Bournonit
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny | |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5–3[1] |
| Przełam |
muszlowy, nierówny/nieregularny, półmuszlowy[1] |
| Łupliwość |
niewyraźna[1] |
| Pokrój kryształu |
krótkopryzmatyczny, tabliczkowy[1] |
| Przezroczystość |
nieprzezroczysty[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Klasa krystalograficzna |
piramidalna[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy |
| Gęstość |
5,7–5,9 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
stalowy do ołowianoszarego, lekki zielonkawy odcień |
| Rysa |
stalowoszara[1] |
| Połysk |
metaliczny[1] |
| Inne |
anizotropia: słaba[1] pleochroizm: słaby[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
2.GA.50[1] |
Bournonit – minerał z gromady siarkosoli, rzadki, rozpowszechniony tylko w niektórych regionach ziemi.
Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego mineraloga J. L. de Bournona (1751-1825), który jako pierwszy zidentyfikował ten minerał.
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Tworzy kryształy tabliczkowe, krótkosłupowe, często występują zbliźniaczenia; jego wielokrotne zbliźniaczenia przypominają czasami „koła zębate”. Występuje w skupieniach zbitych i ziarnistych. Jest kruchy, nieprzezroczysty, często zawiera domieszki takie jak: srebro rodzime, cynk, żelazo, arsen, mangan, nikiel.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Stanowi składnik średniotemperaturowych utworów hydrotermalnych. Współwystępuje z tetraedrytem, kwarcem, syderytem, galeną, kalcytem, barytem, dolomitem, tenantytem, cynkiem, sfalerytem, pirytem, antymonitem, chalkopirytem[1].
Miejsca występowania:
- Niemcy – Kopalnia Georg, Horhausen (Westerwald), Clausthal-Zellerfeld, Sankt Andreasberg/Oberharz, Neudorf/Unterharz,
- Wielka Brytania – Kornwalia,
- Francja – Puy de Dôme,
- Czechy – Příbram,
- Austria – Hüttenberg/Karyntia,
- Peru, Boliwia, USA – Utah, Włochy, Ukraina.
W Polsce – znany z Sudetów (kopalnia w Jabłowie k. Boguszowa-Gorców), znaleziony w Radzimowicach, Grudnie, okolicach Świeradowa-Zdroju i Złotego Stoku.
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Rainer Bode, Minerały, Iwona Dąbrowska (tłum.), Warszawa: Multico, 1997, s. 32, ISBN 83-7073-118-X, OCLC 69350036.