Bolesław Waśkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Waśkiewicz
[pułkownik]] piechoty [pułkownik]] piechoty
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1880
Grodno
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 19021940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Grodzieński Pułk Strzelców,
Nowogródzki Pułk Strzelców,
2 Dywizja Litewsko-Białoruska,
50 pułk piechoty,
61 pułk piechoty wielkopolskiej
Stanowiska dowódca pułku, dywizji
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-japońska,
I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Bolesław Waśkiewicz (ur. 16 lipca 1880 w Grodnie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Aleksandra i Rozalii z Januszkiewiczów. Absolwent gimnazjum w Grodnie i szkoły oficerskiej w Wilnie. Od 1902 w armii rosyjskiej. Walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. Awansował do stopnia sztabskpitana. Od 1914 walczył w I wojnie światowej. W bitwie pod Tannenbergiem dostał się do niewoli niemieckiej. Od 1918 w stopniu kapitana w Wojsku Polskim. Dowódca samoobrony w Nowym Dworze k. Grodna. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej jako dowódca batalionu w Grodzieńskim Pułku Strzelców, potem został dowódcą Nowogródzkiego Pułku Strzelców (15.VIII - 20.XI.1920).

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. Przejściowo w 1921 dowodził 2 Dywizją Litewsko-Białoruską. Przeniesiony w marcu 1921 do 50 pułku piechoty, a następnie do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu nr II. 12 sierpnia 1924 został dowódcą 61 pułku piechoty wielkopolskiej. Funkcję sprawował do 1928. Od 1931 w stanie spoczynku

W kampanii wrześniowej dowódca 2 pułku piechoty „Grodzieńskiego”[1]. Dowodził północnym odcinkiem obrony Lwowa. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie. Figuruje na Liście Straceń, poz. 509.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał w Grodnie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-04].
  2. Kazimierz Banaszek, Krystyna Wanda Roman, Zdzisław Sawicki, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, 2000, s. 311.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]