Przejdź do zawartości

Britney Spears

Edytuj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Britney Spears
Ilustracja
Britney Spears (2014)
Imię i nazwisko

Britney Jean Spears

Pseudonim

Księżniczka Popu

Data i miejsce urodzenia

2 grudnia 1981
McComb, Missisipi

Instrumenty

pianino

Typ głosu

sopran soubrette

Gatunki

pop[1], dance-pop[1], teen pop[1], adult contemporary[1], contemporary pop[1]

Zawód

piosenkarka, tancerka, aktorka, producentka muzyczna, autorka tekstów, projektantka mody, businesswoman, filantropka

Aktywność

od 1992

Wydawnictwo

RCA Records, Jive Records

Powiązania

Madonna, Rihanna, Nicki Minaj, Kesha, Will.i.am, Elton John, Christina Aguilera, Justin Timberlake, Danja

podpis
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Britney Jean Spears (ur. 2 grudnia 1981 w McComb[2]) – amerykańska piosenkarka muzyki pop i dance[1], autorka tekstów piosenek, producentka muzyczna, tancerka, aktorka, projektantka mody, businesswoman i filantropka. Ze względu na duże sukcesy muzyczne nazywana jest „księżniczką popu”[3][4][5][6], uznawana jest także za ikonę popkultury schyłku XX wieku[7][8].

Debiutowała w 1992 w wieku 11 lat jako aktorka musicalowa w teatrze Off-Broadway, a także reklamowa[9][10]. W 1998 rozpoczęła karierę w branży muzycznej, nagrywając debiutancki album ...Baby One More Time, który – zgodnie z oficjalnymi certyfikatami sprzedaży – sprzedał się w łącznym nakładzie ponad 35 mln egzemplarzy na świecie[11][12][13][14], zostając najlepiej sprzedającą się płytą nagraną przez niepełnoletniego artystę w historii muzyki[15][16], a także trzecim najlepiej sprzedającym się albumem nagranym przez kobietę. Tytułowy singiel z płyty pozostaje jednym z najlepiej sprzedających się singli wszech czasów, przekroczywszy nakład ponad 10 mln sprzedanych kopii[17][18].

Drugi album w dorobku Spears, Oops!... I Did It Again (2000), trafił do Księgi Rekordów Guinnessa jako „najlepiej sprzedający się album nagrany przez nastoletniego solistę w historii”[19], sprzedając się w nakładzie 27 mln kopii na świecie, zgodnie z oficjalnymi certyfikatami sprzedaży[11][12][20]. Do 2015 był najszybciej sprzedającym się albumem artystki w USA z wynikiem ponad 1,3 mln kopii w pierwszym tygodniu po premierze. Według Nielsen SoundScan, jest dziewiątym albumem wydanym w pierwszej dekadzie XXI wieku z najlepszymi wynikami sprzedaży[21]. Międzynarodowy sukces dwóch pierwszych albumów oraz następnych dwóch płyt – Britney (2001) i In the Zone (2003), a także pochodzących z nich singli, umocnił pozycję Spears w przemyśle muzycznym.

Zaliczana jest do grona artystów z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych w latach 90. XX wieku[22] i pierwszej dekady lat 2000. Wpłynęła znacząco na odrodzenie się popu w tejże dekadzie[23]. W 2001 została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa jako artystka z największą liczbą singli notowanych na pierwszym miejscu list przebojów, w 2007 jako artystka z największą liczbą sprzedanych albumów w Wielkiej Brytanii, a w 2009 jako najczęściej wyszukiwana osoba w Internecie na świecie[16]. Została wpisana do Księgi rekordów Guinnessa także jako nastoletni artysta z największą liczbą sprzedanych albumów i singli w historii[3][19], dzięki przekroczeniu liczby 100 mln egzemplarzy albumów[24][a], w tym w USA, gdzie sprzedało się najwięcej wydawnictw muzycznych artystki na świecie 70 mln egzemplarzy z oficjalnym certyfikatem Recording Industry Association of America[11]. Spears jest także artystką z największą liczbą sprzedanych wydawnictw muzycznych dekady lat 1998–2008 na świecie według magazynu „Billboard”[27]. Magazyn „Rolling Stone” podkreślił, że w XX wieku stała na czele rozwoju teen popu[28].

Światowa trasa koncertowa po powrocie Spears na scenę muzyczną, The Circus Starring: Britney Spears w 2009, przyniosła ok. 132 mln dol. zysku, co czyni ją jedną z najlepiej sprzedających się tras pierwszej dekady XXI wieku[29][30][31]. Według strony internetowej MSN, Spears w 2010 była piątą z najbogatszych piosenkarek na świecie z majątkiem wynoszącym ponad 500 mln dol. Według The Microsoft Network, była także najbogatszą piosenkarką na świecie poniżej 30 roku życia. Według Nielsen SoundScan, w 2015 była czwartą najlepiej sprzedającą się artystką w USA.

Od początku kariery muzycznej zdobyła ponad 431 prestiżowych nagród muzycznych ze 455 nominacji, z czego 83 zdobyła w ciągu jednego roku od debiutu, co czyni ją trzecim najczęściej nagradzanym muzykiem w historii. Wśród najważniejszych wyróżnień znajdują się m.in. Grammy, Emmy, MTV Video Music Awards, MTV Europe Music Awards, American Music Awards, Billboard Music Awards, NRJ Music Awards oraz World Music Awards. Ponadto w 2010 została pierwszą zagraniczną zdobywczynią polskiej nagrody muzycznej Fryderyk przyznanej przez Związek Producentów Audio-Video, uznawanej za najbardziej prestiżową nagrodę muzyczną w Polsce[32]. W 2011 uzyskała nagrodę honorową MTV Video Vanguard Award, przyznawaną dla nielicznych artystów ze świata muzyki, którzy przyczynili się do rozwoju kultury stacji MTV[27]. W 2016 otrzymała nagrodę specjalną Billboardu – Millennium Award za najwyższej miary osiągnięcia na arenie międzynarodowej, które wpłynęły na przemysł muzyczny[33]. Od 2003 ma swoją gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles; pozostaje najmłodszym artystą w historii, który ją otrzymał. Została sklasyfikowana na 39. miejscu listy 200 najlepszych artystów wszech czasów według „Billboardu”[34]. W 2001, mając 19 lat, została uznana przez „Forbesa” za najbardziej wpływową osobę świata, a w 2012 zajęła szóste miejsce w sporządzonym przez magazyn rankingu „100 najbardziej wpływowych celebrytów na świecie”. Siedem razy w ciągu 12 lat znalazła się na szczycie listy najczęściej wyszukiwanych celebrytów, co jest rekordem od czasu powstania Internetu.

Przy tworzeniu albumów i występach muzycznych współpracowała z artystami, takimi jak Michael Jackson[35][36], Madonna[37][38], Mick Jagger[39][40], Keith Richards[39][40], czy Aerosmith[41][42]. Tworzyli dla niej znani producenci muzyczni, tacy jak Max Martin[43][44], Moby[45][46] czy Giorgio Moroder[47][48].

Wiele piosenkarek, takich jak Lady Gaga[49], Lana Del Rey[50], Selena Gomez[51], Fergie[52], Girls’ Generation[53] czy Miley Cyrus[54] wymienia ją jako swoje główne źródło inspiracji.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Rodzina i edukacja

[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się 2 grudnia 1981 w McComb (Missisipi)[55]. Jest drugim dzieckiem Lynne Irene Bridges i Jamesa Parnella Spearsa, nauczycielki i założycelki przedszkola oraz kierownika ekipy budowlanej i prowadzącego siłownię[56][57]. Jej babka ze strony matki, Lillian Porten, była Angielką urodzoną w Londynie[58], a matka jednego z jej pradziadków miała pochodzenie maltańskie[9][59]. Dorastała w domu typu ranczo w Kentwood (Luizjana)[56], w rodzinie protestantów wyznania baptystycznego[60]. Ma dwoje rodzeństwa, starszego brata Bryana Jamesa (ur. 1977) i młodszą siostrę Jamie Lynn (ur. 1991)[9]. Ze względu na alkoholizm ojca i spowodowane tym częste kłótnie rodziców nie czuła się bezpiecznie w domu[61].

Uczyła się w prywatnej, katolickiej szkole Parklane Academy w McComb[62], ale po kilkunastu tygodniach porzuciła ją na rzecz kontynuowania kariery w przemyśle muzycznym[63]. Uczyła się także w Professional Performing Arts School w Nowym Jorku[64]. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią muzyczną Jive Records kontynuowała naukę przy wsparciu prywatnych nauczycieli, którzy omawiali z nią materiał szkoły średniej[63]. Po wydaniu debiutanckiego singla „…Baby One More Time” uczyła się z prywatnymi nauczycielami, z którymi przerabiała program Uniwersytetu Nebraska[65].

Kariera

[edytuj | edytuj kod]

1984–1997: Początki

[edytuj | edytuj kod]

Kiedy miała trzy lata, zaczęła uczęszczać na lekcje tańca do prywatnej szkoły tańca prowadzonej przez Renee Donewar w Kentwood[66]. Była laureatką wielu zawodów tanecznych o szczeblu państwowym i występowała w pokazach talentów dla dzieci[9][15][67]. Dzięki gosposi, która często śpiewała muzykę gospel w ich domu, zainteresowała się muzyką i śpiewaniem[68]. Śpiewała w chórze kościelnym[69]. Kiedy miała cztery lata, zaśpiewała utwór „What Child Is This?” podczas koncertu świątecznego w przedszkolu prowadzonym przez jej matkę[70]. W dzieciństwie trenowała także gimnastykę artystyczną[71]. Kiedy miała osiem lat, zwyciężyła w swojej kategorii wiekowej w finale Gimnastycznych Spotkań Stanu Luizjana w Baton Rouge, co zostało odnotowane w lokalnej prasie[72]. Wystąpiła na Mlecznym Festiwalu w Kentwood i została finalistką konkursu Miss Talent Centralnych Stanów USA w Baton Rogue[72]. W okresie szkolnym trenowała koszykówkę[73].

Kiedy miała osiem lat, wybrała się z matką do Atlanty na przesłuchanie do programu dla dzieci Klub Przyjaciół Myszki Miki[74]. Reżyser formatu, Matt Casella, odrzucił ją ze względu na zbyt młody wiek[75], ale polecił ją Nancy Carson, agentce młodych talentów w Nowym Jorku, z którą wkrótce nawiązała współpracę menedżerską[76]. W tym czasie pracowała jako pomoc w restauracji Granny’s Seafood and Deli w Luizjanie[77]. W późniejszych miesiącach zagrała w kilku reklamach telewizyjnych[78]. Kiedy miała 10 lat, została zatrudniona jako dublerka Laury Bell Bundy, odtwórczyni roli socjopatycznej dziecięcej gwiazdy Tiny Denmark w off-broadwayowskim musicalu Ruthless! w Players Theatre, a po odejściu aktorki z teatru przejęła jej rolę[79]. Pobierała lekcje tańca w Broadway Dance Center[80]. Po zwycięstwie w konkursie Miss Talent USA 1991[81] wzięła udział w programie telewizyjnym Star Search[9][10], z którego odpadła w drugim odcinku, przegrywając z Martym Thomasem w kategorii wokalu juniorskiego[82]. Kiedy miała 11 lat, trafiła do Klubu Przyjaciół Myszki Miki, w którym występowała aż do zakończenia produkcji programu w 1996[83][76]. W tym okresie brała udział w przesłuchaniach do żeńskich zespołów muzycznych[84], ale bez powodzenia[85].

