Break snookerowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Break snookerowy – liczba punktów zdobyta we fragmencie meczu snookera rozgrywanym nieprzerwanie przez jednego zawodnika (w czasie jednego podejścia do stołu).

Breaki stupunktowe[edytuj | edytuj kod]

Break stupunktowy (ang. century break) to określenie breaka, w którym zawodnik osiągnie 100 lub więcej punktów. Jest on uznawany za wielkie osiągnięcie i nagradzany przez publiczność gromkimi brawami.

Pierwszy udokumentowany stupunktowy break w historii został osiągnięty przez Joe Davisa w 1928 roku. Poprawił on ten wynik w roku 1934, wbijając 110 oczek, co było pierwszym oficjalnie zarejestrowanym breakiem powyżej 100 pkt w mistrzostwach świata. Jego następne rekordy wynosiły 137 i 138 pkt (oba w 1937), 146 pkt (1950), aż wreszcie osiągnął pierwszy break maksymalny w roku 1955. W 1962 wbity przez niego break 100 w meczu z Johnem Pulmanem był jednocześnie historycznym, pierwszym udokumentowanym przez transmisję telewizyjną breakiem stupunktowym na świecie. W ciągu całej swojej kariery Davis uzyskał łącznie 687 breaków stupunktowych (z uwzględnieniem również meczów nieoficjalnych), co było absolutnym rekordem jego czasów.

Rekordzistą w tej kategorii jest Ronnie O’Sullivan, który zdobył dotychczas 948 breaków powyżej 100 pkt.[1][2][3] Drugi w kolejności jest Stephen Hendry, który utracił prowadzenie w tej klasyfikacji podczas turnieju Masters w 2015. Stephen ponadto wbił ich najwięcej w ciągu jednego turnieju – 16 (mistrzostwa świata 2002) oraz meczu – 7 (finał UK Championship 1994). Najszybszym z kolei jest Tony Drago, który potrzebował na wbicie setki zaledwie 3 minut i 31 sekund (UK Championship 1996).

Gracze z przynajmniej stoma breakami stupunktowymi[1][4]
L.p. Zawodnik Liczba breaków Sezony[5] Breaki maksymalne
1 Anglia Ronnie O’Sullivan 948 26 14
2 Szkocja Stephen Hendry 775 31 11
3 Szkocja John Higgins 730 26 8
4 Australia Neil Robertson 558 18 3
5 Anglia Judd Trump 533 13 3
6 Anglia Mark Selby 518 19 2
7 Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 478 15 6
8 Hongkong Marco Fu 472 20 4
9 Anglia Shaun Murphy 457 20 5
10 Walia Mark J. Williams 439 26 2
11 Szkocja Stephen Maguire 384 20 3
12 Irlandia Północna Mark Allen 369 13 1
13 Anglia Peter Ebdon 363 27 2
14 Anglia Stuart Bingham 359 22 4
15 Irlandia Ken Doherty 339 28 1
16 Anglia Steve Davis 338 38 1
17 Walia Ryan Day 331 19 1
18 Anglia Jimmy White 317 38 1
19 Walia Matthew Stevens 289 24 1
20 Anglia Anthony Hamilton 277 27 0
21 Anglia Barry Hawkins 275 20 2
22 Anglia Joe Perry 265 26 0
23 Anglia Allister Carter 263 21 2
24 Anglia Ricky Walden 252 17 1
25 Anglia Mark Davis 231 27 2
26 Anglia John Parrott 221 27 1
27 Szkocja Alan McManus 217 28 0
28 Chińska Republika Ludowa Liang Wenbo 217 13 3
29 Walia Dominic Dale 208 26 0
30 Irlandia Fergal O’Brien 206 27 1
31 Szkocja Graeme Dott 197 24 1
32 Anglia David Gilbert 197 15 1
33 Anglia Martin Gould 191 12 1
34 Anglia Tom Ford 185 16 3
35 Anglia Michael Holt 185 21 0
36 Anglia Stephen Lee 184 22 0
37 Anglia Jamie Cope 164 14 3
38 Finlandia Robin Hull 163 20 0
39 Tajlandia James Wattana 163 28 3
40 Anglia Andy Hicks 150 22 1
41 Norwegia Kurt Maflin 150 11 2
42 Anglia Barry Pinches 144 26 1
43 Anglia Dave Harold 143 24 0
44 Anglia Robert Milkins 142 23 2
45 Walia Michael White 141 10 0
46 Anglia Mark King 138 27 0
47 Szkocja Jamie Burnett 136 25 1
48 Malta Tony Drago 132 30 1
49 Anglia Andrew Higginson 128 19 1
50 Szkocja Anthony McGill 127 8 0
51 Anglia Kyren Wilson 127 6 1
52 Anglia Willie Thorne 126 26 1
53 Chińska Republika Ludowa Xiao Guodong 125 10 0
54 Anglia Nigel Bond 120 29 0
55 Irlandia Północna Joe Swail 120 26 0
56 Anglia Jack Lisowski 119 7 1
57 Anglia Paul Hunter 114 11 0
58 Anglia Jimmy Robertson 114 11 0
59 Anglia Ben Woollaston 112 12 1
60 Anglia Alfred Burden 111 22 1
61 Walia Darren Morgan 111 18 0
62 Anglia Ian McCulloch 105 20 0
63 Irlandia Północna Gerard Greene 104 24 0
64 Anglia Rod Lawler 101 28 0

