Bolończyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolończyk
Bolończyk 555.jpg
Bolończyk podczas Światowej Wystawy Psów Rasowych w Poznaniu
Inne nazwy Bichon bolognais, Bolognese
Kraj patronacki Włochy
Wymiary
Wysokość 27 -30 cm (psy),
25 – 28 cm (suki)
Masa 2,5 – 4 kg[1]
Klasyfikacja
FCI grupa IX, sekcja 1,
numer wzorca 196
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 8 – Companion Dog
Wzorce rasy
KC(UK)NZKCUKC

Bolończyk – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji biszonów i ras pokrewnych. Typ lisowaty[1]. Nie podlega próbom pracy[2].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Korzenie tej rasy sięgają Dalmacji[1];jest spokrewniona z maltańczykiem. Niektórzy kynolodzy uważają, że rasa psów wywodzi się z Rosji, gdzie została bardzo rozpowszechniona już wiele lat temu.

Wygląd ogólny[edytuj | edytuj kod]

Bolończyk jest psem małym o prostym grzbiecie. W stosunku do ogólnego zarysu sylwetki posiada dość rozbudowaną klatkę piersiową. Nos i oczy są czarnej barwy.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Włos jest dość sztywny, miękki w dotyku i długi podobnie jak u Biszona kędzierzawego (Bichon frise). Bolończyk występuje tylko w kolorze białym. W okresie szczenięctwa dopuszczalne jest kremowe zabarwienie uszu, schodzą one zazwyczaj do roku życia. Odmiany barwne nazwane zostały (zwietnaja bolonka) bolonką cwietną/kolorową. Są rasą odrębną, nie uznaną przez FCI.

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Łagodny, wesoły, skory do zabawy pies lubiący dzieci, inteligentny oraz ruchliwy. Bolończyk to pies mądry i posłuszny, przywiązuje się do właściciela i miejsca zamieszkania. Sprawdzi się w rodzinie, ale należy pamiętać o wychowaniu go. Psy te nie lubią samotności i nie powinny przez dłuższy czas przebywać same. Nie potrzebują zbyt dużo ruchu, wystarczą krótkie spacery. Zazwyczaj mają dobre nastawienie do innych.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Pies rodzinny, do towarzystwa. Przywiązuje się do miejsca, w którym żyje. Lubi pielęgnacje. W okresie renesansu był nadal lubiany jako pies ozdobny na wszystkich dworach Europy[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Falappi 2001 ↓, s. 166
  2. Fournier 2012 ↓, s. 335.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]