Nicolas Bourbaki
Nicolas Bourbaki – pseudonim grupy francuskich matematyków, którzy w roku 1935 założyli tzw. grupę Bourbaki działającą przy École normale supérieure w Paryżu, która została przekształcona w 1952 na stowarzyszenie Association des Collaborateurs de Nicolas Bourbaki. Członkami-założycielami grupy Bourbaki byli:
- Henri Cartan
- Claude Chevalley
- Jean Coulomb
- Jean Delsarte
- Jean Dieudonné
- Charles Ehresmann
- René de Possel
- Szolem Mandelbrojt
- André Weil[1].
Celem grupy młodych matematyków, założycieli grupy, było napisanie kompletu aktualnych podręczników do matematyki. Te które istniały, niegdyś dobre, były już nieaktualne, a ich język nieprecyzyjny[2]. Po napisaniu pierwszego potrzebowali dodać autora, a ponieważ planowali wiele książek, gdzie autorzy prawdopodobnie będą się zmieniać, postanowili opublikować ją pod pseudonimem. Książki podpisane N. Bourbaki, wzbudzały w środowisku matematyków podziw dla talentu tajemniczego autora[3]. Prawda wyszła na jaw, chociaż matematycy cały czas używali pseudonimu. Mimo że książki miały wielu autorów, były wielokrotnie redagowane przez członków, dlatego nie było widać indywidualnego stylu autorów[4].
Imię „Nicolas” pojawiło się późno, początkowo podpis brzmiał jedynie „N. Bourbaki”. Twórcy grupy uważali, że Bourbaki nie powinien mieć więcej niż 50 lat, aby zachował świeżość umysłu, w efekcie przez lata pracowały cztery generacje[5]. Grupa działała przez 50 lat[6]. Tak jak początkowo, lista „aktualnych” członków grupy była zawsze tajemnicą[7], chociaż krążyły pogłoski o tym, kto do nich należał. Wielu medalistów Fieldsa było członkami grupy[8]. Grupa Bourbaki w swoich książkach używała metody aksjomatycznej, gdzie każda teza musiała być przez nich wcześniej udowodniona. Tego typu tezy mogły pochodzić z różnych działów matematyki. Ich metoda polegała na rozpoczęciu od zagadnień bardziej ogólnych i późniejszym przechodzeniu do szczegółowych[8]. Była to metoda bardzo podobna do formalizmu wprowadzonego przez Davida Hilberta, chociaż przyświecały im inne cele. Była to także pierwsza próba aksjomatyzacji podstaw całej matematyki[8].
Styl Bourbakiego był nowatorski, dziś jest on stosowany powszechnie w całej literaturze matematycznej. Grupa ujednoliciła dużo terminów matematycznych. Wprowadziła dużo nowych, niektóre usunęła, czasami z kilku stosowanych wybrano jeden. Dzisiaj powszechnie stosuje się słownictwo używane przez Bourbakiego[9].
Pozostali członkowie
[edytuj | edytuj kod]W późniejszym okresie działania grupy dołączyli:
Matematyka według Bourbakiego
[edytuj | edytuj kod]Jednym z celów Bourbakistów było opracowanie kursu matematyki prezentującego ówczesny stan wiedzy w kluczowych dziedzinach matematyki opartych na teorii mnogości. Seria Elementy matematyki (Éléments de mathématique) składała się z następujących tomów (nie ukazały się one po polsku):
| I | Théorie des ensembles | (teoria mnogości) |
| II | Algèbre | (algebra) |
| III | Topologie générale | (topologia) |
| IV | Fonctions d'une variable réelle | (funkcje jednej zmiennej rzeczywistej) |
| V | Espaces vectoriels topologiques | (przestrzenie liniowo-topologiczne) |
| VI | Intégration | (całkowanie) |
| oraz później | ||
| VII | Algèbre commutative | (algebra przemienna) |
| VIII | Groupes et algèbres de Lie | (grupy i algebry Liego) |
W serii ukazała się także książka Variétés différentielles et analytiques, ale zawierała raczej podsumowanie wyników dotyczących rozmaitości różniczkowalnych, niż prezentację materiału. Dziewiąty i ostatni tom serii, poświęcony teorii spektralnej, ukazał się w roku 1983. Pod koniec XX wieku opublikowano jeszcze dalszą część Algèbre commutative.
Niektóre z książek Bourbakiego stały się klasycznymi pozycjami w swoich dziedzinach, inne były zbyt trudne, by służyć za podręczniki. W roku 1958, gdy zakończono wydawanie pierwotnych sześciu tomów serii, niektóre z pierwszych były od prawie 20 lat nieaktualne[10].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Association des collaborateurs de Nicolas Bourbaki [online], www.bourbaki.fr [dostęp 2025-11-18] (ang. • niem. • hiszp. • fr.).
- ↑ Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 244.
- ↑ Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 242.
- ↑ Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 245.
- ↑ Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 246.
- ↑ Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 250.
- ↑ Bourbaki Nicolas, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2021-10-03].
- ↑ a b c Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 247.
- ↑ Ciesielski i Pogoda 2005 ↓, s. 248.
- ↑ John J. O’Connor, Edmund F. Robertson, Bourbaki: the post-war years [online], MacTutor History of Mathematics archive [dostęp 2025-11-18] (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Krzysztof Ciesielski, Zdzisław Pogoda, Bezmiar matematycznej wyobraźni, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2005, ISBN 83-7337-932-0.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Polskojęzyczne
- Anglojęzyczne
John J. O’Connor; Edmund F. Robertson: Nicolas Bourbaki w MacTutor History of Mathematics archive (ang.)- Artykuł Émilie Richer o Nicolasie Bourbakim w wolnej encyklopedii PlanetMath
Pratik Aghor, The greatest mathematician that never lived, kanał TED-Ed na YouTube, 6 lipca 2020 [dostęp 2022-12-17].
- Francuskojęzyczne
- VIAF: 120155551
- LCCN: n50042127
- GND: 140993142
- NDL: 00433995
- LIBRIS: qn244vz80js6gqv
- BnF: 12002825g
- SUDOC: 034831541
- SBN: MILV013048
- NLA: 35020700
- NKC: mzk2003216545
- BNE: XX1211066
- NTA: 069582106
- BIBSYS: 90227860
- Open Library: OL145730A
- PLWABN: 9810609316305606
- NUKAT: n96000848
- J9U: 987007258913105171
- CANTIC: a10701114
- LNB: 000085209
- NSK: 000398926
- ΕΒΕ: 276081