Zawodnicy oznaczeni szarym kolorem nie poprawią swojego wyniku.

Breaki maksymalne[edytuj | edytuj kod]

Za break maksymalny uważa się oficjalnie break 147-punktowy oraz 155-punktowy. Ten drugi jest możliwy do uzyskania tylko w jednej sytuacji – musi nastąpić faul z free ballem (wolną bilą) przy 15 czerwonych bilach na stole. Taka sytuacja jest bardzo mało prawdopodobna. Należałoby sobie wyobrazić sytuację, w której to zawodnik przy w miarę rozrzuconych czerwonych chce zagrać jedną z bil na „lakier”[6] i popełnia faul[7], a jednocześnie biała bila ustawia się tak, iż zasłonięte są wszystkie czerwone bile. Dopiero wówczas drugi zawodnik otrzyma free balla, czyli będzie mógł wbijać dowolną bilę kolorową (traktowaną jak czerwoną), ale potem będzie musiał jeszcze dojść do czarnej i wszystkie bile czerwone wbić razem z czarną, a na koniec wbić jeszcze wszystkie kolorowe bile (od żółtej do czarnej).

Do tej pory żadnemu graczowi nie udało się uzyskać 155-punktowego breaka w oficjalnym turnieju, odnotowano jednak taki wynik w meczu treningowym, a dokonał tego Jamie Cope latem 2005 roku[8]. Najwyższym breakiem w turnieju rankingowym był break 148-punktowy Jamiego Burnetta, który padł w eliminacjach do UK Championship w 2004 roku.

Najszybciej wykonany break maksymalny należy do Ronniego O’Sullivana (5 minut 20 sekund), który ma najwięcej (14) breaków maksymalnych na koncie. Jako jedyny wbił także 3 breaki maksymalne w trakcie jednego sezonu oraz jako jeden z dwóch (drugim jest Stephen Hendry) dokonał trzykrotnie tej sztuki na mistrzostwach świata.

Podczas mistrzostw świata w 2008 po raz pierwszy w historii tego turnieju break maksymalny został wbity dwukrotnie.

W 2014 Shaun Murphy jako pierwszy zawodnik wbił trzykrotnie breaka maksymalnego w ciągu roku kalendarzowego.

Jedynym zawodnikiem, który wbił dwa breaki maksymalne w jednym turnieju jest Mark Davis. Dokonał tego w Championship League 2017.

