Bolesław Waligóra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Andrzej Waligóra
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia

9 września 1898
Kraków

Data i miejsce śmierci

1 listopada 1940
Londyn

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Formacja

Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie

Jednostki

2 Pułk Piechoty
4 Pułk Piechoty
4 Pułk Piechoty Legionów
Wojskowe Biuro Historyczne
Archiwum Wojskowe

Stanowiska

kierownik archiwum

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Waleczności (Austro-Węgry)

Bolesław Andrzej Waligóra[a] (ur. 9 września 1898[2] w Krakowie, zm. 1 listopada 1940 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Franciszka urzędnika Kasy Chorych w Rzeszowie i Zofii z domu Stanek. 14 sierpnia 1914 wstąpił do 3 kompanii Związku Strzeleckiego w Rzeszowie. Od września 1914 do marca 1915 roku służył w stopniu szeregowego w 4 kompanii 2 pułku piechoty Legionów Polskich, a następnie do września 1917 w 8 kompanii 4 pułku piechoty. Wraz ze swoim oddziałem brał udział we wszystkich walkach Legionów w Karpatach i na Wołyniu. Jesienią 1916 ukończył kurs instruktorów szturmowych w Baranowiczach, a następnie kurs oficerów piechoty w Zegrzu. W listopadzie 1918 wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego w stopniu plutonowego. Przydzielono go do kompanii szturmowej 4 pułku piechoty Legionów, z którą brał udział w odsieczy Lwowa i do końca lipca 1919 walczył na wojnie polsko-bolszewickiej. 7 kwietnia 1920 został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku podporucznikiem, w piechocie, w grupie podoficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Kompanii Przybocznej Naczelnego Wodza[3].

W lutym 1927 kapitan Waligóra został przeniesiony do Wojskowego Biura Historycznego na stanowisko referenta. 17 grudnia 1931 został awansowany na majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4][5]. 29 czerwca 1933 został przeniesiony z Wojskowego Biura Historycznego do Archiwum Wojskowego, na stanowisko kustosza[6]. Od 1 grudnia 1933 do września 1939 był szefem Archiwum Wojskowego[7]. Pisał książki o tematyce wojskowej.

Do Londynu przybył 28 lipca 1940 i wkrótce został mianowany kierownikiem Archiwum Sztabu Naczelnego Wodza. Bezzwłocznie przystąpił do rozpakowywania przewiezionych z Francji skrzyń z ewakuowanymi z Warszawy aktami wojskowymi. Zginął podczas nocnego bombardowania Londynu. Jest obecnie uznawany za pioniera polskiej archiwistyki wojskowej. Został pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu Streatham Hill w południowej części Londynu[8].

Od 10 lipca 2003 major Waligóra jest patronem Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki, których autorem bądź współautorem był major Waligóra.

  • Zarys historii wojennej 85-go Pułku Strzelców Wileńskich, Warszawa 1928.
  • Bój na przedmościu Warszawy w sierpniu 1920 r.
  • Służba zdrowia 1-szej Armji w obronie przedmościa Warszawy w sierpniu 1920 roku. Warszawa: Lekarz Wojskowy, 1932.
  • Walka o Wilno.
  • Fortyfikacja przedmościa Warszawy.
  • Zajęcie Wilna przez gen. Żeligowskiego.
  • Bój pod Jastkowem w dniach 31 lipca 3 sierpnia 1915 roku.
  • Okupacja Litwy i Białorusi w 1918–1919 r. przez Rosję Sowiecką.
  • Wilno a Legiony Polskie.
  • Zadania i metody pracy Archiwum Wojskowego.
  • Zarys wysiłku około gromadzenia pamiętników, wspomnień, relacji itp. do historii przedwojennych polskich związków wojskowych, formacji i wojska polskiego.
  • Gromadzenie źródeł do historii Legionów Polskich.
  • Bitwa Warszawska.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W styczniu 1934 sprostowano imiona i datę urodzenia z „Bolesław ur. 10.09.1898” na „Bolesław Andrzej ur. 09.09.1898”[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 28.
  2. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 23.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 17 kwietnia 1920 roku, poz. 438.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 399.
  5. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 23, w marcu 1939 zajmował 22. lokatę.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 131.
  7. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 494.
  8. Wykaz poległych 1952 ↓, s. 36.
  9. Życiorys i fotografia na stronie CAW. caw.wp.mil.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-05)]..
  10. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  11. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 82.
  13. M.P. z 1929 r. nr 123, poz. 303 „za zasługi w pracy nad historją wojenną pułków polskich”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]