1998–1999: …Baby One More Time

[edytuj | edytuj kod]
Strój Spears z planu do teledysku „(You Drive Me) Crazy” w muzeum The Sydney Hard Rock Cafe w Sydney

Nagrała kasetę demo z kilkoma piosenkami, m.in. niewydanym utworem Toni Braxton „Today”[86], którą przyjaciel jej rodziny, agent rozrywkowy Larry Rudolph, porozsyłał po wytwórniach płytowych[87]. Demo zostało odrzucone przez przedstawicieli Jive Records, ale za ich namową nagrała demo z coverem piosenki Whitney Houston „I Have Nothing”[88][89]. Wkrótce podpisała kontrakt z Jive Records[90] i zaczęła pracować z producentem Erikiem Fosterem White’em nad materiałem na swój debiutancki album[91]. Przez kilka miesięcy nagrywała w studiu w New Jersey[90]. Wyjechała do Szwecji na trwającą pół roku sesję nagraniową z producentem Maxem Martinem w jego studiu Sweden’s Cheiron Productions w Sztokholmie[92]. Latem 1998 odbyła trasę koncertową Hair Zone Mall Tour po amerykańskich centrach handlowych, obejmującą 26 występów[93], podczas których towarzyszyła wokalnie innym wykonawcom, m.in. Robyn, Phantom Planet i The Cardigans[92]. Przedstawiciele Jive Records szeroko dystrybuowali piosenki Spears: utwory „You Got It All” i „Sometimes” były dystrybuowane przez telefoniczną linię marketingową, singiel z piosenkami „You Got It All” i „Soda Pop” był dołączany do kasety wideo Backstage Pass, kilka utworów trafiło na składankę pt. Harbro’s Interactive Girl Talks i album wydany przez rozgłośnię radiową WPXY, a nagranie „Soda Pop” trafiło na wydany w 1998 album promujący serial Sabrina, nastoletnia czarownica[94].

23 października 1998 zagrała koncert promocyjny[95]. Tego samego dnia wydała swój debiutancki singiel, „…Baby One More Time”, który stał się przebojem[96][97] – już pierwszego dnia sprzedaży rozszedł się w nakładzie 500 tys. egzemplarzy, dzięki czemu zadebiutował na pierwszym miejscu na liście przebojów Hot 100, poza tym dotarł na szczyty list przebojów m.in. w Kanadzie, Australii, Nowej Zelandii i kilku krajach w Europie, m.in. w Wielkiej Brytanii, Norwegii i Szwecji[97] oraz znalazł się na liście najlepiej sprzedających się singli wszech czasów[17][18], uzyskując łączną sprzedaż na poziomie ponad 35 mln kopii na świecie[98][96]. Singiel pozostaje jednym z najlepiej sprzedających się singli w USA[17][18][99] i jednym z najlepiej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii[100]. Spears za „…Baby One More Time” otrzymała nominację do nagrody Grammy za najlepszy popowy żeński występ wokalny. Do piosenki zrealizowała teledysk, który był często emitowany w MTV[101].

Od 17 listopada 1998 do 7 stycznia 1999 odbyła swoją pierwszą w karierze trasę koncertową po USA, która obejmowała występy w 28 miastach jako support zespołów N Sync i B*Witched[102]. Cztery dni po zakończeniu trasy poprowadziła 26. galę rozdania Amerykańskich Nagród Muzycznych w Los Angeles[103]. 12 stycznia 1999 wydała swój debiutancki album pt. …Baby One More Time[103], z którym dotarła do pierwszego miejsca na liście Billboard 200[104] już w pierwszym tygodniu po premierze[105], co uczyniła jako pierwsza kobieta w historii tego amerykańskiego zestawienia[93]. Za wysoką sprzedaż albumu uzyskała certyfikat podwójnej platynowej płyty po pierwszym miesiącu od premiery i diamentowej płyty za przekroczenie liczby 10 mln sprzedanych egzemplarzy[106][106], co uczyniło …Baby One More Time jednym z najlepiej sprzedających się albumów w Ameryce Północnej[106]. Do tej pory nakład płyty przekroczył 14 mln sprzedanych egzemplarzy w USA[107], co czyni ją jednym z najlepiej sprzedających się krążków w historii muzyki[105]. Spears z płytą dotarła także do pierwszego miejsca na listach sprzedaży w Niemczech i Szwajcarii oraz do pierwszej „dziesiątki” notowań w wielu innych krajach na świecie[108]. Album w 2000 został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa jako bestsellerowy album nastoletniej solistki, a w następnym roku – jako najszybciej sprzedający się album nastoletniej solistki[109]. Magazyn „Rolling Stone” w 2020 uznał …Baby One More Time najlepszym debiutanckim albumem w historii.

Spears po sukcesie debiutanckiej piosenki wydała jeszcze cztery single z …Baby One More Time: „Sometimes”, „(You Drive Me) Crazy”, „Born to Make You Happy” i „From the Bottom of My Broken Heart”, do których zrealizowała teledyski[110]. Album promowała podczas solowych tras koncertowych: …Baby One More Time Tour i Crazy 2K Tour[111][112]. Udzieliła kilkuset wywiadów telewizyjnych (m.in. w programach: The Rosie O’Donnell Show, Howie Mandel Show, Tonight Show with Jay Leno, The Ricki Lake Show, All That czy The Countdown Show) i prasowych (m.in. redakcjom czasopism: „Time”, „USA Today” i „New York Post”)[113]. W marcu 1999 podpisała kontrakt z wytwórnią filmową i telewizyjną Columbia Tristar na udział w serialu Jezioro marzeń[114]. W kwietniu tego samego roku wywołała kontrowersje sesją zdjęciową dla czasopisma „Rolling Stone” – za pozowanie Davidowi LaChapelle’owi półnago, leżąc na różowym prześcieradle w wyzywającej pozie i trzymając w ręku maskotkę Teletubisia (Tinky Winky), została oskarżona przez media o demoralizowanie amerykańskiej młodzieży[115][116]. W maju wystąpiła podczas gali rozdania World Music Awards w Monako[114]. W czerwcu zagrała koncert w Disney World w Orlando dla studentów kończących uniwersytet i wystąpiła w radiowym koncercie zorganizowanym przez rozgłośnię KIIS-FM Radio[111]. W sierpniu otrzymała Teen Choice Award[117]. W listopadzie na gali MTV Europe Music Awards 1999 w Dublinie odebrała cztery nagrody[118]: dla najlepszej wokalistki, najlepszego wykonawcy pop i przełomowego artysty oraz za najlepszą piosenkę („…Baby One More Time”). W grudniu wystąpiła na ceremonii rozdania Billboard Music Award w Las Vegas, a także odebrała dwie nagrody: dla najlepszej wokalistki i za rekord sprzedaży debiutanckiego albumu …Baby One More Time.

2000: Oops!... I Did It Again

[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2000 współprowadziła galę wręczenia American Music Award, na której otrzymała nagrodę dla najlepszej nowej artystki, a w następnym miesiącu wystąpiła na gali rozdania nagród Grammy w Los Angeles[119]. 3 maja tego samego roku wydała album pt. Oops!... I Did It Again[104], z którym zadebiutowała na pierwszym miejscu na liście Billboard 200, sprzedając w pierwszym tygodniu ok. 1,4 mln kopii płyty w USA, czym ustanowiła ówczesny rekord sprzedaży w kraju[120]. Za sprzedaż albumu w łącznym nakładzie przekraczającym ponad 10 mln egzemplarzy otrzymała certyfikat diamentowej płyty w USA[120][121]. Stała się tym samym najmłodszą artystką na świecie, która sprzedała dwa albumy w nakładzie przekraczającym 10 mln egzemplarzy[120]. W pozostałych krajach album rozszedł się w 4 mln sztuk[122], łącznie sprzedano 20 mln egzemplarzy płyt na świecie[120]. Główny singiel albumu, tytułowy „Oops! ... I Did It Again”, zadebiutował na szczytach list przebojów m.in. w Australii, Nowej Zelandii i Wielkiej Brytanii, i sprzedał się w nakładzie 5 mln egzemplarzy w 2000[123]. Drugi singiel z płyty, „Lucky”, dotarł do pierwszego miejsca na listach w Austrii, Niemczech, Szwecji i Szwajcarii. Album promowała także singlami: „Oops!... I Did It Again”,, „Stronger” i „Don’t Let Me Be the Last to Know”. W 2000 została wpisana do Księgi rekordów Guinnessa jako „wykonawca, który wprowadził największą liczbę piosenek na pierwsze miejsce listy przebojów w USA”[109]. Była nominowana do nagrody Grammy dla najlepszego kobiecego wokalu popowego i najlepszego popowego albumu wokalnego (za Oops!… I Did It Again).

W celu promocji albumu wyruszyła w trasę koncertową Oops!... I Did It Again World Tour po Ameryce i Europie[124], a także wydała książkę pt. „Britney Spears’ Heart to Heart”, którą napisała wspólnie z matką. 7 września 2000 zaśpiewała piosenki „(I Can’t Get No) Satisfaction” z repertuaru grupy The Rolling Stones i własny przebój „Ooops!… I Did It Again” na gali rozdania MTV Video Music Awards[125]. Występ wywołał sporo kontrowersji z uwagi na prowokacyjny strój w cielistym kolorze, który miała na sobie Spears[125]. Zdobyła także nagrodę Billboard Music Award dla najlepszej artystki albumowej roku. Również w 2000 podpisała umowę promocyjną z Pepsi-Colą[126] i odebrała Nickelodeon Kids’ Choice Award dla ulubionej wokalistki[109]. W listopadzie wydała album DVD pt. Britney Spears: Live and More!, w którym ukazała kulisy hawajskiej części swojej trasy koncertowej pt. Crazy 2K Tour[127].

2001–2002: Britney i Crossroads

[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2001 wystąpiła jako gość specjalny na Super Bowl Halftime Show[128], zagrała koncert na festiwalu Rock in Rio[129] i współprowadziła (z LL Cool J-em gali rozdania American Music Awards[130]. W następnym miesiącu opublikowała książkę A Mother’s Gift, którą napisała z matką. We wrześniu na gali rozdania MTV Video Music Awards premierowo wykonała utwór „I’m a Slave 4 U”, którym zapowiedziała swój drugi album studyjny[131]. Występ został doceniony przez publiczność i prasę za dynamiczną choreografię i za wprowadzenie na scenę zwierząt, takich jak tygrysy czy pyton birmański, którego nosiła na ramionach[131]. Występ ten zapisał się w historii popkultury[132]. Sam utwór znalazł się w pierwszej dziesiątce przebojów na całym świecie. Dzień po występie na rozdaniu VMA zaśpiewała utwór „The Way You Make Me Feel” w duecie z Michaelem Jacksonem na koncercie z okazji jubileuszu 30-lecia jego solowej kariery artystycznej, który odbył się w Madison Square Garden w Nowym Jorku[133].

W listopadzie 2001 wydała album pt. Britney, który wkrótce zadebiutował na pierwszym miejscu Billboard 200[134], sprzedając się w nakładzie ponad 745,750 tys. kopii w trakcie pierwszego tygodnia w USA[135], co uczyniło Spears pierwszą artystką w historii muzyki, której trzy kolejne albumy zadebiutowały na pierwszym miejscu listy Billboard[134]. Sprzedała łącznie 9 mln egzemplarzy płyty, w tym 4 mln tylko w USA[134]. Album promowała także utworami: „Overprotected”, „I’m Not a Girl, Not Yet a Woman”, „I Love Rock ’n’ Roll”, „Anticipating”, „Boys” i „That’s Where You Take Me”. Była nominowana do nagrody Grammy za najlepszy popowy album wokalny (Britney) i najlepszy kobiecy popowy wokal („Overprotected”). Tuż po wydaniu Britney wyruszyła w światową trasę koncertową Dream Within a Dream Tour, którą zakończyła 29 lipca 2002[136].

