Brian Orser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brian Orser
Brian Orser z uczniem Yuzuru Hanyū (2014)
Brian Orser z uczniem Yuzuru Hanyū (2014)
Reprezentacja  Kanada
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1961
Belleville
Wzrost 168 cm
Konkurencja Soliści
Trener Doug Leigh
Klub Mariposa Winter Club, Midland FSC
Zakończenie kariery 1988
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Kanada
Igrzyska olimpijskie
Srebro Sarajewo 1984 soliści
Srebro Calgary 1988 soliści
Mistrzostwa świata
Złoto Cincinnati 1987 soliści
Srebro Ottawa 1984 soliści
Srebro Tokio 1985 soliści
Srebro Genewa 1986 soliści
Srebro Budapeszt 1988 soliści
Brąz Helsinki 1983 soliści

Brian Ernest Orser (ur. 18 grudnia 1961 w Belleville) – kanadyjski łyżwiarz figurowy, startujący w konkurencji solistów. Odznaczony Orderem Kanady. Dwukrotny wicemistrz olimpijski (1984, 1988), mistrz świata (1987) oraz 8-krotny mistrz Kanady (1981-1988). Po zakończeniu kariery amatorskiej w 1988 roku został trenerem łyżwiarstwa w Toronto.

Jako trener doprowadził do złotego medalu olimpijskiego Koreankę Kim Yu-Nę (2010) oraz Japończyka Yuzuru Hanyū (2014, 2018) oraz trenował m.in. dwukrotnego mistrza świata Hiszpana i zdobywcę brązowego medalu olimpijskiego (2018) Javiera Fernándeza.

13 lutego 1988 roku Orser był chorążym reprezentacji Kanady na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 w Calgary.

Brian Orser i Kim Yu-na

Kariera łyżwiarska[edytuj | edytuj kod]

Brian Orser został po raz pierwszy Mistrzem Kanady w 1977 roku w klasie Novice, w 1979 roku w klasie juniorów. Był ośmiokrotnym Mistrzem Kanady w klasie seniorów.

W roku 1983 zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Świata.

W roku 1984 podczas Olimpiady w Sarajewie jako pierwszy łyżwiarz wykonał podczas programu dowolnego potrójnego Axla, dzięki czemu zyskał przydomek "Mr. Triple Axel" - "Pan Potrójny Axel". Zdobył srebrny medal plasując się za Scottem Hamiltonem.

Podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Calgary, Alberta, w 1988 roku, Brian Orser niósł flagę Kanady.

Bitwa Brianów[edytuj | edytuj kod]

Na Olimpiadzie rozegrała się walka "bitwa Brianów", jak nieformalnie współzawodnictwo pomiędzy Brianem Orserem a Amerykaninem Brianem Boitano. Współzawodnictwo rozegrało się na trzech etapach: figurach obowiązkowych, podczas programu krótkiego i programu dowolnego. Po figurach obowiązkowych Boitano był przed Orserem, lecz Orser wygrał z nim program krótki. Różnica między zawodnikami była tak niewielka, że dopiero program długi zadecydował o zwycięstwie. Zarówno program Boitano jak i Orsera miały militarny charakter.

Występ do muzyki "Napoleon", w którym Boitano prezentował pięć etapów w życiu żołnierza, był wykonany bezbłędnie technicznie i zawierał osiem potrójnych skoków, w tym dwa potrójne Axle. W pozycji monda Boitano jechał 10 sekund.

Uzyskał następujące noty:

Boitano RFN USA DEN ZSRR SUI JPN NRD CAN CZE
Zawartość techniczna 5.8 5.9 5.9 5.9 5.9 5.8 5.8 5.8 5.9
Wrażenie artystyczne 5.8 5.9 5.7 5.8 5.8 5.9 5.8 5.8 5.9
Miejsce 2 1 1 1 1 1 2 2 2

Orser jechał do muzyki "Dance of the Carter" i "Dance of Kozelkov and His Friends" z baletu Dymitra Szostakowicza. Wykonał siedem potrójnych skoków w tym jednego potrójnego Axla. Otrzymał następujące noty.

Orser RFN USA DEN ZSRR SUI JPN NRD CAN CZE
Wartość techniczna 5.8 5.8 5.8 5.8 5.8 5.8 5.8 5.8 5.9
Wrażenie artystyczne 5.9 5.9 5.8 5.8 5.9 5.8 5.9 5.9 6.0
Miejsce 1 2 2 2 2 2 1 1 1

Ostatecznie Boitano zdobył złoty medal, Orser srebrny.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Brian Orser pracuje jako trener w Toronto Cricket, Skating and Curling Club, gdzie współpracuje z Tracy Wilson i Ghislain Briand.

Do jego obecnych podopiecznych należą między innymi:

Do jego byłych podopiecznych należą między innymi:

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Utalentowana Rosjanka Jekaterina Kurakowa chce reprezentować Polskę (pol.). sport.interia.pl, 2018-12-14. [dostęp 2018-12-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-16)].
  2. World Hall of Fame Members (ang.). World Figure Skating Museum and Hall of Fame. [dostęp 2018-12-31].
  3. Brian Orser AWARDS & NOMINATIONS (ang.). [dostęp 2018-12-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-31)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]