Borówno (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°46′35″N 16°5′57″E
- błąd 39 m
WD 50°46'35"N, 16°5'56"E, 50°43'N, 16°3'E
- błąd 39 m
Odległość 21 m
Borówno
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat wałbrzyski
Gmina Czarny Bór
Wysokość 450 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 483[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 58-379
Tablice rejestracyjne DBA i DB
SIMC 0851927
Położenie na mapie gminy Czarny Bór
Mapa konturowa gminy Czarny Bór, po lewej znajduje się punkt z opisem „Borówno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Borówno”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Borówno”
Położenie na mapie powiatu wałbrzyskiego
Mapa konturowa powiatu wałbrzyskiego, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Borówno”
Ziemia50°46′35″N 16°05′57″E/50,776389 16,099167

Borównowieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wałbrzyskim, w gminie Czarny Bór[2], w środku Pasma Czarnego Lasu (Góry Kamienne) w Sudetach Środkowych[3].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie wałbrzyskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przydrożna kapliczka

Obecna wieś Borówno składała się z dwóch wsi: Hartau i Forst, o których wiadomo, że należały do zakonu cystersów z Krzeszowa. Nie wiadomo natomiast dokładnie kiedy powstały. Dolną część Hartau w 1583 r. założył opat zakonu cystersów Kasper II Ebert, zakupił ją dla klasztoru. Zaś część górna Forst powstała prawdopodobnie dopiero w końcu XVII wieku. Obie części rozwinęły się szybko i w pierwszej połowie XVIII wieku należały już do większych osad w okolicy.

W 1747 roku w Hartau było 43 zagrodników i chałupników, a w Forst 43 zagrodników i chałupników. W 1765 r. wartość majątku klasztornego w Hartau wynosiła tylko 493 talary, mieszkało tu 23 zagrodników i 19 chałupników, w tym 9 rzemieślników. Były to dość duże, ale raczej ubogie wsie, słabo rozwijały się, a mieszkańcy w znacznym stopniu trudnili się tkactwem. W XVIII wieku przeprowadzono pomiędzy obiema wsiami trakt handlowy wysadzany drzewami, którego przebieg pokrywał się z obecną szosą Wałbrzych - Kamienna Góra.

W końcu XIX wieku rozpoczęto na terenie wsi eksploatację kamieniołomów, ale w tym czasie wieś nie rozwijała się, bowiem upadło tkactwo chałupnicze, które dawało utrzymanie sporej części mieszkańców. Wielu ludzi pracowało wówczas w okolicznych kopalniach węgla kamiennego m.in. w kopalni Gotthelf znajdującej się w centrum wsi oraz w kopalni Concordia znajdującej się na północ od wsi. W 1939 roku pomiędzy obiema częściami, już połączonej wsi, wzniesiono kościół Chrystusa Króla. Wcześniej w górnej części wsi stała tylko kaplica.

Po 1945 roku obie części wsi otrzymały jedną nazwę: "Zalesin", którą potem w 1950 roku zmieniono na obecną. Niżej położone zabudowania ciążyły wyraźnie do Czarnego Boru, szczególnie po reformie administracyjnej w 1975 r., kiedy to zlikwidowano powiaty i wieś znalazła się w województwie wałbrzyskim.

Kościół filialny pw. Chrystusa Króla

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

W południowej części wsi działa kamieniołom melafiru[3].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Na północ od drogi wojewódzkiej nr 367 przebiega europejski długodystansowy szlak pieszy E3[3].

Rozrywka[edytuj | edytuj kod]

  • W Borównie działa klub piłkarski LZS Płomyk Borówno, oraz organizowany jest letni rodzinny festyn.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. woj. dolnośląskie >> pow. wałbrzyski >> gmina Czarny Bór. Wszystkie dane dla miejscowości Borówno. W: Bank Danych Lokalnych [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 4 kwietnia 2015].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 140, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 4 kwietnia 2015]. 
  3. a b c Sudety Środkowe. Skala 1:40000. Wyd. 6. Jelenia Góra: Wydawnictwo Turystyczne Plan, 2011. ISBN 978-83-62917-84-6.