Wiosną 2002 wystąpiła w programie Saturday Night Live[137]. W maju tego samego roku premierę miała gra interaktywna „Britney’s Dance Beat” na PlayStation, która zawierała choreografie wykonywane przez Spears[138]. Piosenkarka w czerwcu została uznana za „najpotężniejszą sławę świata” przez redakcję „Forbesa”[potrzebny przypis], a we wrześniu uczestniczyła jako modelka w pokazie Donatelli Versace[139].

Jako aktorka zadebiutowała rolą Lucy Wagner, absolwentki szkoły średniej, która rusza w poszukiwania zaginionej matki, w komedii Tamry Davis Crossroads – Dogonić marzenia (2002)[122][140]. Film odniósł duży sukces komercyjny i zarobił ponad 61 mln dol. na świecie[141], ale Spears za występ w nim zebrała chłodne recenzje od krytyków i otrzymała Złotą Malinę dla najgorszej aktorki[142]. Odrzuciła propozycję zagrania w filmowym musicalu kryminalnym Roba Marshalla Chicago (2002)[143]. Ubiegała się o rolę Allison Hamilton w melodramacie Nicka Cassavetesa Pamiętnik (2004), ale na castingach przegrała z Rachel McAdams[144].

2003–2004: In the Zone

[edytuj | edytuj kod]
Spears podczas występu na NFL Kickoff Live (2003)

W listopadzie 2002 wróciła do studia, aby nagrać materiał na nowy album. 28 sierpnia 2003 wraz z Christiną Aguilerą otworzyła galę rozdania MTV Video Music Awards wykonaniem piosenki „Like a Virgin”[122]. W połowie występu dołączyła do nich Madonna, która zaśpiewała z nimi swój utwór „Hollywood”, a pod koniec występu pocałowała w usta obie artystki, czym wywołała międzynarodową sensację[145]; występ jest zaliczany do najważniejszych momentów w historii VMA[122]. We wrześniu wydała singiel „Me Against the Music”, który nagrała w duecie z Madonną[146]. W tym samym roku odebrała dwie antynagrody w plebiscycie magazynu Spin: za najgorszą piosenkę („Me Against the Music”) i dla najgorzej ubranej gwiazdy[109]. 18 listopada 2003 wydała album pt. In the Zone[122], który znacznie różnił się od jej wcześniejszych nagrań i określany był jako bardziej dojrzały i przesiąknięty erotyzmem[122], a w utworach pojawiały się m.in. wątki seksu i masturbacji[134]. Zdaniem krytyków, Spears na tym albumie zrezygnowała ze „słodkiego popu” na rzecz dance-popu, elektroniki i R&B[122]. Album zadebiutował na pierwszym miejscu amerykańskiej listy Billboard 200, czyniąc Spears pierwszą w historii artystką, której płyty trafiły na szczyt tej listy tuż po premierze[147]. Sprzedała łącznie ponad 16 mln egzemplarzy In the Zone, w tym 3 mln w USA[147]. W ramach promocji płyty nagrała film dokumentalny In the Zone & Out All Night (2003)[148]. Również w listopadzie w telewizji ABC został wyemitowany wywiad, który Spears udzieliła Diane Sawyer[149]; piosenkarka po latach wyznała, że rozmowa z dziennikarką na temat jej życia osobistego była upokarzająca[150] .Drugim utworem promującym album został singiel „Toxic”, który osiągnął sukces na świecie[148], docierając na szczyt list przebojów w Australii, Kanadzie, Węgrzech, Irlandii, Norwegii i Wielkiej Brytanii, i stał się czwartym najlepiej sprzedającym się singlem dekady, ze sprzedażą na świecie przekraczającą 4 mln kopii. Spears za „Toxic” otrzymała nagrodę Grammy[122] za najlepsze nagranie taneczne[109]. Magazyn „Rolling Stone” umieścił utwór na 44. pozycji najlepszych piosenek dekady[151]. Trzecim singlem z płyty została ballada „Everytime”, będąca odpowiedzią na utwór „Cry Me a River” Justina Timberlake’a, który w teledysku do tej piosenki ukazał niewierną kobietę wizualnie podobną do Spears[152]. Wideoklip do „Everytime” wzbudził kontrowersje jeszcze przed emisją w telewizji, ponieważ Spears na końcu teledysku odbiera sobie życie[potrzebny przypis], dlatego ze względu na falę krytyki został przemontowany[potrzebny przypis]. Od 2 marca do 6 czerwca 2004 zagrała 54 koncerty w Ameryce Północnej i Europie w ramach światowej trasy koncertowej The Onyx Hotel Tour[153], którą musiała odwołać w związku z operacją kolana po kontuzji doznanej 8 czerwca 2004 podczas kręcenia teledysku do utworu „Outrageous”[154]. Z powodu urazu zrezygnowała też z wydania kolejnych zaplanowanych singli – „Breathe on Me” i „(I Got That) Boom Boom”[potrzebny przypis].

Spears podczas trasy koncertowejThe Onyx Hotel (2004)

Za występ w kontrowersyjnym filmie dokumentalnym Fahrenheit 9.11 (2004) krytykującym politykę George’a W. Busha otrzymała Złotą Malinę dla najgorszej aktorki drugoplanowej[109]. Na początku listopada wydała album kompilacyjny z jej największymi przebojami pt. Greatest Hits: My Prerogative, którą promowała singlami: „My Prerogative” i „Do Somethin’”[122]. Składanka osiągnęła ogromny sukces komercyjny, w pierwszym tygodniu rozchodząc się w ponad 5 mln egzemplarzach[122]. Singiel „My Prerogative” został numerem jeden w Finlandii, Irlandii, Włoszech i Norwegii, a jego teledysk został uznany za najlepszy w 2004 przez magazyn „Rolling Stone”.

2005–2007: Original Doll i Blackout

[edytuj | edytuj kod]

Od maja do czerwca 2005 w telewizji emitowany był pięcioodcinkowy program dokumentalny Britney and Kevin: Chaotic o codziennym życiu Spears i jej chłopaka, Kevina Federline’a[155]. Program został krytycznie oceniony przez widzów i medioznawców[156]. Piosenkarka w tym samym roku rozpoczęła pracę nad albumem pt. Original Doll, który nigdy nie ujrzał światła dziennego[potrzebny przypis]. Wbrew wytwórni, zaprezentowała w radiu KISS.FM w Los Angeles pierwszy singiel z płyty – „Mona Lisa”[potrzebny przypis]. Później prace nad albumem zostały przerwane z powodu zajścia Spears w ciążę[122]. Wówczas zawiesiła karierę i oddała się macierzyństwu[122]. Będąc w ciąży, zapozowała do zdjęć dla magazynu „Elle”[157].

22 listopada 2005 premierę miała pierwsza składanka remiksowych wersji piosenek Spears pt. B in the Mix: The Remixes, która rozeszła się globalnie w ponad 1 mln kopii, co czyni go trzecim najlepiej sprzedającym się albumem z remiksami na świecie. Płytę promowała singlem „And Then We Kiss”, który rozszedł się w 50 tys. egzemplarzy w USA[potrzebny przypis]. W 2006 wystąpiła gościnnie w epizodycznej roli Amber Louise w serialu Will & Grace (odc. pt. „Buy, Buy Baby”) w NBC[158], zapozowała nago w ciąży dla sierpniowego wydania magazynu „Harper’s Bazaar”[159] i udzieliła telewizyjnego wywiadu Mattowi Lauerowi z programu Dateline[160]. W maju tego samego roku odbyła minitrasę koncertową po USA The House of Blues – The M+M’s Tour[161]. Choć zaledwie 14-minutowe występy były chłodno oceniane przez publiczność, głównie przez rozczarowujący poziom tańca Spears i śpiewanie przez nią z playbacku, to ceny biletów w nieoficjalnym obiegu sięgały nawet 500 dol.[162]

W międzyczasie przeżywała różne problemy osobiste (depresję poporodową, rozwód z Kevinem Federline’em i wielotygodniową rozłąkę z synami, bo raper uniemożliwiał Spears spotkanie z nimi), które rozładowywała przez szokujące zachowanie, np. ogolenie głowy na łyso i atakowanie paparazzi parasolką[163][122][164]. 30 sierpnia 2007 amerykańskie stacje radiowe wyemitowały singiel „Gimme More”, którym Spears zapowiedziała swój piąty album[122]. Do piosenki nagrała teledysk, który po latach opisała jako tandetny i uznała za najgorszy w swojej karierze[165]. 9 września powróciła na scenę występem na gali MTV Video Music Awards 2007, który wzbudził ogromne zainteresowanie odbiorców i mediów, dzięki czemu oglądalność gali była największa w jej historii – ponad 7 mln widzów[122], ale nie spotkał się z dobrym przyjęciem publiczności[122]. Spears później tłumaczyła, że nie odbyła odpowiedniej liczby prób, poza tym tego wieczoru nie czuła się dobrze, a tuż przed wyjściem na scenę dostała ataku paniki[166].

30 października 2007 nakładem wytwórni Jive Records wydała album pt. Blackout[167], który dotarł na szczyt list przebojów w Kanadzie i Irlandii oraz zajął drugie miejsce na listach sprzedaży m.in. w USA i Wielkiej Brytanii oraz we Francji[147]. Mimo skromnej promocji i braku promocyjnej trasy koncertowej[168], album rozszedł się w nakładzie 3,1 mln egzemplarzy na świecie, w tym 1 mln w USA[169]. Choć płyta została ciepło przyjęta przez krytyków[167], a magazyny „Billboard” i „NRJ” uznały ją za album roku, to miesięcznik „Chart Attack” opisał powrót Spears do świata muzyki jako „najgorszy comeback roku”[170], a magazyn „NME” przyznał płycie Blackout antynagrodę za najgorszy album[171]. Drugi singiel, „Piece of Me”, znalazł się na 15. miejscu notowania „Top 100” stworzonego przez pismo „Rolling Stone”[122], a trzecim singlem została piosenka „Break the Ice”. Spears pod koniec października udzieliła wywiadu Ryanowi Seacrestowi z radia KIIS-FM[172], a w listopadzie wręczyła nagrodę dla ulubionej artystki soulowej/R&B-owej Mary J. Blige na gali rozdania American Music Awards[173].

2008–2009: Problemy osobiste, kuratela i Circus

[edytuj | edytuj kod]
Spears w Nowym Jorku (2008)

3 stycznia 2008 została skierowała przez policję na 72-godzinną obserwację do szpitala po tym, jak odmówiła oddania dzieci ich ojcu[174]. W tym samym miesiącu została zatrzymana na oddziale psychiatrycznym Ronald Reagan UCLA Medical Center w celu rozpoznania psychiatrycznego, po czym sąd orzekł o ubezwłasnowolnieniu i tymczasowej kurateli nad Spears – pieczę nad piosenkarką i jej majątkiem sprawowali jej ojciec, Jamie Spears, i prawnik Andrew Wallet[175]. Po wyjściu z oddziału psychiatrycznego na początku lutego[176] złożyła zażalenie na decyzję sądu[177]. W lipcu tego samego roku odzyskała część praw do opieki nad dziećmi[178].

W 2008 pojawiła się w roli nieśmiałej i zakochanej w Tedzie recepcjonistki Abby w serialu Jak poznałem waszą matkę[179], za którą otrzymała pozytywne recenzje, a odcinek z jej udziałem oosiągnął najwyższy wynik oglądalności[180][181].

Również w 2008 rozpoczęła prace nad materiałem na swój szósty album studyjny. 7 września za teledysk do „Piece of Me” odebrała trzy statuetki na gali rozdania MTV Video Music Awards; zwyciężyła w kategoriach: teledysk żeński, teledysk popowy i teledysk roku[182]. 26 września wydała singiel „Womanizer”, który 15 października ustanowił rekord notowania Billboard Hot 100, awansując aż o 95 pozycji na tej amerykańskiej liście przebojów (z 96. na pierwsze)[183][184]. 6 listopada na gali rozdania Europejskich Nagród Muzycznych MTV 2008 otrzymała statuetkę za najlepszy występ roku i album roku (Blackout). 30 listopada premierę miał film dokumentalny For the Record o życiu Spears[185].

