Boromeuszki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boromeuszki
Pełna nazwa Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza
Skrót zakonny SCB
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Emmanuel Chauvenel
Data założenia 18 czerwca 1652
Data zatwierdzenia 1652

Boromeuszki, Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza – żeńskie zgromadzenie zakonne na prawie papieskim założone w 1652 roku przez Emanuela Chauvenela, z woli Josepha Chauvanela[1].

Różne gałęzie boromeuszek, tworzące federację[2], prowadzą działalność charytatywną m.in. w Niemczech, Austrii, Rumunii, Izraelu, Włoszech, Zambii i Egipcie. W Polsce działa gałąź trzebnicka (Kongregacja Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Trzebnicy) oraz gałąź mikołowska (Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza w Mikołowie).

Boromeuszki w Polsce[edytuj]

W połowie XIX w. niemieckie boromeuszki przybyły na tereny Śląska przynależące do zaboru pruskiego. Pierwszą ich placówką był dom w Nysie, gdzie podjęły pracę w szpitalu biskupim przy kościele św. Apostołów Piotra i Pawła. "Intensywny rozwój Zgromadzenia spowodował ustanowienie niezależnego Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza na Śląsku z domem macierzystym w Nysie (1857 r.). Pierwszą przełożoną generalną została M. Helena Tichy (ur. 1822 r. – zm. 1886 r.). W 1871 r. Dom Generalny sióstr został przeniesiony z Nysy do Trzebnicy[1].

W 1900 roku Maria Kasch (1855-1936) przekazała na własność zakonu swój dom rodzinny w Dąbrówce Wielkiej siostrom boromeuszkom w Trzebnicy na podstawie umowy spisanej z przełożoną M. Alojzją. Boromeuszeki wprowadziły się do posiadłości Marii Kasch 5 września 1900 roku, gdzie przebywają do dzisiaj. W roku 1903 dom został przystosowany do potrzeb nowo powstałego zgromadzenia zakonnego dzięki pomocy materialnej mieszkańców wsi. W 1911 roku Maria Kasch wróciła do dawnej posiadłości rodzinnej w Dąbrówce Wielkiej, gdzie przebywała wraz z siostrami do swojej śmierci.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powstała w 1923 r. prowincja polska (zależna od generalatu w Trzebnicy). Zarząd prowincji mieścił się początkowo w Cieszynie, a od 1931 r. w Rybniku. Prowincja w 1939 r. utworzyła Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza z Domem Generalnym w Mikołowie[1].

Afera w Specjalnym Ośrodku Wychowawczym w Zabrzu[edytuj]

Przy okazji skazania dwóch wychowanków Ośrodka prowadzonego przez boromeuszki trzebnickie za morderstwo na tle seksualnym Mateusza Domaradzkiego, opinia publiczna dowiedziała się o nieprawidłowościach w Ośrodku. Zgromadzenie Sióstr nie zapewniło odpowiedniej kontroli ośrodka, gdzie od lat siedemdziesiątych XX wieku, dzieci były terroryzowane za pomocą zastraszenia, systemu kar cielesnych i przyzwolenia na gwałty na młodszych. Ośrodek nie był kontrolowany przez kuratorium aż do roku 2007. W tymże roku w ośrodku mieszkało około 60 dzieci, dziewczynek i chłopców w wieku od 2 do 18 lat[3][4][5][6].

W 2011 roku dyrektorka Ośrodka, siostra Agnieszka F., została prawomocnie skazana na dwa lata pozbawienia wolności, odbywa karę w więzieniu. Ośrodek nie został zamknięty. Zgromadzenie Sióstr nie przedstawiło publicznie programu naprawczego i nie jest wiadome, w jaki sposób ośrodek jest kontrolowany. Zapisy konkordatu wykluczają kontrolę instytutów zakonnych przez instytucje świeckie[7].

Decyzją Zarządu Kongregacji Sióstr Boromeuszek w Trzebnicy Specjalny Ośrodek Wychowawczy w Zabrzu zostanie ostatecznie zamknięty z końcem sierpnia 2015 r.[8]

Przypisy

  1. a b c Historia (pol.). boromeuszki.katowice.opoka.org.pl. [dostęp 2015-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-26)].
  2. Barmherzige Schwestern vom hl. Karl Borromäus (niem.). orden-online.de, 2009-11-03. [dostęp 2014-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-29)].
  3. Grażyna Kuźnik: Siostry boromeuszki od batów (s. 1) (pol.). dziennikzachodni.pl, 2014-04-24. [dostęp 2015-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-07)].
  4. Grażyna Kuźnik: Siostry boromeuszki od batów (s. 2) (pol.). dziennikzachodni.pl, 2014-04-24. [dostęp 2015-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-07)].
  5. Grażyna Kuźnik: Siostry boromeuszki od batów (s. 3) (pol.). dziennikzachodni.pl, 2014-04-24. [dostęp 2015-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-07)].
  6. Maria Olecha: Boromeuszka, Agnieszka F. skazana na dwa lata więzienia za przyzwolenie na przemoc seksualną dzieci (pol.). zabrze.naszemiasto.pl, 2011-05-24. [dostęp 2015-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-07)].
  7. Justyna Kopińska: Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie? (pol.). wyborcza.pl, 2014-04-10. [dostęp 2015-11-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-19)].
  8. Artur Bartkiewicz: Zabrze: Koniec ośrodka sióstr boromeuszek (pol.). rp.pl, 16-08-2015. [dostęp 2015-08-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-16)].

Dodatkowe źródła[edytuj]

  • Karolina Hedwig: Działalność charytatywna sióstr boromeuszek w Piekarach Śląskich, w latach 1890-2013. Ebookpoint. ISBN 978-8-3785-3365-8.

Linki zewnętrzne[edytuj]