Breaki maksymalne w historii snookera
L.p. Data Zawodnik Przeciwnik Turniej
22 stycznia 1955 Joe Davis Willie Smith mecz pokazowy
23 grudnia 1966 Rex Williams Mannie Francisco mecz pokazowy
1 11 stycznia 1982 Steve Davis John Spencer Classic
2 23 kwietnia 1983 Cliff Thorburn Terry Griffiths Mistrzostwa Świata
3 28 stycznia 1984 Kirk Stevens Jimmy White Masters
4 17 listopada 1987 Willie Thorne Tommy Murphy UK Championship
5 20 lutego 1988 Tony Meo Stephen Hendry Matchroom League
6 24 września 1988 Alain Robidoux Jim Meadowcroft European Open - kwalifikacje
7 18 lutego 1989 John Rea Ian Black Scottish Professional Championship
8 8 marca 1989 Cliff Thorburn Jimmy White Matchroom League
9 16 stycznia 1991 James Wattana Paul Dawkins World Masters
10 5 czerwca 1991 Peter Ebdon Wayne Martin Strachan Open - kwalifikacje
11 25 lutego 1992 James Wattana Tony Drago British Open
12 22 kwietnia 1992 Jimmy White Tony Drago Mistrzostwa Świata
13 9 maja 1992 John Parrott Tony Meo Matchroom League
14 24 maja 1992 Stephen Hendry Willie Thorne Matchroom League
15 14 listopada 1992 Peter Ebdon Ken Doherty UK Championship
16 7 września 1994 David McDonnell Nic Barrow British Open - kwalifikacje
17 27 kwietnia 1995 Stephen Hendry Jimmy White Mistrzostwa Świata
18 25 listopada 1995 Stephen Hendry Gary Wilkinson UK Championship
19 5 stycznia 1997 Stephen Hendry Ronnie O’Sullivan Charity Challenge
20 21 kwietnia 1997 Ronnie O’Sullivan Mick Price Mistrzostwa Świata
21 18 września 1997 James Wattana Pang Weiguo China International
22 16 maja 1998 Stephen Hendry Ken Doherty Premier League
23 10 sierpnia 1998 Adrian Gunnell Mario Wehrmann Thailand Masters - kwalifikacje
24 13 sierpnia 1998 Mehmet Husnu Eddie Barker China International - kwalifikacje
25 13 stycznia 1999 Jason Prince Ian Brumby British Open - kwalifikacje
26 29 stycznia 1999 Ronnie O’Sullivan James Wattana Welsh Open
27 4 lutego 1999 Stuart Bingham Barry Hawkins UK Tour - Turniej 3
28 22 maja 1999 Nick Dyson Adrian Gunnell UK Tour - Turniej 4
29 6 kwietnia 1999 Graeme Dott David Roe British Open
30 19 września 1999 Stephen Hendry Peter Ebdon British Open
31 21 września 1999 Barry Pinches Joe Johnson Welsh Open - kwalifikacje
32 13 października 1999 Ronnie O’Sullivan Graeme Dott Grand Prix
33 4 listopada 1999 Karl Burrows Adrian Rosa Benson & Hedges Championship
34 22 listopada 1999 Stephen Hendry Paul Wykes UK Championship
35 21 stycznia 2000 John Higgins Dennis Taylor Nations Cup
36 24 marca 2000 John Higgins Jimmy White Irish Masters
37 24 marca 2000 Stephen Maguire Phaitoon Phonbun Scottish Open - kwalifikacje
38 5 kwietnia 2000 Ronnie O’Sullivan Quinten Hann Scottish Open
39 25 października 2000 Marco Fu Ken Doherty Scottish Masters
40 7 listopada 2000 David McLellan Steve Meakin Benson & Hedges Championship
41 19 listopada 2000 Nick Dyson Robert Milkins UK Championship
42 25 lutego 2001 Stephen Hendry Mark Williams Malta Grand Prix
43 17 października 2001 Ronnie O’Sullivan Drew Henry LG Cup
44 12 listopada 2001 Shaun Murphy Adrian Rosa Benson & Hedges Championship
45 28 października 2002 Tony Drago Stuart Bingham Benson & Hedges Championship
46 22 kwietnia 2003 Ronnie O’Sullivan Marco Fu Mistrzostwa Świata
47 12 października 2003 John Higgins Mark Williams LG Cup
48 12 listopada 2003 John Higgins Michael Judge British Open
49 4 października 2004 John Higgins Ricky Walden Grand Prix
50 17 listopada 2004 David Gray Mark Selby UK Championship
