British Home Championship

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uczestnicy British Home Championship

British Home Championship (zwany także Home International Championship) – seria turniejów piłkarskich między narodowymi reprezentacjami z Wielkiej Brytanii. Jego pierwszą edycję zorganizowano w 1884 roku. Uczestniczyły w nim cztery reprezentacje: Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii. Ostatnia, jak dotąd, edycja turnieju miała miejsce w 1984.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Reguły gry w piłkę nożną spisano w 1864 r., a już w 1872 odbył się pierwszy, oficjalny międzypaństwowy mecz między Anglią a Szkocją. Od tego czasu popularność piłki nożnej na Wyspach Brytyjskich systematycznie rosła, a reprezentacje Home Nations grały ze sobą regularne mecze towarzyskie. Jednak, mimo spisania reguł gry, każdy kraj posiadał własne, specyficzne zwyczaje, co znacznie utrudniało rozgrywanie sparingów – kiedy w Anglii jakieś zagranie uważano za przewinienie, w Szkocji było dozwolone. Aby zapobiec takiej sytuacji przedstawiciele czterech brytyjskich federacji spotkali się 6 grudnia 1882 w Manchesterze. Ujednolicono wówczas zasady gry, jednocześnie powołując do życia International Football Association Board, która miała od tej pory rozstrzygać spory dotyczące przepisów. Dodatkowo, podczas tego spotkania przedstawiciele Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii postanowili sformalizować mecze między swoimi krajami. Tak narodziły się Brytyjskie Mistrzostwa.

Pierwszą edycję turnieju rozegrano w roku 1884. W pierwszym meczu Szkoci pokonali na wyjeździe Irlandię 5:0. Dobrą passę utrzymali przez całe mistrzostwa i zostali ich pierwszymi zwycięzcami. Kolejne edycje organizowano rok rocznie, aż do 1984, kiedy to federacje uznały, że idea Brytyjskich Mistrzostw straciła sens. Było to spowodowane znaczną stratą znaczenia turnieju, wskutek powstania Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy. Warto nadmienić, że dwie edycje turnieju (1950 i 1954) spełniały role eliminacji do Mistrzostw Świata, a dwie inne (1967 i 1968) były grupą eliminacyjną Mistrzostw Europy '68.

Głównym inicjatorem przerwania rozgrywek o Mistrzostwo Wielkiej Brytanii była Anglia, poparta częściowo przez Szkocję. Anglicy mieli tu na uwadze fakt, że drużyny Home Nations nie są już, jak sto lat wcześniej, najlepsze (bo w zasadzie jedyne) na świecie, i chcieli rozgrywać sparingi z lepszymi rywalami. Innymi przyczynami był wandalizm na spotkaniach (zwłaszcza podczas starć Anglii ze Szkocją) czy Konflikt w Irlandii Północnej, który doprowadził do przerwania edycji 1981 roku. Głównie z tych powodów federacje Anglii i Szkocji ogłosiły w 1983 roku, że nie wezmą udziału w dalszych turniejach po 1984 r. Walia i Irlandia Północna nie widziały sensu rozgrywania mistrzostw między dwoma drużynami. Ponieważ ostatni turniej wygrali właśnie reprezentanci Zielonej Wyspy ich kibice żartują często, że Irlandia Północna jest Mistrzem Wielkiej Brytanii.

Anglia i Szkocja po 1984 roku faktycznie zaczęły spotykać się z lepszymi drużynami w ramach Rous Cup (były to głównie reprezentacje południowoamerykańskie), jednak turniej ten nie przetrwał próby czasu i zakończył się ostatecznie w 1989 r.

W późniejszych latach Szkocja, Walia i Irlandia Północna wielokrotnie próbowały wznowić rozgrywki, zawsze jednak na przeszkodzie stawała federacja angielska. Anglicy wprawdzie deklarowali zgodę, jednak twierdzili, że meczów nie da się dobrze rozplanować, co doprowadzało do upadku planów reaktywacji turnieju.

W 2009 r. Irlandia Północna, Szkocja i Walia, razem z Irlandią powołały do życia rozgrywki pod nazwą Turniej Czterech Związków. Jego pierwsza edycja zostanie rozegrana w 2011[1].

Format rozgrywek[edytuj | edytuj kod]

