Bonifratrzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bonifratrzy
Dewiza: Bracia, czyńcie dobro!
Herb zakonu
Pełna nazwa Zakon Szpitalny Świętego Jana Bożego
Nazwa łacińska Ordo Hospitalarius Sancti Joannis de Deo
Skrót zakonny OH
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Jan Boży
Data założenia 1540
Data zatwierdzenia 1572
Przełożony o. Jesús Etayo Arrondo
Liczba członków 1269 (2009)
Strona internetowa

Bonifratrzy łac. fratres misericordiae b. Joannis de Deo – (łac. bonus frater - dobry brat) - katolicki zakon szpitalny założony (początkowo jako wspólnota świecka) w 1540 roku w Hiszpanii przez św. Jana Bożego w celu opieki nad chorymi.

W 1572 zatwierdzony przez papieża Piusa V.

Reguły zakonu wzorowano na regule św. Augustyna. Od 1586 Bonifratrzy składają dodatkowy ślub: troski o chorych, zwany ślubem szpitalnictwa.

Jako zakon szpitalny specjalizują się w ziołolecznictwie, prowadzeniu aptek oraz opiece nad chorymi psychicznie.

Pierwszy klasztor Bonifratrów w Polsce powstał w 1609 roku w Krakowie, po tym jak króla Zygmunta III wyleczył bonifrater z Wiednia hrabia brat Gabriel Ferrara. Mieszczanin krakowski Walerian Montelupi podarował zakonnikom działkę przy ul. św. Jana, na której wzniesiono klasztor, przeniesiony w 1812 r. na Kazimierz.

Wkrótce założono domy zakonne w Lublinie, Zamościu, Krasnymstawie, Lwowie, Łucku. Polskie klasztory utworzyły prowincję zakonną w 1633 r. W 1650 Bogusław Leszczyński osadza bonifratrów na warszawskim Lesznie. Król August II wystawił im kościół z klasztorem przy ul. Bonifraterskiej w Warszawie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]