51 20 kwietnia 2005 Mark Williams Robert Milkins Mistrzostwa Świata
52 22 listopada 2005 Stuart Bingham Marcus Campbell Masters - kwalifikacje
53 14 marca 2006 Robert Milkins Mark Selby Mistrzostwa Świata - kwalifikacje
54 23 października 2006 Jamie Cope Michael Holt Grand Prix
55 14 stycznia 2007 Ding Junhui Anthony Hamilton Masters
56 16 lutego 2007 Andrew Higginson Allister Carter Welsh Open
57 19 września 2007 Jamie Burnett Liu Song Grand Prix - kwalifikacje
58 14 października 2007 Tom Ford Steve Davis Grand Prix
59 8 listopada 2007 Ronnie O’Sullivan Allister Carter Northern Ireland Trophy
60 15 grudnia 2007 Ronnie O’Sullivan Mark Selby UK Championship
61 29 marca 2008 Stephen Maguire Ryan Day China Open
62 28 kwietnia 2008 Ronnie O’Sullivan Mark Williams Mistrzostwa Świata
63 29 kwietnia 2008 Allister Carter Peter Ebdon Mistrzostwa Świata
64 2 października 2008 Jamie Cope Mark Williams Shanghai Masters
65 29 października 2008 Liang Wenbo Martin Gould Bahrain Championship - kwalifikacje
66 8 listopada 2008 Marcus Campbell Ahmed Al Khusaibi Bahrain Championship
67 16 grudnia 2008 Ding Junhui John Higgins UK Championship
68 28 kwietnia 2009 Stephen Hendry Shaun Murphy Mistrzostwa Świata
69 5 czerwca 2009 Mark Selby Joe Perry Jiangsu Classic
70 1 kwietnia 2010 Neil Robertson Peter Ebdon China Open
71 25 czerwca 2010 Kurt Maflin Michał Zieliński Players Tour Championship - Turniej 1
72 6 sierpnia 2010 Barry Hawkins James McGouran Players Tour Championship - Turniej 3
73 20 września 2010 Ronnie O’Sullivan Mark King World Open - kwalifikacje
74 22 października 2010 Thanawat Thirapongpaiboon Barry Hawkins Players Tour Championship - Turniej 3
75 23 października 2010 Mark Williams Diana Schuler Players Tour Championship - Turniej 3
76 19 listopada 2010 Rory McLeod Issara Kachaiwong Players Tour Championship - Turniej 6
77 17 lutego 2011 Stephen Hendry Stephen Maguire Welsh Open
78 26 sierpnia 2011 Ronnie O’Sullivan Adam Duffy Players Tour Championship - Turniej 4
79 22 listopada 2011 Mike Dunn Kurt Maflin German Masters - kwalifikacje
80 27 listopada 2011 David Gray Robbie Williams Players Tour Championship - Turniej 10 - kwalifikacje
81 29 listopada 2011 Ricky Walden Gareth Allen Players Tour Championship - Turniej 10
82 15 grudnia 2011 Matthew Stevens Michael Wasley Players Tour Championship - Turniej 12
83 15 grudnia 2011 Ding Junhui Brandon Winstone Players Tour Championship - Turniej 12
84 17 grudnia 2011 Ding Junhui James Cahill Players Tour Championship - Turniej 11
85 18 grudnia 2011 Jamie Cope Kurt Maflin Players Tour Championship - Turniej 11
86 14 stycznia 2012 Marco Fu Matthew Selt World Open - kwalifikacje
87 11 kwietnia 2012 Robert Milkins Xiao Guodong Mistrzostw świata - kwalifikacje
88 21 kwietnia 2012 Stephen Hendry Stuart Bingham Mistrzostwa świata
89 1 lipca 2012 Stuart Bingham Ricky Walden Wuxi Classic
90 24 sierpnia 2012 Ken Doherty Julian Treiber European Tour – Turniej 1
91 23 września 2012 John Higgins Judd Trump Shanghai Masters
92 16 listopada 2012 Tom Ford Matthew Stevens European Tour - Turniej 4
93 21 listopada 2012 Andy Hicks Daniel Wells UK Championship - kwalifikacje
94 22 listopada 2012 Jack Lisowski Chen Zhe UK Championship - kwalifikacje
95 5 grudnia 2012 John Higgins Mark Davis UK Championship
96 14 grudnia 2012 Kurt Maflin Stuart Carrington European Tour – Turniej 5
97 16 marca 2013 Ding Junhui Mark Allen Players Tour Championship - Turniej finałowy
98 28 maja 2013 Neil Robertson Mohamed Khairy Wuxi Classic - kwalifikacje