Drużyny grały systemem kołowym (każdy z każdym), jednak bez rewanżów, co oznacza, że jedna reprezentacja grała trzy mecze. Zespół, który był gospodarzem meczu w jednym roku, był gościem w następnym. Reprezentacje otrzymywały dwa punkty za zwycięstwo i jeden za remis. Za porażkę punktów nie przyznawano. To właśnie na ich podstawie tworzono tabelę. Drużyna, która po ostatniej kolejce zajmowała pierwsze miejsce (tj. miała najwięcej punktów) zostawała zwycięzcą turnieju. W 1956 wszystkie cztery reprezentacje zdobyły tyle samo punktów i zajęły ex aequo pierwsze miejsce. Aby uniknąć takich sytuacji w 1979 wprowadzono zasadę, że w przypadku równej liczby punktów o miejscu w tabeli decyduje różnica bramek zdobytych i straconych (drużyna z wyższą różnicą wyprzedzała tę z niższą). Jeśli różnica była taka sama, wówczas decydowała wyższa liczba zdobytych bramek.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Zawalona trybuna stadionu Ibrox
  • Edycja 1950 była rozgrywana jako eliminacje do Mistrzostw Świata. O pierwszym miejscu w grupie decydował mecz między Szkocją a Anglią 15 kwietnia na Hampden Park. Mimo iż awansem premiowane były dwie najlepsze pozycje, i mimo że Szkocja i Anglia dawno je sobie zagwarantowały, prezes Szkockiego Związku Piłki Nożnej zapowiedział, że Szkocja pojedzie na mistrzostwa tylko jako Mistrz Brytyjski. Wszystko szło zgodnie z planem do 63 minuty, kiedy to Roy Bentley zdobył gola na 1:0 dla Anglii. Rezultat nie zmienił się do końca meczu, i Szkoci, mimo uzyskania awansu, zrezygnowali z wyjazdu do Brazylii.
  • Anglia została w 1966 mistrzem świata i do turnieju o Mistrzostwo Brytyjskie przystępowała jako faworyt. O ostatecznym kształcie tabeli decydował, podobnie jak siedemnaście lat wcześniej, mecz Anglia – Szkocja, rozgrywany 15 kwietnia na Wembley. Tym razem wygrali Szkoci co doprowadziło do inwazji kibiców na murawę. Ponieważ pokonana Anglia była mistrzem świata, Szkoccy kibice ogłosili, że ich reprezentacja odebrała ten tytuł.
  • W edycji 1977 miała miejsce identyczna sytuacja jak dziesięć lat wcześniej. 4 czerwca Szkoccy kibice po wygranym przez ich reprezentację meczu z Anglią wtargnęli na murawę Wembley.
  • Chociaż w 1922 r. Irlandię podzielono na dwie części, Irlandia i Irlandia Północna wystawiały wspólną reprezentację do 1953, kiedy to zabroniła tego FIFA. Mimo to, do 1970 Irlandia Północna brała udział w turnieju jako "Irlandia".

Zwycięzcy British Home Championship[edytuj | edytuj kod]

1884  Szkocja
1885  Szkocja
1886  Szkocja i  Anglia
1887  Szkocja
1888  Anglia
1889  Szkocja
1890  Anglia i  Szkocja
1891  Anglia
1892  Anglia
1893  Anglia
1894  Szkocja
1895  Anglia
1896  Szkocja
1897  Szkocja
1898  Anglia
1899  Anglia
1900  Szkocja
1901  Anglia
1902  Szkocja
1903  Anglia, Irlandia Irlandia i  Szkocja
1904  Anglia
1905  Anglia
1906  Anglia i  Szkocja
1907  Walia
1908  Anglia i  Szkocja
1909  Anglia
1910  Szkocja
1911  Anglia
1912  Anglia i  Szkocja
1913  Anglia
1914 Irlandia Irlandia
1915 – 1919 Nie rozgrywano z powodu I wojny światowej
1920  Walia
1921  Szkocja
1922  Szkocja
1923  Szkocja
1924  Walia
1925  Szkocja
1926  Szkocja
1927  Szkocja i  Anglia
1928  Walia
1929  Szkocja
1930  Anglia
1931  Anglia i  Szkocja
1932  Anglia
1933  Walia
1934  Walia
1935  Szkocja i  Anglia
1936  Szkocja
1937  Walia
1938  Anglia
1939  Anglia,  Walia i  Szkocja
1940 – 1946 Nie rozgrywano z powodu II wojny światowej
1947  Anglia
1948  Anglia
1949  Szkocja
1950  Anglia
1951  Szkocja
1952  Walia i  Anglia
1953  Szkocja i  Anglia
1954  Anglia
1955  Anglia
1956  Anglia,  Szkocja,  Walia i Irlandia Irlandia
1957  Anglia
1958  Anglia i Irlandia Irlandia
1959 Irlandia Irlandia i  Anglia
1960  Szkocja,  Anglia i  Walia
1961  Anglia
1962  Szkocja
1963  Szkocja
1964  Anglia,  Szkocja i Irlandia Irlandia
1965  Anglia
1966  Anglia
1967  Szkocja
1968  Anglia
1969  Anglia
1970  Anglia,  Walia i  Szkocja
1971  Anglia
1972  Szkocja i  Anglia
1973  Anglia
1974  Szkocja i  Anglia
1975  Anglia
1976  Szkocja
1977  Szkocja
1978  Anglia
1979  Anglia
1980  Irlandia Północna
1981  Szkocja
1982  Anglia
1983  Anglia
1984  Irlandia Północna

Mecze pomiędzy "Home Nations" po 1984 roku[edytuj | edytuj kod]

1985

1986

1987

1988

1989

1992

1996

1997

1999

2004

2005

2007

2008

2009

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]