Spears podczas trasy The Circus Starring (2009)

2 grudnia 2008 wydała album pt. Circus, za który otrzymała pozytywne recenzje od krytyków[186]. Circus zadebiutował na pierwszym miejscu listy sprzedaży płyt w USA[187], pierwszym tygodniu rozchodząc się w nakładzie ponad 500 tys. kopii[188]. Spears tym samym została najmłodszą artystką, której pięć albumów zadebiutowało na pierwszym miejscu listy bestsellerów w USA, za co została zapisana w Księdze rekordów Guinnessa[189]. Za sprzedaż albumu odebrała certyfikat platynowej płyty w USA i Wielkiej Brytanii[187]. Circus tuż po premierze trafił na pierwsze miejsce list sprzedaży w Kanadzie i Czechach oraz dotarł do pierwszej „dziesiątki” w wielu europejskich krajach[190]. Album był jedną z najszybciej sprzedających się płyt roku[191], a jego łączna sprzedaż przekroczyła 4 mln egzemplarzy[187]. Spears promowała album singlami: „Womanizer”, „Circus”, „If U Seek Amy”, „Radar”, „Unusual You” i „Out from Under”.

3 marca 2009 wyruszyła w trasę koncertową The Circus Starring: Britney Spears[192], która obejmowała 97 występów na terenie Ameryki Północnej, Europy i Oceanii[193]. 24 lipca 2009 miała wystąpić w Warszawie, ale jej koncert został odwołany[194]. Trasa przyniosła łączne zyski na poziomie 145 mln dol. Spears podczas europejskiej części trasy nagrała cztery utwory: „3”, „Criminal”, „Up’n Down” i „He About to Lose Me”. Pierwszą piosenkę wydała jako singiel 29 września 2009, którym promowała składankę pt. The Singles Collection. Piosenka zadebiutowała na szczycie amerykańskiej listy Hot 100[195].

2011–2012: Femme Fatale, The X Factor

[edytuj | edytuj kod]
Spears podczas trasy Femme Fatale Tour w Kijowie (2011)

Jeszcze w trakcie trwania promocji poprzedniego albumu rozpoczęła prace nad siódmym studyjnym albumem pt. Femme Fatale[122]. Początkowo nagrała płytę w poprockowym brzmieniu[potrzebny przypis] i zaplanowała premierę albumu na sierpień 2010, ale wytwórnia Jive Records nie wyraziła zgody na wydanie albumu w tej formie. Spears musiała nagrać płytę ponownie, tym razem zgodnie z wizją wytwórni[potrzebny przypis]. Nad ostatecznym brzmieniem albumu pracowali m.in. Dr. Luke, Max Martin, The Outsyders i Xenomania[potrzebny przypis]. Premierę płyty poprzedziło wydanie pierwszego singla – „Hold It Against Me”, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Hot 100, stając się tym samym czwartym „numerem jeden” Spears w USA i czyniąc ją drugim w historii artystą (po Mariah Carey), którego dwa kolejne single od razu trafiły na szczyt tego notowania[196].

29 marca 2011 wydała album pt. Femme Fatale[197], który dotarł na szczyt listy sprzedaży w USA[198], Kanadzie i Australii oraz znalazł się w pierwszej dziesiątce najlepiej sprzedających się albumów w pozostałych krajach. W kwietniu 2011 nagrała z Rihanną remix piosenki „S&M”, który zdobył szczyt listy Billboard, będąc tym samym piątym „numerem jeden” w dorobku Spears[199]. W maju wydała drugi singel z Femme Fatale – „Till the World Ends”, który w ciągu tygodnia został odtworzony na stronie Billboard ponad 87 mln razy, ustanawiając rekord liczby odtworzeń w dotychczasowej karierze Spears[200]. W czerwcu wydała trzeci singiel z Femme Fatale – „I Wanna Go”, który znalazł się w pierwszej dziesiątce amerykańskiej listy przebojów Hot 100[201].

4 marca 2011 potwierdziła chęć odbycia latem trasy koncertowej promującej album Femme Fatale w USA[202]. Początkowo poinformowano, że ma być to wspólna trasa artystki i Enrique’a Iglesiasa, ale ta informacja została anulowana kilka godzin po jej opublikowaniu[203]. 16 czerwca występem w Sacramento rozpoczęła trasę Femme Fatale Tour, w ramach której zagrała 79 występów w Ameryce Północnej i Południowej, Europie i Azji[204]. Krytycy trasy docenili poziom tańca Spears podczas koncertów i ograniczenie przez nią używania playbacku[205].

Britney na planie programu X Factor (2012)

W czerwcu 2011, w związku z zamknięciu wytwórni Jive Records, przeszła pod opiekę wydawniczą firmy RCA Records[206]. 11 października wydała album z remiksami pt. B In The Mixes: The Remixes Vol.2.[potrzebny przypis]. Czwartym singlem z Femme Fatale został utwór „Criminal”, do którego teledysk wzbudził wiele kontrowersji z uwagi na pokazanie w nim akty przemocy i sceny erotyczne.

Jesienią 2012 była jedną z jurorek w drugim sezonie amerykańskiej edycji programu X Factor; za angaż miała zainkasować rekordową gażę w wysokości 15 mln dol.[207] 20 listopada miał premierę singiel will.i.ama – „Scream & Shout”, w którym gościnnie wystąpiła Spears. Piosenka odniosła ogromny sukces komercyjny, m.in. zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów w Kanadzie, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Belgii, Danii, Finlandii, Francji, Włoszech, Holandii, Norwegii, Polsce i innych 15 krajach.

2013–2015: Britney Jean i Britney: Piece of Me

[edytuj | edytuj kod]
Spears (2013)

W grudniu 2012 rozpoczęła pracę nad swoim ósmym albumem studyjnym[208]. Nagrała utwór „Ooh La La”, który – jak tłumaczyła – powstał z myślą o jej synach (obaj wystąpili w teledysku do piosenki) i który trafił na ścieżkę dźwiękową do filmu animowanego Smerfy 2. 17 września 2013 pojawiła się w programie Good Morning America, w którym ujawniła m.in. datę premiery albumu i tytuł jednej piosenki z płyty – „Perfume”[209] oraz zapowiedziała swoją rezydenturę w Planet Hollywood w Las Vegas[210]. 4 października ukazał się album Miley Cyrus pt. Bangerz, na którym znalazł się m.in. utwór „SMS (Bangerz)” z gościnnym udziałem Spears[211].

3 grudnia wydała album pt. Britney Jean[212], który zadebiutował na czwartym miejscu amerykańskiej listy Billboard 200 z wynikiem 107 tys. sprzedanych egzemplarzy w pelierwszym tygodniu[213], notując tym samym najgorsze wyniki sprzedaży spośród wszystkich krążków Spears[214]. Britney Jean uzyskał certfikat złotej płyty w USA za sprzedaż w nakładzie 500 tys. kopii[215]. Spears promowała płytę singlem „Work Bitch”, nagranym z will.i.amem, który w ciągu niecałych 48 godzin zajął pierwsze miejsce w iTunes w ponad 40 krajach. W filmie dokumentalnym I am Britney Jean ogłosiła, iż piosenka „Alien” zostanie trzecim singlem, ale tak się nie stało[potrzebny przypis].

Spears podczas występu w ramach rezydentury Britney: Piece of Me w Las Vegas (2014)

Począwszy od 27 grudnia 2013 dawała koncerty w Las Vegas w ramach rezydentury Britney: Piece of Me, która obejmowała 100 koncertów w 2014 i 2015[216]. Spears wykonywała na niej 24 utwory[217], w tym swoje największe hity i piosenki z krążka Britney Jean[210][218]. Wówczas zarabiała po 310 tys. dol. za występ[216].

8 stycznia 2014 na 40. gali rozdania People’s Choice Awards dostała nagrodę dla ulubionego artysty popowego[219]. 26 lipca jej utwór „Alien” zadebiutował na ósmym miejscu Bubbling Under Hot 100 Singles (Billboard)[220]. 9 września w Nowym Jorku miała miejsce premiera pierwszej linii odzieżowej Spears[221]. Autorską kolekcję bielizny i piżam promowała m.in. w Nowym Jorku, Londynie, Niemczech, Danii i Norwegii[222], a także w Polsce, gdzie 24 września zaprezentowała kolekcję w butiku Gatta w Złotych Tarasach w Warszawie[222][223]. Dzień później w programie Good Morning Britain potwierdziła informację o przedłużeniu kontraktu z The AXIS i Planet Hollywood Resort & Casino, na którego mocy występowała z rezydencją z Britney: Piece of Me przez kolejne dwa lata[224]. Jej stawka wówczas wzrosła do 475 tys. dol. za koncert[217].

4 maja 2015 ukazał się singiel „Pretty Girls”, który nagrała w duecie z Iggy Azaleą[225][226]. Singiel zadebiutował na 29. miejscu amerykańskiej listy Billboard Hot 100[227] i uzyskał status złotej płyty w Polsce[228]. 17 maja wystąpiła z Azaleą na gali rozdania Billboard Music Awards[229]. 16 czerwca premierę miał album Giorgio Morodera pt. Déjà Vu z coverem piosenki „Tom’s Diner” w wykonaniu Spears[230].

2016–2018: Glory, rezydentura i trasa Piece of Me

[edytuj | edytuj kod]

23 maja 2016 otworzyła występem galę Billboard Music Awards 2016 i odebrała statuetkę honorową Millennium Award za swój wpływ na przemysł muzyczny[33]. 14 lipca wydała singiel „Make Me...” (z gościnnym udziałem rapera G-Eazy)[231][232], który zadebiutował na 17. miejscu zestawienia Billboard 100 w USA i zdobył umiarkowany sukces w mediach[233]. 26 sierpnia wydała album pt. Glory[233], który zajął pierwsze miejsce na listach sprzedaży m.in. Tajwanie i Irlandii, drugie miejsce w Wielkiej Brytanii oraz trzecie w Niemczech i USA[234]. Dwa dni po wydaniu płyty wystąpiła na gali MTV Video Music Awards 2016. We wrześniu wystąpiła na scenie T-Mobile podczas iHeartRadio Music Festivalu[235][236].

W listopadzie 2016 potwierdziła rozpoczęcie pracy nad kolejnym albumem. W styczniu 2017 na 43. gali rozdania People’s Choice Awards odebrała nagrody dla ulubionej artystki, ulubionej artystki popowej, gwiazdy mediów społecznościowych i za komediową współpracę z Ellen DeGeneres w The Ellen DeGeneres Show. W marcu ogłosiła, że rusza w międzynarodową trasę koncertową o nazwie Britney: Live in Concert. W kwietniu Izraelska Partia Pracy ogłosiła, że przełoży swoje lipcowe prawybory, aby uniknąć konfliktu z koncertem Spears w Tel Awiwie, powołując się na obawy związane z ruchem drogowym i bezpieczeństwem. Spears w tym samym miesiącu została pierwszą laureatką Icon Award na gali 126 Radio Disney Music Awards[237], a także znalazła się na ósmym miejscu rankingu najlepiej zarabiających artystek wg „Forbesa”, który oszacował majątek Spears na 34 mln dol. 4 listopada uczestniczyła w otwarciu Nevada Childhood Cancer Foundation Britney Spears Campus w Las Vegas. W związku z wygaśnięciem kontraktu z Caesars Entertainment 31 grudnia 2017 zagrała ostatni, 248. pokaz w ramach rezydentury Britney: Piece of Me[238]; występ przyniósł jej 1,172 mln dol., co stanowiło nowy rekord kasowy jednego programu w Las Vegas.

