Bombardowanie Kure (1945)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bombardowanie Kure
II wojna światowa
wojna na Pacyfiku
Japanese battleship Haruna attacked.jpg
Pierwsze bomby obramowują pancernik Haruna
Czas 2428 lipca 1945
Miejsce Japonia
Terytorium Morze Wewnętrzne
Przyczyna zamiar zniszczenia
floty japońskiej
Wynik zwycięstwo aliantów
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone
 Wielka Brytania
 Japonia
Dowódcy
William Halsey
Straty
133 samoloty
102 poległych[1]
1 lotniskowiec
3 pancerniki
2 krążowniki ciężkie
1 krążownik lekki
2 krążowniki pancerne
2 eskortowce
kilka mniejszych okrętów
306 samolotów zniszczonych
392 uszkodzone[1]

Bombardowanie Kure − akcja bojowa amerykańskiego i brytyjskiego lotnictwa morskiego w ostatnich dniach lipca 1945 roku, która doprowadziła do zatopienia większości istniejących jeszcze wielkich okrętów Japońskiej Marynarki Wojennej (IJN). Lotnictwo 3 Floty US Navy zaatakowało w dniach 24, 25 i 28 lipca port i okolice bazy morskiej Kure, zatapiając lotniskowiec, trzy pancerniki, pięć krążowników i kilka mniejszych okrętów. W tym samym czasie samoloty Brytyjskiej Floty Pacyfiku uderzyły na inne cele na obszarze Morza Wewnętrznego Seto i zatopiły dwa okręty eskortowe typu „D” oraz kilka mniejszych jednostek, a nadto uszkodziły lotniskowiec eskortowy.

Tło wydarzeń[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 1945 roku większość będących jeszcze zdolnymi do walki okrętów IJN została skoncentrowana w pobliżu głównej bazy morskiej w Kure. Okręty zostały z braku paliwa unieruchomione i obecnie były używane jedynie w charakterze stacjonarnych baterii przeciwlotniczych[2]. Admirał John McCain, dowódca szybkiej grupy uderzeniowej lotniskowców, był zdecydowanie przeciwny atakowaniu Kure, bowiem tak on, jak i jego sztabowcy uważał, że stacjonujące tam okręty stanowią niewielkie zagrożenie dla dalszych operacji[3].

W swych wspomnieniach admirał William Halsey przedstawił cztery powody, dla których zdecydował się na bombardowanie Kure mimo obiekcji McCaina. Po pierwsze uważał, że taki atak podniesie morale Amerykanów i będzie odwetem za atak na Pearl Harbor w grudniu 1941 roku; po drugie chciał być pewny, że siły japońskie nie zakłócą planowanej inwazji sowieckiej na Hokkaido; po trzecie chciał zapobiec możliwości użycia tej floty jako elementu przetargowego w negocjacjach pokojowych; po czwarte wreszcie, że przeprowadzenie takiej akcji nakazał mu przełożony, admirał floty Chester Nimitz[3].

Mimo, że działała jako grupa uderzeniowa sił amerykańskich, Brytyjska Flota Pacyfiku została z planu ataku na Kure wyłączona, by Brytyjczycy nie mogli twierdzić później, że brali udział w zniszczeniu floty japońskiej. W zamian BPF została wykorzystana do bombardowania lotnisk i portu w Osace[2][3].

W roku 1945 Kure było celem kilku wcześniejszych ataków, głównie przy ciężkich bombowców B-29 USAAF. 5 maja zniszczone zostały zakłady przemysłu lotniczego Hiro, 30 marca i 5 maja zaminowano redę i podejścia do portu, a 1 lipca − w wyniku potężnego nalotu − zniszczeniu uległo 40 procent zabudowy miejskiej[4].

W atakach miały wziąć udział amerykańska 47 Grupa Uderzeniowa (TF 47) i brytyjska 37 Grupa Uderzeniowa (TF 37). TF 37 tworzyły lotniskowce HMS Formidable, Indefatigable i Victorious[5].