99 15 listopada 2013 Judd Trump Mark Selby European Tour - Turniej 7
100 7 grudnia 2013 Mark Selby Ricky Walden UK Championship
101 11 grudnia 2013 Dechawat Poomjaeng Zak Surety German Masters – kwalifikacje
102 12 grudnia 2013 Gary Wilson Ricky Walden German Masters – kwalifikacje
103 8 stycznia 2014 Shaun Murphy Mark Davis Championship League - grupa 2
104 9 lutego 2014 Shaun Murphy Jamie Jones European Tour - Turniej 8
105 2 marca 2014 Ronnie O’Sullivan Ding Junhui Welsh Open
106 22 sierpnia 2014 Aditya Mehta Stephen Maguire European Tour - Turniej 2
107 23 października 2014 Ryan Day Cao Yupeng Asian Tour - Turniej 2
108 24 listopada 2014 Shaun Murphy Robert Milkins European Tour - Turniej 4
109 4 grudnia 2014 Ronnie O’Sullivan Matthew Selt UK Championship
110 12 grudnia 2014 Ben Woollaston Joe Steele European Tour - Turniej 5
111 5 stycznia 2015 Barry Hawkins Stephen Maguire Championship League – grupa 1
112 11 stycznia 2015 Marco Fu Stuart Bingham Masters
113 6 lutego 2015 Judd Trump Mark Selby German Masters
114 10 lutego 2015 David Gilbert Xiao Guodong Championship League – grupa 6
115 6 grudnia 2015 Neil Robertson Liang Wenbo UK Championship
116 11 grudnia 2015 Marco Fu Sam Baird European Tour - Turniej 5
117 19 lutego 2016 Ding Junhui Neil Robertson Welsh Open
118 25 lutego 2016 Fergal O’Brien Mark Davis Championship League
119 27 sierpnia 2016 Thepchaiya Un-Nooh Kurt Maflin Paul Hunter Classic
120 20 września 2016 Stephen Maguire Yi Chen Xu Shanghai Masters
121 28 września 2016 Shaun Murphy Allan Taylor European Masters – kwalifikacje
122 11 października 2016 Alfred Burden Daniel Wells English Open
123 16 listopada 2016 John Higgins Sam Craigie Northern Ireland Open
124 27 listopada 2016 Mark Allen Rod Lawler UK Championship
125 8 grudnia 2016 Allister Carter Wang Yuchen German Masters – kwalifikacje
126 8 grudnia 2016 Ross Muir Itaro Santos German Masters – kwalifikacje
127 10 stycznia 2017 Mark Davis Neil Robertson Championship League – grupa 3
128 1 lutego 2017 Tom Ford Peter Ebdon German Masters
129 2 marca 2017 Mark Davis John Higgins Championship League – grupa zwycięzców
130 30 marca 2017 Judd Trump Tian Pengfei China Open
131 6 kwietnia 2017 Gary Wilson Josh Boileau Mistrzostwa Świata – kwalifikacje
132 18 października 2017 Liang Wenbo Tom Ford English Open
133 31 października 2017 Kyren Wilson Martin Gould International Championship
134 12 grudnia 2017 Cao Yupeng Andrew Higginson Scottish Open
135 26 stycznia 2018 Martin Gould Li Hang Championship League - grupa 6
136 26 marca 2018 Luca Brecel John Higgins Championship League - grupa 7
137 3 kwietnia 2018 Ronnie O’Sullivan Elliot Slessor China Open
138 4 kwietnia 2018 Stuart Bingham Ricky Walden China Open
139 12 kwietnia 2018 Liang Wenbo Rod Lawler Mistrzostwa Świata - kwalifikacje

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b stan na dzień 07. czerwca 2018
  2. Ronnie O’Sullivan rekordzistą wszech czasów. onet.pl. [dostęp 2015-01-15].
  3. 100+ Centuries, snookerinfo(ang.)
  4. Centuries Made - All-time - Professional (ang.). cuetracker.net. [dostęp 2015-12-12].
  5. liczba sezonów profesjonalnej kariery
  6. Zagranie polegające na tym, iż biała bila jedynie muska bilę przy minimalnym kontakcie.
  7. Nie udaje mu się musnąć żadnej czerwonej bili.
  8. Murphy shows the form and confidence of a champion – 12 października 2005, guardian.co.uk

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]