8 stycznia 2018 wypuściła zapach z Elizabeth Arden o nazwie „Sunset Fantasy” i ogłosiła trasę koncertową Britney: Piece of Me po Ameryce Północnej i Europie, w ramach której od 12 lipca do 21 października zagrała 31 koncertów[239]. Trasa przyniosła zyski na poziomie 54,3 mln dol. dzięki sprzedaży 260,531 biletów, stając się tym samym szóstą najlepiej sprzedającą się trasą kobiecą w 2018 i drugą najlepiej sprzedającą się trasą kobiecą w Wielkiej Brytanii. Również w 2018 Speaes została uhonorowana nagrodą GLAAD Vanguard na 29. gali rozdania GLAAD Media Awards za „istotne przyczynienie się do promocji równości i akceptacji wobec członków społeczności LGBTQ+”[240].

2019–2021: spór o kuratelę i ruch #FreeBritney

[edytuj | edytuj kod]

8 października 2018 ogłosiła rezydenturę w Las Vegas pod nazwą Britney: Domination[241], ale 4 stycznia 2019 ogłosiła przerwę w karierze na czas nieokreślony, co tłumaczyła niepokojem o zdrowie ojca[242], który doznał niemal śmiertelnego pęknięcia okrężnicy. W marcu trafiła do szpitala psychiatrycznego, powołując się na stres związany z chorobą ojca[243]. W kwietniu pojawiły się doniesienia, jakoby ojciec Spears odwołał rezydenturę córki z powodu odmowy przyjęcia przez nią leków[244], a także przetrzymywał ją w szpitalu psychiatrycznym wbrew jej woli od stycznia 2019[245]. Zarzuty dały początek ruchowi na rzecz rozwiązania kurateli, nazwanego #FreeBritney[244][246], który przyciągnął uwagę wielu celebrytów[247] i organizacji non-profit[248]. Piosenkarka podczas zamkniętego przesłuchania odczytała oświadczenie, w którym wyszczególniała różne przejawy niesprawiedliwości, których padła ofiarą. Poprzez prawnika wyznaczonego jej przez sąd domagała się zmiany zasad kurateli, ustanowienia Jodi Montgomery (długoletniej opiekunki Spears) jej stałą kuratorką i zastąpienia Jamiego Spearsa wykwalifikowanym zarządcą majątku. Sąd przedłużył ustaloną wersję kurateli do lutego 2021. Wytwórnia płytowa RCA w międzyczasie wydała reedycję albumu Spears pt. Glory z nowymi piosenkami promocyjnymi: „Swimming in the Stars” i „Matches”.

W lutym 2021 premierę miał film dokumentalny pt. Framing Britney Spears o karierze i kurateli piosenkarki, który doprowadził do zmiany ustawy przez Komisję Sądową w Senacie stanu Kalifornia – na mocy nowelizacji osoby pozostające pod kuratelą mają prawo do wyboru prawnika (czego Spears nie mogła zrobić wcześniej przez jej problemy ze zdrowiem psychicznym) i uzyskują doradcę prawnego, który aktywnie działa na rzecz poprawy jakości ich życia[249][250][251]. 23 czerwca Spears przemówiła w sądzie opiekuńczym, ujawniając szczegóły kurateli[252][253]. 28 września premierę miał film dokumentalny Netfliksa Britney kontra Spears o ubezwłasnowolnieniu piosenkarki[254][255]. Spears w listopadzie 2021 tego samego roku została zwolniona z kurateli[256][257].

Od 2022: Książka autobiograficzna i rezygnacja z kariery scenicznej

[edytuj | edytuj kod]

26 sierpnia 2022 premierę miał singiel „Hold Me Closer”, który nagrała z Eltonem Johnem[258]; piosenka, stanowiąca nową wersję przeboju Johna „Tiny Dancer” (1972), była pierwszym muzycznym wydawnictwem Spears od zakończenia jej opieki konserwatorskiej[259]. Utwór zadebiutował na szóstym miejscu na amerykańskiej liście Billboard Hot 100, stając się 14. singlem Spears w pierwszej dziesiątce i jej najwyżej notowaną piosenką na liście przebojów od czasu „Scream & Shout” (2012)[260], a w brytyjskim zestawieniu UK Singles Chart zadebiutował na trzecim miejscu, stając się 24. singlem artystki w pierwszej dziesiątce[261]. W lipcu 2023 odbyła się premiera singla Spears i Will.i.ama „Mind Your Business”[262]. W październiku tego samego roku ukazała się książka autobiograficzna Spears pt. „The Woman in Me” (pol. Kobieta, którą jestem)[263]. W styczniu 2024 zaprzeczyła doniesieniom, że planuje powrót do przemysłu muzycznego, jednocześnie przyznała, że w przeciągu ostatnich dwóch lat napisała anonimowo ponad 20 piosenek dla innych wykonawców[264].

Wpływ na popkulturę

[edytuj | edytuj kod]

Lana Del Rey w wywiadzie dla stacji MTV wyjawiła, że Britney Spears była jedną z najważniejszych osób jakie wywarły wpływ na jej obecną, jak i wczesną twórczość: „Nie jestem w ogóle zainteresowana tymi wszystkimi kobietami, które są obecnie w show biznesie, ale jest coś w Britney Spears, co sprawiło, że zapragnęłam śpiewać i wyglądać tak jak ona”[265]. Zarówno twórczość, jak i wizerunek sceniczny Spears, za swoje źródło inspiracji wymienili również inni artyści, m.in.: Lady Gaga[49], Miley Cyrus[54], Victoria Justice[266], Pixie Lott[267], Selena Gomez[51], Fergie[52] czy Girls’ Generation[53]. Najsłynniejszym parodystą artystki jest drag queen Derrick Barry[268].

Od 2000 w Muzeum Historyczno-Kulturalnym w Kentwood prezentowana jest wystawa pamiątek po Britney Spears[269]. W lutym 2020 w Los Angeles otwarto interaktywne muzeum „The Zone” poświęcone artystce.

Gwiazda Britney Spears w Hollywood Walk of Fame[6].

W 2003 otrzymała własną gwiazdę na Alei Gwiazd w Los Angeles, zostając jednocześnie najmłodszym w historii artystą z tym wyróżnieniem[270].

W latach 2006–2007 czasopisma ze zdjęciem Spears na pierwszej stronie odnotowywały znacznie większe wyniki sprzedaży[271]. Od stycznia 2006 do lipca 2007 pojawiła się 175 razy w ciągu 78 tygodni na okładkach magazynów lifestyle’owych, takich jak „People”, „Us Weekly”, „In Touch”, „Life & Style”, „OK!” czy „Star”[271]. Stała się bohaterką portali plotkarskich i była nieustannie śledzona przez paparazzi, z tego względu jej życiorys często zestawiano z losami brytyjskiej księżnej Diany[272]. W latach 2000–2012 siedmiokrotnie była najczęśniej wyszukiwaną osobą publiczną w corocznych podsumowaniach przeglądarki Google[273].

Charakterystyka muzyczna i inspiracje

[edytuj | edytuj kod]
Spears podczas trasy Femme Fatale Tour, 2011

Śpiewa sopranem typu subretka. Skala tego typu głosu zaczyna się od fis2, a kończy się na fis6, co daje cztery oktawy. Najmniejszy zakres wokalny Spears osiągany przez modulację głosu wynosi dwie oktawy i jest unikatowy z całego zakresu. Zdaniem nauczyciela śpiewu Jamesa Manna, nosowy i brzmiący dziecięco dźwięk wytwarzany przez piosenkarkę wyróżnia ją na tle innych artystek muzycznych, co czyni go wyjątkowym w przemyśle muzycznym. Zauważył również, że palenie papierosów znacznie pogorszyło jakość jej głosu, przez co od wielu lat w piosenkach nie słychać jej prawdziwego wokalu, co dodatkowo utrudnia wykorzystywanie przez nią z auto-tune’a. Dodał, że Spears ma problemy ze śpiewaniem w sposób czysty na koncertach. Pochwalił jednak potencjał artystki kryjący się np. w piosence „Don’t Let Me Be the Last to Know”, w której naturalnie wyciągała piątą oktawę, co jest w stanie wykonać, tłumiąc krtań. Wspomniał, że osiągała dźwięk bliski Eb5, co czyniło go bardziej wyrazistym i cieplejszym, podobnie jak w piosence „…Baby One More Time”. Zdaniem tego krytyka, śpiewając falsetem i wyższym zakresem wokalnym, Spears czyni swój głos delikatnym, słodkim i kobiecym. Wspomniał, że najczęściej używane są przez nią niskie dźwięki, ale dzięki temu, że jej głos jest średnio zaciągany, nadaje mu to pewien ciężar[274].

Nagrywa głównie piosenki popowe, czasem gra także numery rockowe[275]. Na pierwszym albumie, …Baby One More Time śpiewała teksty głównie o nastoletniej miłości, ale w aspekcie duchowym, a nie fizycznym[276].

Ze względu na wpływ na muzykę popularną w końcu lat 90. i na początku lat 2000. nazywana jest przez media „księżniczką popu”[277][278].

Jej idolami w dzieciństwie byli Whitney Houston i Michael Jackson[69], później muzyczną idolką i inspiracją została Madonna[279], ceni sobie także twórczość Janet Jackson[192]. Wśród swoich życiowych autorytetów wymienia księżną Dianę[280].

Britney Spears w Polsce

[edytuj | edytuj kod]

Spears miała przylecieć do Polski w ramach koncertu na trasie koncertowej The Circus Starring: Britney Spears, który miał się odbyć 24 lipca 2009 w Warszawie[281], ale został odwołany z powodu „sporów związanych z kontraktem”[282].

24 września 2014 wzięła udział w prezentacji swojej kolekcji bielizny, która odbyła się przy butiku Gatta w Centrum Handlowym „Złote Tarasy” w Warszawie[283]. Podczas wydarzenia udzieliła wywiadu Marcinowi Prokopowi, po czym rozdała autografy fanom i zrobiła sobie z nimi zdjęcia. Podczas pobytu w Polsce udzieliła także wywiadów kilku redakcjom[284].

Działalność filantropijna

[edytuj | edytuj kod]

Na początku kariery założyła The Britney Spears Foundation, instytucję charytatywną powołaną w celu pomocy małoletnim będącym w potrzebie[285]. Fundacja wspierała coroczny obóz Britney Spears Camp for the Performing Arts, którego uczestnicy mogli odkrywać i rozwijać swoje uzdolnienia[286]. Fundacja została zamknięta w 2011[287].

24 października 2015 przekazała 120 tys. dol. na rzecz Nevada Childhood Cancer Foundation, a 1 dolar z każdego sprzedanego biletu na jej występ w Las Vegas w ramach rezydentury Britney: Piece of Me został przekazany tej organizacji non-profit[288][289]. Brała udział w wielu wydarzeniach poszerzających wiedzę i akceptację wobec środowiska LGBT. W marcu 2020 zaangażowała się w akcję dobroczynną #DoYourPartChallenge, która polegała na pomaganiu ludziom w potrzebie podczas pandemii COVID-19[290].

Wizerunek

[edytuj | edytuj kod]

Jest drobnej budowy ciała[291]. Mierzy 163 cm wzrostu[291][292].

Na początku kariery była kreowana w mediach na „dziewczynę z sąsiedztwa”[293], z którą mogły utożsamić się młode fanki[294]. Miała wizerunek niewinnej chrześcijanki, która jest przywiązana do tradycyjnych wartości[295]. Wraz z kolejnymi teledyskami coraz odważniej eksponowała swoją kobiecość m.in. poprzez kuse stylizacje oraz seksowne ruchy i gesty[296][297]. Nosiła delikatny makijaż[298]. Wielokrotnie uznawana była przez kolorową prasę za „najseksowniejszą” i „najpiękniejszą” kobietę na świecie[299].