Atak[edytuj | edytuj kod]

Ciężki krążownik Tone pod bombami

3 Flota zaczęła bombardować Kure 24 lipca[6]. Samoloty z lotniskowców amerykańskich wykonały tego dnia 1747 lotów bojowych[7]. Ich skutkiem było zatopienie lotniskowca Amagi i krążownika Ōyodo, w tym czasie okętu flagowego połączonej floty japońskiej. Pancerniko-lotniskowce Hyūga i Ise, pancernik Haruna, ciężkie krążowniki Tone i Aoba, jak również stare krążowniki szkolne Iwate i Izumo doznały ciężkich uszkodzeń i zostały osadzone na płytkich wodach akwenu[8]. Płytkie wody akwenu portowego uniemożliwiały użycie w ataku torped. Samoloty amerykańskie, które ponosiły znaczne straty w ogniu baterii dział przeciwlotniczych przeciwnika, próbowały zredukować je zrzucając bomby z opóźnionym zapłonem[2][5].

Bombardowanie celów wokół Osaki i na wodach Morza Wewnętrznego przez samoloty Brytyjskiej Floty Pacyfiku doprowadziło do poważnego uszkodzenia lotniskowca eskortowego Kaiyō i zatopienia dwóch okrętów eskortowych typu D przy stracie 4 maszyn własnych[2].

Samoloty amerykańskie ponownie zaatakowały Kure 28 lipca, dokonując dalszych zniszczeń pancerniko-lotniskowca Ise, pancernika Haruna i krążownika ciężkiego Aoba[2]. Zbombardowane zostały także lotniskowiec Katsuragi, który uniknął większych uszkodzeń podczas poprzednich rajdów, jak również nie użytkowany lotniskowiec lekki Ryūhō, przy czym na Katsuragi odnotowano ciężkie zniszczenia[7]. Te ataki powietrzne były jednymi z najpotężniejszych uderzeń US Navy w ciągu całej wojny, były też najbardziej niszczycielskimi w odniesieniu do żeglugi[7].

Także USAAF przeprowadziło 28 lipca bombardowania okrętów japońskich w Kure. Rajdu dokonało 79 bombowców B-24 Liberator z baz na Okinawie. Cztery bomby trafiły osadzony na mieliźnie krążownik Aoba. Spowodowały dalsze uszkodzenia okrętu i oderwanie rufy. Rajd przyniósł stratę dwóch zestrzelonych B-24, podczas gdy czternaście innych doznało uszkodzeń[9].

Alianci stracili ogółem (w boju lub na skutek wypadków) 133 samoloty i 102 członków ich załóg. Straty te były wyższe niż jakiekolwiek inne poniesione przez 3 Flotę w operacjach bojowych, a ich główną przyczyną był wyjątkowo gęsty ogień przeciwlotniczy wokół Kure[1].

Rezultaty[edytuj | edytuj kod]

Hyūga zatopiony na płyciźnie

Alianckie bombardowania Kure i Morza Wewnętrznego spowodowały, że stacjonujący w bazie Yokosuka pancernik Nagato okazał się jedynym dużym okrętem japońskim, który nieuszkodzony przetrwał wojnę. Zniszczenie pancerników, lotniskowców i krążowników ciężkich w Kure stanowiło − zdaniem brytyjskiego historyka Stephena Roskilla − rewanż za straty poniesione przez Stany Zjednoczone w Pearl Harbor[10]. Pozwoliło także sowieckiej Flocie Oceanu Spokojnego operować bez przeszkód na wodach wokół Japonii[11].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wesley Craven, James Cate: The Pacific: Matterhorn to Nagasaki. Chicago: The University of Chicago Press, 1953, seria: The Army Air Forces in World War II.
  • Richard B. Frank: Downfall: The End of the Imperial Japanese Empire. New York: Random House, 1999. ISBN 978-0-679-41424-7.
  • William F. Halsey, J. Bryan: Admiral Halsey's Story. London: Whittlesey House, 1947.
  • Samuel Eliot Morison: Victory in the Pacific. Champaign, IL: University of Illinois, 1960, seria: History of United States Naval Operations in World War II. ISBN 0-252-07065-8.
  • E. B. Potter: Bull Halsey. Annapolis, MD: Naval Institute Press, 1985. ISBN 978-1-59114-691-9.
  • Jürgen Rohwer, Gerhard Hummelchen, Thomas Weis: Chronology of the War at Sea 1939–1945. Annapolis, MD: Naval Institute Press, 2005. ISBN 1-59114-119-2.
  • Stephen W. Roskill: The War At Sea 1939–1945. T. III: The Offensive: 1st June 1944 – 14th August 1945. London: Her Majesty's Stationary Office, 1961, seria: History of the Second World War.
  • Royal Navy: War with Japan. London: HMSO, 1995. ISBN 0-11-772821-7.

Na mapach: 34°13′48″N 132°33′00″E/34,230000 132,550000