Borowiec (rodzaj ssaka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Borowiec
Nyctalus[1]
Bowdich, 1825[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – borowiec wielki (N. noctula)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

nietoperze

Podrząd

mroczkokształtne

Nadrodzina

Vespertilionoidea

Rodzina

mroczkowate

Podrodzina

mroczki

Plemię

karliki

Rodzaj

borowiec

Typ nomenklatoryczny

Nyctalus verrucosus Bowditch, 1825 (= Vespertilio leisleri Kuhl, 1817)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Borowiec[6] (Nyctalus) – rodzaj ssaka z podrodziny mroczków (Vespertilioninae) w rodzinie mroczkowatych (Vespertilionidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji[7][8][9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała (bez ogona) 48–106 mm, długość ogona 35–74 mm, długość ucha 11–26 mm, długość tylnej stopy 9–17 mm, długość przedramienia 35–70 mm; masa ciała 6–74 g[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Nyctalus: gr. νυκταλος nuktalos lub νυσταλος nustalos „senny, ospały”[10].
  • Pterygistes: gr. πτερυγιξω pterugiksō „trzepotać”[11]. Gatunek typowy: Vespertilio noctula Schreber, 1774.
  • Noctulina: łac. noctulina „należący do nocy”, od nox, noctis „noc”[12]. Gatunek typowy: Vespertilio noctula Schreber, 1774.
  • Panugo: etymologia niejasna, Kolenati nie wyjaśnił etymologii nazwy rodzajowej[13]. Gatunek typowy: Vespertilio noctula Schreber, 1774.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[7][6]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nyctalus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. T.E. Bowdich: Excursions in Madeira and Porto Santo, during the autumn of 1823, while on his third voyage to Africa. London: G.B. Whittaker, 1825, s. 36 (przypis). (ang.)
  3. J.J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt: Erster Theil welcher die Vogelsäugethiere und Vögel nebst Andeutung der Entstehung der letzteren aus Amphibien enthält. Darmstadt: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 100. (niem.)
  4. J.E. Gray: List of the specimens of Mammalia in the collection of the British museum. London: The Trustees, 1843, s. 194. (ang.)
  5. F.A. Kolenati. Europa’s Chiropteren. „Allgemeine deutsche naturhistorische Zeitung”. Neue Folge. 2, s. 172, 1856 (niem.). 
  6. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 120. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 214. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  8. a b R. Moratelli, C. Burgin, V. Cláudio, R. Novaes, A. López-Baucells & R. Haslauer: Family Vespertilionidae (Vesper Bats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier (red. red.): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 9: Bats. Barcelona: Lynx Edicions, 2019, s. 764–768. ISBN 978-84-16728-19-0. (ang.)
  9. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Nyctalus (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-02-28].
  10. Palmer 1904 ↓, s. 464.
  11. Palmer 1904 ↓, s. 596.
  12. Palmer 1904 ↓, s. 460.
  13. Palmer 1904 ↓, s. 510.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]