Bractwo (cerkiew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bractwo (Bractwo cerkiewne) – narodowo-religijna prawosławna organizacja społeczna ruskich mieszczan w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim, a od 1569 w Rzeczypospolitej w XVXVIII wieku.

Bractwa zostały utworzone na bazie cechów rzemieślniczych, w odpowiedzi na rozwój nietolerancji wyznaniowej wewnątrz cechów w miastach o zróżnicowanej strukturze wyznaniowej. Rzemieślnicy wyznania prawosławnego, pomimo formalnego równouprawnienia religijnego, byli zmuszani do obecności w nabożeństwach katolickich, oraz do płacenia składek duchowieństwu katolickiemu. Życie cechowe przebiegało według świąt kalendarza katolickiego, również rzemieślnicy wyznania katolickiego mieli pierwszeństwo w zabieraniu głosu, oraz głosowaniu.

Pierwsze bractwo cerkiewne powstało w Wilnie około roku 1450, w oparciu o cech kuśnierzy.

Bractwa objęty swoją działalnością kwestie wyznaniowe, kulturalno-oświatowe i społeczno-polityczne. Nie były organizacjami masowymi, liczyły maksymalnie kilkudziesięciu członków, lecz skupiały najaktywniejszą część społeczności prawosławnej.

Bractwa działały w każdym większym mieście, czasem kilka – przy każdej cerkwi. Odgrywały znaczną rolę w życiu społecznym, politycznym i kulturalnym miast[1]. Zazwyczaj prowadziły szkoły, zwane brackimi i drukarnie.

Bractwa posiadały własne domy, i były zarządzane według specjalnego statutu uchwalonego przez bractwo. Na czele bractwa stał corocznie wybierany starosta, który przy pomocy kluczników zarządzał majątkiem bractwa. Starosta rozstrzygał spory pomiędzy członkami bractwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Natalia Jakowenko, Historia Ukrainy do 1795 roku, Warszawa 2011, Wydawnictwo Naukowe PWN, ​ISBN 978-83-01-16763-9​ s. 234 - 239.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]