrócił do Kańczugi. W czasie okupacji niemieckiej mieszkał w Kańczudze.

Od maja 1941 r. żołnierz Armii Krajowej. Brał udział w licznych akcjach przeciwko okupantowi niemieckiemu. W kwietniu 1944 r. został zastępcą dowódcy plutonu dywersyjnego, a zarazem zastępcą oficera dywersji Obwodu AK Przeworsk. W lipcu 1944 r. był dowódcą drużyny w zgrupowaniu partyzanckim, które pod dowództwem kpt. Wojciecha Szczepańskiego ps. „Julian” wyruszyło za San przeciwko nacjonalistom ukraińskim. Brał udział w akcji „Burza”, 27 lipca 1944 r. uczestniczył w walce z żandarmerią niemiecką w Kańczudze. Od sierpnia 1944 zastępca dowódcy plutonu dywersyjnego, a w listopadzie tego roku, tuż przed aresztowaniem, został dowódcą plutonu dywersyjnego. 2 maja 1945 r. awansowano go ze starszeństwem 11 listopada 1944 r. do stopnia plutonowego rezerwy. Był wnioskowany do odznaczenia Krzyżem Walecznych.

Bolesław Płachciński należał do antykomunistycznego oddziału Józefa Gołdasza „Grota”. Zdradzony i wydany UB przez Władysława Szawana z Żuklina został aresztowany 9 listopada 1944 r. przez komunistę Tadeusza Szawana przy wsparciu NKWD. Skazany na śmierć wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Rzeszowie pod przewodnictwem por. Juliana Giemborka, przy udziale sędziów por. Jana Lubaczewskiego i por. Stanisława Różyckiego, za „przynależność do tajnej organizacji pod nazwą Ak, mającej na celu obalenie demokratycznego ustroju Państwa Polskiego, stojąc na czele plutonu dywersyjnego składającego się z 40 ludzi(...). Rozstrzelany 4 stycznia 1945 r. przez pluton egzekucyjny składający się z 12 berlingowskich żołnierzy pod dowództwem sierż. Mariana Zwoleńskiego[1].

W Kańczudze istnieje ulica jego imienia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obwód Przeworsk SZP-ZWZ-AK w latach 1930-1944/45, Gąsiorowski Teodor, wyd. Instytut Pamięci Narodowej.