Brama Zielona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zielona Brama
Oddział Muzeum Narodowego w Gdańsku
Widok od strony Zielonego Mostu
Widok od strony Zielonego Mostu
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Miejscowość Gdańsk
Adres ul. Długi Targ 24
80-828 Gdańsk
Wielkość zbiorów brak
Położenie na mapie Gdańska
Mapa lokalizacyjna Gdańska
Zielona Brama
Zielona Brama
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Zielona Brama
Zielona Brama
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Zielona Brama
Zielona Brama
Ziemia 54°20′52,2960″N 18°39′20,5200″E/54,347860 18,655700
Strona internetowa muzeum
Zielona Brama nocą od strony Długiego Targu

Brama Zielona Głównego Miasta (niem. Grünes Tor, dawniej Brama Kogi) – prawdopodobnie najstarsza z bram wodnych Gdańska, wzmiankowana w roku 1357.

Brama Zielona to pierwszy w Gdańsku przykład manieryzmu niderlandzkiego, stylu, który nadał miastu charakterystyczne piętno.

Historia[edytuj]

Została zbudowana w latach 15641568 przez Regniera z Amsterdamu i drezdeńczyka Hansa Kramera, jako gdańska rezydencja królów polskich.

Wraz z bramami Złotą i Wyżynną spinała ciąg ulicy Długiej i Długiego Targu, zwany Drogą Królewską. Dalej, poprzez Zielony Most, Bramę Stągiewną i Długie Ogrody (Brama Żuławska) prowadził trakt na Elbląg i Królewiec.

Mimo swego przeznaczenia, Brama Zielona nie gościła polskich królów. Zatrzymała się tu jedynie przejazdem przyszła żona Władysława IV, a później Jana Kazimierza, Maria Ludwika Gonzaga (1120 lutego 1646). Mieściło się tutaj natomiast Towarzystwo Przyrodnicze, przeniesione wkrótce do Domu Przyrodników.

Do budowy bramy wykorzystano niespotykane dotąd w gdańskim budownictwie cegły o małych rozmiarach, nazwane holenderskimi z uwagi na to że zostały sprowadzone jako balast w ładowniach statków z Amsterdamu.

Od 1880 r. do 1939 r. była siedzibą Zachodniopruskiego Muzeum Prowincjonalnego[1]. Dzisiaj brama mieści oddział wystawienniczy Muzeum Narodowego w Gdańsku i Gdańską Galerię Fotografii. Organizowane są tu wystawy czasowe, różnego rodzaju spotkania, konferencje i pokazy. W jednym z pomieszczeń Zielonej Bramy znajdowało się biuro byłego prezydenta III RP Lecha Wałęsy, przeniesione w 2015 do siedziby Europejskiego Centrum Solidarności.

Przypisy

  1. Krumbiegiel G., Krumbiegiel B., 1998: Z historii Zachodniopruskiego Muzeum Prowincjonalnego w Gdańsku. W: Bursztyn – poglądy, opinie, 2005 r., str. 198–201. ISBN 83-912894-5-1

Bibliografia[edytuj]

  • Edmund Cieślak [red.]: Historia Gdańska, Tom II 1454–1655, Wydawnictwo Morskie, Gdańsk 1982, ISBN 83-215-3244-6
  • J. Friedrich, Gdańskie zabytki architektury do końca XVIII w., Gdańsk 1995, ISBN 83-7017-606-2