Jej naturalnym kolorem włosów jest ciemny blond o karmelowym odcieniu, ale wraz z rozpoczęciem solowej kariery muzycznej rozjaśniła je do jasnego blondu[291]. Na koncerty czasem zakładała czarną perukę[300]. W lutym 2007 zgoliła się na łyso w salonie fryzjerskim Esther Haircutting Studio w Tarzanie (Kalifornia), czym wywołała międzynarodową sensację, a jej gest często określany jest „najsłynniejszym zgoleniem głowy w świecie popkultury od czasu, kiedy Elvis Presley wstępował do armii”[301].

W marcu 1999 poddała się operacji powiększenia piersi z powodu kompleksów[302]. Obok zmieniającego się wyglądu Spears, tematem wielu publikacji prasowych była kwestia dziewictwa i życia seksualnego piosenkarki, która w wywiadach zapewniała o życiu w czystości[303][304]. Ma na ciele kilka tatuaży, m.in. napis „Mem hey shin” na szyi[305].

Dżinsowa stylizacja Britney Spears i Justina Timberlake’a z gali rozdania American Music Awards w 2001[306] była szeroko komentowana w prasie i stała się inspiracją modową m.in. dla innych celebrytów[307]. Spears wylansowała także modę na noszenie spodni z niskim stanem[308]. W 2000 została okrzyknięta jedną z najgorzej ubranych kobiet roku[309], ale w późniejszych latach jej stylizacje były doceniane i zostały uznane za kultowe[310].

Jest jedną z największych ikon gejowskich, sama wielokrotnie publicznie wyrażała wsparcie społeczności LGBT[311].

Reklamy

[edytuj | edytuj kod]

W 1999 promowała aparaty marki Polaroid i producenta butów sportowych Skechers[312]. W 2000 wystąpiła w reklamie szamponów firmy Clairol i, jako 100. gwiazda show-biznesu, wsparła kampanię społeczną „Got Milk?” promującą picie mleka przez dzieci[313]. Reklamowała dżinsy z domu mody Tommy’ego Hilfigera[314]. W 2003 reklamowała sieć włoskich fast foodów Sharro[315].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Związki i majątek

[edytuj | edytuj kod]

W czasach licealnych spotykała się z Donaldem „Regiem” Jonesem[316]. Jej chłopakiem był także Robbie Carrico[317]. W latach 1999–2002 jej partnerem był piosenkarz Justin Timberlake, z którym na początku lat 2000. zaszła w ciążę, ale pod naciskiem partnera dokonała aborcji[318]. W 2003 spotykała się z tancerzem Columbusem Shortem, Fredem Durstem z grupy Limp Bizkit i modelem Isaakiem Cohenem[319], poza tym miała przelotny romans z aktorem Collinem Farrellem[320]. W 2004 poślubiła w Las Vegas przyjaciela z dzieciństwa Jasona Allana Alexandra, ale ich małżeństwo zostało anulowane po 55 godzinach[321][322], ponieważ – jak po latach wyznała Spears – zawarła go spontanicznie, pod wpływem alkoholu[323]. Jesienią tego samego roku wyszła za tancerza Kevina Federline’a, z którym ma dwóch synów: Seana Prestona (ur. 14 września 2005) i Jaydena Jamesa (ur. 12 września 2006)[324]. 7 listopada 2006 złożyła pozew rozwodowy, podając za powód „różnice nie do pogodzenia między małżonkami”[325]. Para rozwiodła się w lipcu 2007[322][326]. Na przełomie 2007 i 2008 spotykała się z paparazzo Adnanem Ghibem[327]. W latach 2009–2011 spotykała się ze swoim agentem, Jasonem Trawickiem[322][328]. Od października 2014 była związana przez osiem miesięcy z producentem filmowym Charlie Ebersolem[329]. W 2016 związała się z aktorem Samem Asgharim, którego poznała na planie teledysku do piosenki „Slumber Party”[330][331], z którym zaręczyła się w 2021[331][332]. W maju 2022 poroniła ciążę[333]. W czerwcu 2022 poślubiła Asghariego[334], ale 16 sierpnia 2023 aktor złożył do sądu pozew o rozwód[335], a 2 grudnia 2024 rozwiedli się[336].

Jej majątek szacowało się na ok. 125 mln dol. w 2008 i zaledwie 60 mln dol. w 2021; o drastyczny spadek zarobków obwiniani byli ojciec artystki i inne osoby odpowiadające za jej kuratelę[337]. Według strony internetowej MSN, Spears w 2010 była piątą z najbogatszych piosenkarek na świecie z majątkiem wynoszącym ponad 500 mln dol.[338] Według The Microsoft Network, była także najbogatszą piosenkarką na świecie poniżej 30 roku życia[338], a według Nielsen SoundScan w 2015 była czwartą najlepiej sprzedającą się artystką w USA[27].

Spór o kuratelę

[edytuj | edytuj kod]
Spears podczas rozmowy z zastępcą szeryfa przed rozprawą dotyczącą przyznania jej opieki nad dziećmi (2007)[339]

W 2007 przeszła załamanie nerwowe, czego efektem było wprowadzenie kurateli, której głównym opiekunem został jej ojciec, Jamie Spears[322]. Sąd w 2008 ubezwłasnowolnił piosenkarkę[340].

W kwietniu 2019 pojawiły się doniesienia, jakoby ojciec Spears przetrzymywał córkę w szpitalu psychiatrycznym wbrew jej woli od stycznia tegoż roku[245]. Zarzuty dały początek ruchowi na rzecz rozwiązania kurateli, nazwanego #FreeBritney[244][246], który przyciągnął uwagę wielu celebrytów[247], w tym Cher, Paris Hilton i Miley Cyrus, a także organizacji non-profit, m.in. American Civil Liberties Union. Fani zorganizowali protest przed ratuszem w West Hollywood, sugerując, że Spears została zatrzymana wbrew jej woli[248]. Piosenkarka dwa dni później oświadczyła, że opuściła szpital i „wszystko u niej jest w porządku”. Podczas zamkniętego przesłuchania odczytała oświadczenie, w którym wyszczególniała różne przejawy niesprawiedliwości, których padła ofiarą. Sędzia Brenda Penny w maju zleciła profesjonalną ocenę kurateli. Prawnik Spears, Mathew Rosengart, pod koniec lipca złożył pozew sądowy, w którym w imieniu piosenkarki domagał się pozbawienia Jamiego Spearsa funkcji kuratora, na co sąd przystał 29 września[341]. 17 sierpnia wyznaczony przez sąd prawnik Spears, Samuel D. Ingham III, złożył pozew sądowy, w którym w imieniu piosenkarki domagał się zmiany jej kurateli, ustanowienia Jodi Montgomery (wieloletniej opiekunki Spears) jej stałą kuratorką i zastąpienia Jamiego Spearsa wykwalifikowanym zarządcą majątku. Sąd cztery dni później przedłużyła ustaloną wersję kurateli do lutego 2021.

W lutym 2021 premierę miał film dokumentalny dziennikarzy „New York Timesa” Framing Britney Spears, który wywołał międzynarodową sensację ze względu na sugestię, że artystka jest ubezwłasnowolniona przez ojca. Tuż po premierze filmu na platformie Twitter popularność zyskało hasło „Przepraszamy Britney”, wielu celebrytów (m.in. Miley Cyrus, Dua Lipa, Kim Kardashian, Paris Hilton i Sarah Jessica Parker) wyraziło wsparcie wobec Spears, a Justin Timberlake publicznie przeprosił piosenkarkę, zobowiązując się do „wzięcia odpowiedzialności” za swoje wcześniejsze wypowiedzi o niej. Spears po premierze filmu wniosła do sądu podanie o zmianę kurateli i zaapelowała, by opiekę nad nią przejęła menedżerka Jodi Montgomery. 22 czerwca 2021 redakcja „The New York Timesa” uzyskała poufne dokumenty sądowe, z których wynikało, że Spears od 2014 naciskała na zakończenie kurateli i podważała słuszność powołania do roli kuratora jej ojca, podnosząc kwestię m.in. jego problemów alkoholowych[342]. Piosenkarka następnego dnia ujawniła w sądzie przebieg kurateli[343] – zeznała, że m.in. odmawiano jej dostępu do pieniędzy[252], zmuszano ją do podpisywania kontraktów i występowania na scenie wbrew jej woli (m.in. mimo wysokiej gorączki)[344] i podawano jej lit[345], a także zakazano jej wychodzenia za mąż i zachodzenia w ciążę oraz odmawiano jej wizyt u ginekologa, gdy chciała przerwać antykoncepcję domaciczną[345]. Prasa ujawniła, że monitorowano także aktywność wirtualną Spears, w tym prywatne rozmowy telefoniczne i SMS-y, oraz zainstalowano jej urządzenia podsłuchujące w sypialni[346]. Piosenkarkę i ruch #FreeBritney wówczas publicznie wsparli m.in. Christina Aguilera, Justin Timberlake, Mariah Carey i Rose McGowan[347]. Spears w listopadzie 2021 została zwolniona z kurateli[256][257].

Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Dyskografia Britney Spears.
Rok Tytuł albumu
1999 …Baby One More Time
2000 Oops!... I Did It Again
2001 Britney
2003 In the Zone
2007 Blackout
2008 Circus
2011 Femme Fatale
2013 Britney Jean
2016 Glory

Trasy koncertowe

[edytuj | edytuj kod]
Rok Liczba koncertów Nazwa Promowane albumy Miejsca koncertów Źródło
1999 56 …Baby One More Time Tour …Baby One More Time Ameryka Północna [348]
2000 25 Crazy 2K Tour …Baby One More Time, Oops!... I Did It Again [124]
2000–2001 88 Oops!... I Did It Again World Tour Oops!... I Did It Again Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Europa [124]
2001–2002 69 Dream Within a Dream Tour Britney Ameryka Północna, Azja [136]
2004 54 The Onyx Hotel Tour In the Zone Ameryka Północna, Europa [153]
2009 97 The Circus Starring: Britney Spears Circus, Blackout Ameryka Północna, Europa, Oceania
2011–2014 79 Femme Fatale Tour Femme Fatale Ameryka Północna, Ameryka Południowa, Azja, Europa
2013–2017 189 Britney: Piece of Me wszystkie dotychczas wydane albumy Rezydentura w Las Vegas
2018 31 Britney: Piece of Me Tour Ameryka Północna, Europa [349]

Inne trasy koncertowe

[edytuj | edytuj kod]
  • The M+M’s Tour (2007) – minitrasa koncertowa Britney Spears składająca się z sześciu krótkich występów w klubach w USA[350]. Prezentowała na niej skrócone wersje utworów[351]: „…Baby One More Time”, „I’m a Slave 4 U”, „Breathe on Me”, „Do Somethin’” czy „Toxic”[162].

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Tytuł Rola
1993–1995 Mickey Mouse Club Różne
1999 Sławny Jett Jackson Jako ona sama
Sabrina, nastoletnia czarownica
Kenan & Kel
2000 Longshot Stewardessa
Simpsonowie Jako ona sama
2002 Austin Powers i Złoty Członek
Crossroads – Dogonić marzenia Lucy Wagner
Stages: Three Days in Mexico Jako ona sama
Robbie the Reindeer in Legend of the Lost Tribe Donner (głos)
2003 Punk’d Jako ona sama
2004 Britney & Kevin: Chaotic
2006 Will & Grace Amber Louise
2008 Jak poznałem waszą matkę Abby
Britney: For the Record Jako ona sama
2010 Glee
2011 I Am The Femme Fatale
2013 I Am Britney Jean
2015 Jane the Virgin

Nagrody

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Nagrody Britney Spears.

