Boris Gelfand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Borys Gelfand)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boris Gelfand
BorisGelfand10.jpg
Boris Gelfand, 2010
Państwo  ZSRR
 Białoruś
 Izrael
Data i miejsce urodzenia 24 czerwca 1968
Mińsk
Tytuł szachowy arcymistrz (1989)
Ranking FIDE 2737 (01.09.2017)[1]
Miejsce w kraju 1
FIDE Top 100 26
Gnome-go-next.svg Białoruscy arcymistrzowie szachowi
Gnome-go-next.svg Izraelscy arcymistrzowie szachowi

Boris Gelfand, ros. Борис Абрамович Гельфанд (ur. 24 czerwca 1968 w Mińsku) – białoruski szachista reprezentujący Izrael, arcymistrz od 1989, wicemistrz świata z 2012 roku.

Kariera szachowa[edytuj]

W latach 90. siedmiokrotnie był notowany w pierwszej dziesiątce listy rankingowej FIDE. W tym czasie odniósł wiele sukcesów w prestiżowych turniejach międzynarodowych i cyklu rozgrywek o mistrzostwo świata. W 1990 roku wspólnie z Wasilijem Iwanczukiem wygrał turniej międzystrefowy w Manili, przed Viswanathanem Anandem i Nigelem Shortem[2]. W meczach pretendentów dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z Shortem[3].

W roku 1993 zwyciężył w następnym turnieju międzystrefowym w Biel[4]. W drodze do finałowego meczu pretendentów pokonał Michaela Adamsa i Władimira Kramnika. W finałowym meczu przegrał jednak z Anatolijem Karpowem[5]. W mistrzostwach świata FIDE (Groningen 1997), rozgrywanych systemem pucharowym Gelfand dotarł do półfinału, w którym został wyeliminowany przez Ananda[6]. W kolejnych turniejach mistrzowskich awansował do IV (1999[7] i 2000[8]) oraz V rundy (2001[9]), w kolejnych latach przegrywając z Aleksandrem Chalifmanem, Aleksiejem Szyrowem i Piotrem Swidlerem.

Do największych sukcesów turniejowych Gelfanda należy I miejsce w Memoriale Alechina w Moskwie w 1992 roku (wspólnie z Anandem, przed Karpowem). W 1996 roku I miejsca w Wiedniu (wraz z Karpowem, przed Kramnikiem i Szyrowem) oraz Tilburgu (wraz z Jeroenem Piketem). Dwukrotnie (w latach 1998[10] i 2000[11]) wygrywał memoriały Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju. W 1999 zwyciężył w turnieju Sigeman & Co w Malmö, w 2002 - w silnym turnieju w Cannes (wraz z Weselinem Topałowem), w 2004 - w Pampelunie, w 2005 podzielił I miejsce na Bermudach oraz zajął VI miejsce[12] w Pucharze Świata w Chanty-Mansyjsku, po raz kolejny swojej karierze kwalifikując się do meczów pretendentów. W 2006 zwyciężył (wraz z Andrijem Wołokitinem) w Biel. W 2007 wystąpił w rozegranych w Eliście meczach pretendentów[13] i wywalczył awans do turnieju o mistrzostwo świata w Meksyku, w którym osiągnął duży sukces, zajmując III miejsce (za Viswanathanem Anandem i Władimirem Kramnikiem)[14]. W 2009 r. zdobył Puchar Świata[15], natomiast w 2009 r. zwyciężył w León, w finale pokonując Lewona Aronjana[16]. W 2011 r. zwyciężył w meczach pretendentów[17] i w 2012 r. zmierzył się w Moskwie z Viswanathanem Anandem w meczu o mistrzostwo świata, przegrywając w stosunku 7½ – 8½[18]. W 2013 r. zwyciężył (wspólnie z Lewonem Aronianem) w memoriale Aleksandra Alechina rozegranym w Paryżu i Petersburgu[19], poza tym samodzielnie zwyciężył w memoriale Michała Tala w Moskwie (wyprzedzając m.in. Magnusa Carlsena, Viswanathana Ananda i Władimira Kramnika)[20].

Wielokrotnie reprezentował ZSRR, Białoruś i Izrael w turniejach drużynowych, m.in.:

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze (stan na wrzesień 2017) osiągnął 1 listopada 2013 r., z wynikiem 2777 punktów zajmował wówczas 7. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1. miejsce wśród izraelskich szachistów[24].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]