Brama Grodzka w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zobacz też: inne obiekty o nazwie Brama Grodzka.
Brama Grodzka
Brama Grodzka na akwareli Jerzego Głogowskiego
Brama Grodzka na akwareli Jerzego Głogowskiego
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Brama Grodzka
Brama Grodzka
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Brama Grodzka
Brama Grodzka
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Brama Grodzka
Brama Grodzka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Brama Grodzka
Brama Grodzka
Ziemia50°03′16,20″N 19°56′18,90″E/50,054500 19,938583

Brama Grodzka (Kazimierska, Złotników) – nieistniejąca już brama krakowska. Jedna z ośmiu krakowskich bram obronnych obok floriańskiej, sławkowskiej, wiślnej, mikołajskiej-rzeźniczej (Brama na Gródku), szewskiej, nowej, pobocznej.

Była częścią okołu i fortyfikacji miejskich, których budowa rozpoczęła się w 1286 roku po lokacji miasta. Budowę bramy Grodzkiej szacuje się na rok 1298, kiedy to rozbudowano mury obronne. Zbudowana była na planie kwadratu i zwieńczona gotyckim sklepieniem. Wawel początkowo nie był połączony murami z Krakowem, dopiero gdy mury miejskie połączono z zamkiem, u podnóża wzgórza wzniesiono dwie bramy: Grodzką i Porta Laterana.

Brama znajdowała się u wylotu ulicy Grodzkiej. Wiódł przez nią szlak na Ruś, trakt solny do Wieliczki oraz droga do Kazimierza (położonego po drugiej stronie starego koryta Wisły) – stąd jej funkcjonująca do XV wieku nazwa – Brama Kazimierska. Szlaki te biegły wzdłuż dzisiejszych ulic Stradomskiej i Krakowskiej. Między bramą a Wawelem stały młyny na odnodze płynącej w pobliżu Rudawy.

Podczas oblężenia Krakowa w czasie potopu była ostrzeliwana przez artylerię szwedzką, jednak stanowiła silny punkt oporu – za jej obronę odpowiedzialny był Cech Złotników – i jej obrona przeszkodziła napastnikom w zajęciu miasta "z marszu".

Brama została zburzona na początku XIX w., dostarczając w 1824 materiału na odbudowę Mostu Stradomskiego zniszczonego przez wielką powódź 26 sierpnia 1813 r.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]