Reklamy

[edytuj | edytuj kod]

1993

  • Maull’s Barbecue Sauce

1998

1999

2000

2001

2002

2003

2004–2007

2008

2009

2010

  • Radiance
  • Candie’s (linia odzieżowa zaprojektowana przez samą Britney)

2011

2012

  • Twister Dance
  • Fantasy Twist

2013

  • Twister Dance Rave

2018

Perfumy

[edytuj | edytuj kod]
Pierwszy zapach perfum Britney Spears – Curious

Perfumy Britney Spears rozprowadzane są przez firmę Myleen Class i są najlepiej sprzedającymi się perfumami sygnowanymi przez osobę medialną w historii[352]. Do tej pory sprzedano ponad miliard flakonów perfum piosenkarki, w tym głównie w USA, Kanadzie i w krajach Ameryki Łacińskiej[352]. Pierwszym wyprodukowanym zapachem był „Curious”, wypuszczony do sprzedaży w 2004; Spears wykonała projekt i wybrała kolory buteleczki[353]. Perfumy zdobyły nagrodę Fragrance Foundation Awards w kategorii Women’s Luxury[354]. W 2013 podano, że w ciągu pięciu lat sprzedano ponad 500 mln buteleczek perfum[354]. W kwietniu 2006 wydano „Curious: In Control”, bardziej zmysłowe wydanie perfum „Curious”, a w styczniu 2008 do sprzedaży trafiła limitowana odsłona perfum – „Curious Heart”.

W 2005 powstał zapach „Fantasy”[355]. Fabuła reklamy była inspirowana historią miłością piosenkarki; w rolę jej wybranka wcielił się Nick Steele, a w tyle słychać piosenkę „Breathe on Me” pochodzą z płyty In The Zone. W grudniu 2006 do sprzedaży w Stanach Zjednoczonych trafiły perfumy „Midnight Fantasy” – wieczorowa wersja perfum „Fantasy” a ich międzynarodowa premiera była w styczniu 2007, we wrześniu 2007 na rynek trafiły perfumy „Believe”[356][357]. W styczniu 2009 – wydano kolejną edycję perfum „Fantasy” – „Hidden Fantasy”[358]. Barwa buteleczki „czerwona wiśnia” symbolizuje ciepło, miłość i kobiecość. Zapach ten został opisany jako uwodzicielski zapach, który wyraża różne aspekty tajemniczej kobiety, poza tym był inspirowany „miłością piosenkarki do białych kwiatów, wanilii oraz soczystych deserów”[358]. W sierpniu 2009 na rynku pojawiła się kolejna odsłona perfum „Fantasy” – „Circus Fantasy”. Perfumy były zainspirowane trasą koncertową The Circus Starring Britney Spears i były pierwszymi perfumami od Myleen Class, które zostały stworzone specjalnie z okazji wydania muzycznego albumu artystki. Jesienią 2010 do sprzedaży trafiły perfumy „Radiance”, a w czerwcu 2011 kolejna odsłona zapachu – „Cosmic Radiance”. We wrześniu 2012 miały premierę perfumy „Fantasy Twist”, stanowiące połączenie zapachów: „Fantasy” z 2005 oraz „Midnight Fantasy” z 2006; w skład perfum wchodzą zapachy: liczi, kiwi, jaśmin, biała czekolada, piżmo, nuty drzewne („Fantasy”) oraz czarna wiśnia, śliwka, ambra, piżmo, wanilia, kwitnąca orchidea, irys, frezja („Midnight Fantasy”)[359]. W lipcu 2013 do sprzedaży trafiły kolejne perfumy sygnowane nazwiskiem Spears – „Island Fantasy”.

Do 2021 na rynku dostępne były 32 zapachy sygnowane przez Britney Spears[360].

