Bolesław Ulanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bolesław Ulanowski (ur. 1 sierpnia 1860 w Brześciu nad Bugiem, zm. 27 września 1919 w Krakowie) – polski historyk prawa; prawa kościelnego, profesor, członek Towarzystwa Historycznego we Lwowie[1].

Życiorys[edytuj]

Filozofię i prawo studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Studia uwieńczył w 1881 roku stopniem doktora filozofii, a w 1884 roku uzyskał doktorat prawa.

W 1883 roku studiował na Uniwersytecie Paryskim, w École de Chartres i Collège de France. W 1886 roku uzyskał habilitację w Uniwersytecie Jagiellońskim z zakresu historii prawa polskiego (O prawie azylu w Statutach Kazimierza Wielkiego). W wieku 28 lat (1888) został profesorem nadzwyczajnym prawa kościelnego i p.o. kierownikiem katedry tego prawa. Gdy miał lat 30 (1890) awansował na stanowisko profesora zwyczajnego prawa kanonicznego i historii prawa polskiego. Był również kierownikiem Katedry Prawa Polskiego. W 1893 roku został p.o. kierownikiem Katedry Prawa Niemieckiego. W połowie 1895 został mianowany konserwatorem na obwód sanocki w sekcji III dla archiwaliów[2].

W latach 1893/1894 i 1899/1900 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1888 roku był członkiem krakowskiej Akademii Umiejętności. W 1903 roku pełnił funkcję sekretarza generalnego (faktycznie od 1901 roku) Akademii Umiejętności, doprowadzając ją do największego rozkwitu w dotychczasowych dziejach. Od 1893 r. był dyrektorem krakowskiej Drukarni Uniwersyteckiej.

Wychował wielu uczniów, m.in. Stanisława Kutrzebę, Stanisława Estreichera, Rafała Taubenschlaga, Józefa Rafacza, Franciszka Bujaka, ks. Jana Fijałka, Adama i Stanisława Krzyżanowskich, Stanisława Zakrzewskiego, Zygmunta Lisowskiego, Abdona Kłodzińskiego.

Zainteresowania B. Ulanowskiego skupiły się na badaniu prawa Kościoła rzymskokatolickiego w dawnej Polsce przy uwzględnieniu jego związków z prawem powszechnym Kościoła. Przedmiotem badań były przy tym źródła praktyki sądowej. Ulanowski zasłynął przede wszystkim ze swej działalności wydawniczej. Ogłosił drukiem zbiory ustawodawstwa polskiego, liczne dokumenty średniowieczne, a także księgi sądowe, wydawnictwa z zakresu polskiego prawa kościelnego.

Zmarł 27 września 1919[3]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[3].

Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1936)[4].

Przypisy

  1. Teofil Emil Modelski, Towarzystwo Historyczne 1914-1924, w: Kwartalnik Historyczny, rocznik LI, zeszyt 1-2, Lwów 1937, s. 66.
  2. Kronika. Wiadomości osobiste. „Gazeta Sanocka”, s. 2, Nr 12 z 9 czerwca 1895. 
  3. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów.. rakowice.eu. [dostęp 2017-04-01].
  4. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 464

Bibliografia[edytuj]