Bolesław Podhorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Podhorski
Data i miejsce urodzenia 13 kwietnia 1896
Szlachowa, Rejon berszadzki
Data i miejsce śmierci 25 sierpnia 1979
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz w Pyrach
Zawód, zajęcie ekonomista
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami
Odnaleziony przez Bolesława Podhorskiego sztandar 1 Pułku Ułanów Krechowieckich (obecnie eksponat w Instytucie im. Sikorskiego w Londynie)

Bolesław Podhorski (ur. 13 kwietnia 1896 w Szlachowej, zm. 25 sierpnia 1979 w Warszawie[1]) – polski ekonomista rolnictwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ruskich książąt, jego przodek Hrechory Podhorski przybył do Rzeczypospolitej w 1563 uciekając przed groźbą mordu ze strony cara Iwana Groźnego. Rodzicami Bolesława byli Józef Jan Podhorski i Maria Kazimiera ze Skarbek-Malczewskich, ojciec po ukończeniu gimnazjum rolnego studiował prawo na Uniwersytecie Kijowskim. Szlachowa była majątkiem, który matka Bolesława otrzymała w wianie.

Podczas pogromów polskich majątków ziemskich, które miały miejsce po rewolucji październikowej opuścił rodzinny majątek i wyjechał do Kijowa. Powrócił tam w 1918, ale nie udało mu się reaktywować wcześniejszej działalności rolnej.

W 1920 zgłosił się ochotniczo do wojska i walczył w szeregach 1 pułku ułanów krechowieckich podczas wojny polsko-bolszewickiej za co został uhonorowany orderem Virtuti Militari V klasy. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1921 i 2. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Posiadał wówczas przydział do 21 pułku ułanów w Równem[2]. W listopadzie 1924 został przeniesiony w rezerwie z 21 do 1 pułku ułanów[3]. W 1934 był ponownie oficerem rezerwy 21 pułku ułanów[4].

W 1921 zaangażował się w wojskową akcję osadniczą na Kresach. Należał do pionierów osadnictwa w powiecie rówieńskim, gdzie ówczesne władcze postanowiły zasiedlić oficerami 1 pułku ułanów i ich rodzinami tereny po dawnym poligonie szubkowskim tworząc Osadę Krechowiecką. Zamieszkał tam razem z rodzicami, przez cały okres od powstania osady do wybuchu II wojny światowej pełnił funkcję prezesa Osady. W międzyczasie ukończył studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i poślubił Elżbietę z domu Łoś.

W 1939 dostał się do niemieckiej niewoli. Został osadzony w Oflagu VII A Murnau, w którym przebywał do maja 1945, a następnie przedostał się do Włoch, gdzie dołączył do 2 Korpusu Armii Polskiego dowodzonego przez gen. Władysława Andersa. W październiku 1945 został zaangażowany przez ppłk. Kazimierza Zaorskiego do akcji odzyskania ukrytego sztandaru 1 pułku ułanów krechowieckich, który został na początku października 1939 zakopany w lasach pod Kockiem. Mimo początkowego niepowodzenia udało mu się na podstawie fałszywych dokumentów przekroczyć 25 maja 1946 polską granicę w Międzylesiu, sam sztandar odnalazł 13 kwietnia 1946. Po wykonaniu powierzonego mu zadania przekroczył zieloną granicę, sztandar przewiózł do Szwajcarii pocztą dyplomatyczną Konstanty Górski. Po jego odebraniu Bolesław Podhorski w październiku tego samego roku zameldował się w dowództwie Korpusu w Anconie, został dwukrotnie odznaczony Srebrny Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami. Wyjechał wówczas do Wielkiej Brytanii, gdzie od 1948 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Polskiej Akcji Katolickiej. W 1958 przeszedł na emeryturę i powrócił do Polski.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dane biograficzne, Sejm Wielki.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 642, 712.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 122 z 18 listopada 1924 roku, s. 681.
  4. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 123, 601.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]