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Niektóre źródła podają, że liczba sprzedanych wydawnictw muzycznych Spears wynosić może nawet 200 mln sztuk[25][26], aczkolwiek dane te nie zostały dotychczas jednoznacznie zweryfikowane.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f Steve Huey, Britney Biography [online], AllMusic (ang.).
  2. ↑ Britney Spears w bazie Notable Names Database (ang.)
  3. ↑ a b Melissa Ruggieri. Music Notes. „Richmond Times-Dispatch”, s. 13, 2000-12-19. Stany Zjednoczone: Berkshire Hathaway. 
  4. ↑ Susan Hophkins. Girl Heroes: The New Force In Popular Culture. „University of Michigan Press”, s. 62, 2002. Stany Zjednoczone. 
  5. ↑ Review: Pop: Gladys Knight Manchester Arena 4/5. „The Guardian”, 2009-10-09. Wielka Brytania: Guardian Media Group. ISSN 0261-3077. 
  6. ↑ a b Hollywood landmark honours Spears. bbc.co.uk. [dostęp 2003-11-18]. Cytat: Pop princess Britney Spears has become the youngest singer to get a star on the Hollywood Walk of Fame. (ang.).
  7. ↑ Beckham „greatest pop icon of all time” [online], BreakingNews.ie, 12 listopada 2003 [zarchiwizowane z adresu 2011-06-14] (ang.).
  8. ↑ Glu Adds Pop Icon Britney Spears to Its Celebrity Roster [online], finance.yahoo.com, 29 kwietnia 2015 [dostęp 2015-06-12] [zarchiwizowane z adresu 2015-05-03] (ang.).
  9. ↑ a b c d e Lynne Spears: Through the Storm: A Real Story of Fame and Family in a Tabloid World.. Stany Zjednoczone: Thomas Nelson Inc., 2008. ISBN 978-1-59555-156-6.
  10. ↑ a b Norbert B. Laufenberg: Entertainment Celebrities. Stany Zjednoczone: Trafford Publishing, 2005, s. 616. ISBN 978-1-4120-5335-8.
  11. ↑ a b c Britney Spears (Gold & Platinum) [online], Recording Industry Association of America [dostęp 2017-02-25] (ang.).
  12. ↑ a b 統計情報 [online], Objaśnienia: Po przekierowaniu wpisać w pole nazwy artysty po japońsku Britney Spears, czyli ブリトニー・スピアーズ, a następnie kliknąć w pole wyszukiwania., Recording Industry Association of Japan, Cytat:
    プラチナ(旧), アルバム, 洋楽, 1999-05, …Baby One More Time, ブリトニー・スピアーズ, 1999-02-24, エイベックス
    プラチナ(旧), アルバム, 洋楽, 2000-05, Oops！・・・I Did It Again, ブリトニー・スピアーズ, 2000-05-03, エイベックス
    プラチナ(旧), アルバム, 洋楽 (jap.).
  13. ↑ IFPI Platinum Europe Awards – 2000 [online], International Federation of the Phonographic Industry, 2000 [zarchiwizowane z adresu 2013-11-27], Cytat: BRITNEY SPEARS, BABY ONE MORE TIME, ZOMBA RECORDS, 4 (PLATINUM) (ang.).
  14. ↑ Gold/Platinum [online], Music Canada [dostęp 2017-11-18], Cytat: December 9, 1999 DIAMOND ALBUM(S) Britney Spears > Baby One More Time (ang.).
  15. ↑ a b Britney Spears Biography [online], Fox News, 1 grudnia 2006 [dostęp 2015-05-19] [zarchiwizowane z adresu 2007-01-11] (ang.).
  16. ↑ a b Britney Spears Breaks Guinness World Record [online], prnewswire.co.uk, 14 września 2009 [zarchiwizowane z adresu 2012-09-11] (ang.).
  17. ↑ a b c James R. Blandford: Britney. Stany Zjednoczone: Music Sales Group, 2002, s. 29. ISBN 978-0-7119-9419-5.
  18. ↑ a b c Fred Bronson: The Billboard book of number 1 hits. Stany Zjednoczone: Billboard Books, 2003, s. 377. ISBN 978-0-8230-7677-2.
  19. ↑ a b Folkard 2003 ↓, s. 288.
  20. ↑ IFPI Platinum Europe Awards 2001 Awards [online], International Federation of the Phonographic Industry [zarchiwizowane z adresu 2013-11-27], Cytat: BRITNEY SPEARS, OOPS!… I DID IT AGAIN, 4 (PLATINUM) (ang.).
  21. ↑ James Montgomery, Eminem is best-selling artist of the decade [online], mtv.com, 12 sierpnia 2009 (ang.).
  22. ↑ Travis Petersen, 10 Best-Selling Artists Of The 90’s [online], mademan.com, 20 marca 2010 [dostęp 2016-10-18] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-01] (ang.).
  23. ↑ Jessica Hyndman, This is what every Britney Spears album should been titled [online], mtv.com, 5 października 2014 (ang.).
  24. ↑ Hunter Schwarz, Finally, our elected officials are giving Britney Spears the respect she deserves, „The Washington Post”, 6 listopada 2014 (ang.).
  25. ↑ Britney Spears zarobi 310 tysięcy dolarów za każdy występ w Las Vegas [online], Onet.pl, 17 września 2013 [zarchiwizowane z adresu 2015-04-18].
  26. ↑ Britney Spears said set to play first show in Israel. Timesofisrael.com, 2017-03-18. [dostęp 2019-05-26].
  27. ↑ a b c „Nazywam się Britney Jean”: dokument o życiu Britney Spears [online], Onet.pl, 13 stycznia 2014 [dostęp 2017-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2014-01-15], Cytat: (...) stając się czwartą najlepiej sprzedającą płyty artystką w Stanach Zjednoczonych (...). W 2011 została nagrodzona MTV Video Vanguard Award i stała się najlepiej sprzedającą się artystką dekady (1998–2008) według Billboard (...)..
  28. ↑ Caryn Ganz, Biography Britney Spears [online], Rolling Stone [zarchiwizowane z adresu 2017-01-30], Cytat: One of the most controversial and successful female vocalists of the 2000s, Britney Spears (along with the Backstreet Boys and 'N Sync) spearheaded the rise of post-millennial teen pop (...). (ang.).
  29. ↑ 2008 Top 100 North American Tours [online], Pollstar [dostęp 2011-03-21] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-25] (ang.).
  30. ↑ 2009 Top 50 Worldwide Concert Tours [online], Pollstar [dostęp 2011-03-21] [zarchiwizowane z adresu 2016-09-09] (ang.).
  31. ↑ 2010 Top 50 Worldwide Concert Tours [online], Pollstar [dostęp 2011-03-21] [zarchiwizowane z adresu 2015-12-05] (ang.).
  32. ↑ Fryderyk 2010 – co tam się działo? [online], Onet.pl, 19 kwietnia 2010 [zarchiwizowane z adresu 2015-04-25].
  33. ↑ a b Lindsay Kimble, Britney Spears Performs a Medley of Hits During the Billboard Music Awards [online], People, 22 maja 2016 (ang.).
  34. ↑ Greatest of All Time Billboard 200 Artists [online], billboard.com (ang.).
  35. ↑ Alyssa Toomey: Britney Spears Remembers Michael Jackson, Feels „Honored to Have Shared the Stage With Him”. uk.eonline.com. [dostęp 2013-06-25]. (ang.).
  36. ↑ Jem Aswad: Britney Spears On Michael Jackson’s Death: ‘I’m Devastated’. mtv.com. [dostęp 2009-06-29]. (ang.).
  37. ↑ ananova: Madonna matką chrzestną Britney Spears. muzyka.wp.pl. [dostęp 2003-11-17]. (pol.).
  38. ↑ Britney Spears & Madonna: To był pocałunek dekady. muzyka.interia.pl. [dostęp 2013-08-29]. (pol.).
  39. ↑ a b 5. Britney Spears – „(I Can’t Get No) Satisfaction”. rollingstone.com. [dostęp 2011-08-18]. (ang.).
  40. ↑ a b Mick Jagger fanem Britney Spears!. muzyka.interia.pl. [dostęp 2001-09-07]. (pol.).
  41. ↑ 10 Best Super Bowl Halftime Shows. billboard.com. [dostęp 2015-01-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-25)]. (ang.).
  42. ↑ Rob Sheffield: Super Bowl Halftime Shows Ranked: From Worst to Best: 3. Aerosmith, Britney Spears, N’Sync, Nelly & Mary J. Blige (2001). rollingstone.com. [dostęp 2014-01-28]. (ang.).
  43. ↑ Ryan Book: Max Martin’s No. 1's, Ranked from 18 to 1: Britney Spears, Taylor Swift and A Lot of Katy Perry. musictimes.com. [dostęp 2014-08-29]. (ang.).
  44. ↑ Fred Bronson: THR’s Hitmakers 2013: How Producer Max Martin Sold 135 Million Songs. hollywoodreporter.com. [dostęp 2013-06-02]. (ang.).
  45. ↑ Mark Binelli: Britney Goes Trance With Moby. rollingstone.com. [dostęp 2003-09-09]. (ang.).
  46. ↑ Mayer Nissim: Moby: 'Britney Spears is really broken’. digitalspy.co.uk. [dostęp 2011-05-11]. (ang.).
  47. ↑ Giorgio Moroder: Déj vu. Powrót twórcy disco! Mamy megamix albumu. rmf.fm. [dostęp 2015-06-14]. (pol.).
  48. ↑ Giorgio Moroder ft. Britney Spears – Tom’s Diner: piosenka już jest. Posłuchajcie, jak Brit śpiewa Suzanne Vegę [AUDIO]. eska.pl. [dostęp 2015-04-28]. (pol.).
  49. ↑ a b Lady Gaga: I don’t have time for dating. nowmagazine.co.uk. [dostęp 2009-02-09]. (ang.).
  50. ↑ Lana Del Rey ‘Compelled’ By Britney Spears [online], mtv.com [dostęp 2012-02-02], Cytat: I’m not really interested in a ton of female musicians but there is something about Britney that compelled me – the way she sings and just the way she looks. (ang.).
  51. ↑ a b Christina Garibaldi: Selena Gomez’s Evolution Mirrors Britney Spears’. mtv.com. [dostęp 2013-07-05]. (ang.).
  52. ↑ a b Shirley Charpelin: Billboard Music Awards: Fergie Expresses Support for Britney Spears. hollywoodreporter.com. [dostęp 2011-05-22]. (ang.).
  53. ↑ a b hotshotlover30: Girls’ Generation’s Hyoyeon Is Getting Prettier by the Day. soompi.com. [dostęp 2012-06-02]. (ang.).
  54. ↑ a b Miley Cyrus On Working With Britney Spears: „She’s A Living Legend!”. capitalfm.com. [dostęp 2013-10-09]. (ang.).
  55. ↑ Spears 2023 ↓, s. 9, 17.
  56. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 10–11.
  57. ↑ Spears 2023 ↓, s. 16–17.
  58. ↑ Spears 2023 ↓, s. 13–14.
  59. ↑ EXCLUSIVE: First photos of Britney Spears’ newly-discovered British family. dailymail.co.uk. [dostęp 2008-09-17]. (ang.).
  60. ↑ Britney Spears says she goes „back and forth” between religions in Instagram video [online], Newsweek, 13 sierpnia 2020 [dostęp 2021-10-07] (ang.).
  61. ↑ Spears 2023 ↓, s. 7.
  62. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 39.
  63. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 44.
  64. ↑ Grant 2000 ↓, s. 20–21.
  65. ↑ Grant 2000 ↓, s. 62.
  66. ↑ Grant 2000 ↓, s. 13.
  67. ↑ Steven Daly. Cover Story: Britney Spears: Britney Spears: Rolling Stone. „Rolling Stone”, 1999-04-15. Stany Zjednoczone. ISSN 0035-791X. 
  68. ↑ Spears 2023 ↓, s. 10–11.
  69. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 14.
  70. ↑ Spears 2023 ↓, s. 20.
  71. ↑ Grant 2000 ↓, s. 15.
  72. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 16.
  73. ↑ Spears 2023 ↓, s. 37.
  74. ↑ Grant 2000 ↓, s. 17–18.
  75. ↑ Grant 2000 ↓, s. 18.
  76. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 22.
  77. ↑ Spears 2023 ↓, s. 31.
  78. ↑ Grant 2000 ↓, s. 22.
  79. ↑ Spears 2023 ↓, s. 35–36.
  80. ↑ Spears 2023 ↓, s. 36.
  81. ↑ Grant 2000 ↓, s. 26.
  82. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 16–18.
  83. ↑ Grant 2000 ↓, s. 29, 33, 36.
  84. ↑ Mark Hughes: Buzzmarketing: get people to talk about your stuff. Stany Zjednoczone: Penguin Group, 2005, s. 145. ISBN 978-1-59184-092-3.
  85. ↑ Grant 2000 ↓, s. 42.
  86. ↑ Spears 2023 ↓, s. 47.
  87. ↑ Grant 2000 ↓, s. 41–42.
  88. ↑ Chuck Taylor. Air Waves: Jive’s Britney Spears Sets Top 40 Abuzz With Rhythm-Leaning 'Baby One More Time. „Billboard”. 110 (43), s. 80, 1996-10-24. Stany Zjednoczone. ISSN 0006-2510. 
  89. ↑ Chuck Taylor: Jive’s Britney Spears Top 40. billboard.com. [dostęp 1996-10-24]. (ang.).
  90. ↑ a b Spears 2023 ↓, s. 51.
  91. ↑ Grant 2000 ↓, s. 43–45.
  92. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 46–47.
  93. ↑ a b Spears 2023 ↓, s. 57.
  94. ↑ Grant 2000 ↓, s. 52.
  95. ↑ Grant 2000 ↓, s. 51.
  96. ↑ a b Record-Breakers and Trivia. everyhit.com. [dostęp 2010-10-12]. (ang.).
  97. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 54.
  98. ↑ Clarissa Place: Ten Things About... Britney Spears. digitalspy.com.au. [dostęp 2012-04-19]. Cytat:
    (...) Her classic single '…Baby One More Time’ topped the charts in 15 countries and sold 10 million copies by the time Britney (...)
    It didn’t work. Oops!... I Did It Again was released in May 2000 and has sold over 25 million copies to date worldwide (...). (ang.).
  99. ↑ …Baby One More Time by Britney Spears. songfacts.com. [dostęp 2015-07-01]. (ang.).
  100. ↑ Best Selling Singles Of All Time. everyhit.com. [dostęp 2010-06-05]. (ang.).
  101. ↑ Grant 2000 ↓, s. 61, 64.
  102. ↑ Grant 2000 ↓, s. 55.
  103. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 59.
  104. ↑ a b Britney Spears, Teen Queen: Rolling Stone’s 1999 Cover Story. rollingstone.com. [dostęp 2010-01-22]. (ang.).
  105. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 310.
  106. ↑ a b c James R. Blandford: Britney. Stany Zjednoczone: Music Sales Group, 2002, s. 30. ISBN 978-0-7119-9419-5.
  107. ↑ James Bryant, Britney Spears – Biography [online], imdb.com, grudzień 2005, Cytat: (...) Her debut album was released a few months later in early 1999 and, like the single, took to the top of the album charts, where it remained number one for six weeks. The album has now sold millions worldwide and is officially 14 x platinum in the US (...). (ang.).
  108. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 310–311.
  109. ↑ a b c d e f Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 238.
  110. ↑ Grant 2000 ↓, s. 64–69, 75.
  111. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 75.
  112. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 251–252.
  113. ↑ Grant 2000 ↓, s. 84–85.
  114. ↑ a b Grant 2000 ↓, s. 74.
  115. ↑ Grant 2000 ↓, s. 94–95.
  116. ↑ 10 największych skandali Britney Spears! [online], Onet.pl [dostęp 2012-11-30] [zarchiwizowane z adresu 2015-07-01].
  117. ↑ Grant 2000 ↓, s. 76.
  118. ↑ Grant 2000 ↓, s. 69.
  119. ↑ Grant 2000 ↓, s. 143–145.
  120. ↑ a b c d Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 311.
  121. ↑ American album certifications – Britney Spears – „Oops” [online], Recording Industry Association of America, 24 stycznia 2005 [dostęp 2022-01-03] (ang.).
  122. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r Britney Spears Biography. biography.com. [dostęp 2014-09-12]. (ang.).
  123. ↑ Robert of the Radish: Biggest Selling Singles Since The Year 2000. Wayback Machine. [dostęp 2009-09-01]. (ang.).
  124. ↑ a b c Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 252.
  125. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 84.
  126. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 86–87.
  127. ↑ Spears 2023 ↓, s. 120.
  128. ↑ Spears 2023 ↓, s. 66.
  129. ↑ Spears 2023 ↓, s. 72.
  130. ↑ Spears 2023 ↓, s. 77.
  131. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 71.
  132. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 75.
  133. ↑ Spears 2023 ↓, s. 68.
  134. ↑ a b c d Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 312.
  135. ↑ Teen Queen Britney Knocks King Of Pop From No. 1 [online], billboard.com [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  136. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 254.
  137. ↑ Spears 2023 ↓, s. 74.
  138. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 97.
  139. ↑ Spears 2023 ↓, s. 89.
  140. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 77–78.
  141. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 78.
  142. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 79–80, 238.
  143. ↑ Spears 2023 ↓, s. 74–75.
  144. ↑ Spears 2023 ↓, s. 71.
  145. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 88.
  146. ↑ Spears 2023 ↓, s. 106–107.
  147. ↑ a b c Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 313.
  148. ↑ a b Spears 2023 ↓, s. 109.
  149. ↑ Spears 2023 ↓, s. 110.
  150. ↑ Spears 2023 ↓, s. 110–111.
  151. ↑ Rolling Stone: 100 Best Songs of the Decade (2000–2009). rockonthenet.com. [dostęp 2010-01-01]. (ang.).
  152. ↑ Spears 2023 ↓, s. 91.
  153. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 255.
  154. ↑ Spears 2023 ↓, s. 119.
  155. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 121.
  156. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 125–126.
  157. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 131.
  158. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 138–140.
  159. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 133.
  160. ↑ Spears 2023 ↓, s. 136.
  161. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 154.
  162. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 154–157.
  163. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 151, 159.
  164. ↑ Spears 2023 ↓, s. 145–146, 155–161, 180.
  165. ↑ Spears 2023 ↓, s. 142.
  166. ↑ Spears 2023 ↓, s. 164–165.
  167. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 177.
  168. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 178.
  169. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 313–314.
  170. ↑ The Final Results Of The ChartAttack Readers’ Poll Are In. chartattack.com. [dostęp 2020-04-22]. (ang.).
  171. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 239.
  172. ↑ Spears 2023 ↓, s. 166.
  173. ↑ Spears 2023 ↓, s. 146.
  174. ↑ Spears 2023 ↓, s. 168–169.
  175. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 195–196.
  176. ↑ Spears is released from UCLA hospital psychiatric ward – Los Angeles Times.
  177. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 196.
  178. ↑ Ken Lee, It’s Over: Britney & Kevin Reach a Custody Settlement [online], People, 18 lipca 2008 [dostęp 2022-01-03] (ang.).
  179. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 142.
  180. ↑ Britney Spears begins rehab of image with wacky cameo on CBS sitcom.
  181. ↑ James Hibberd, Spears delivers „Mother’s” highest ratings [online], The Hollywood Reporter, 25 marca 2008 [zarchiwizowane z adresu 2008-06-06] (ang.).
  182. ↑ In full: MTV Video Music Awards 2008 winners [online], digitalspy.com [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  183. ↑ Billboard Hot 100™ [online], billboard.com [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  184. ↑ Billboard Hot 100™ [online], billboard.com [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  185. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 165.
  186. ↑ Circus by Britney Spears. metacritic.com. [dostęp 2008-12-02]. (ang.).
  187. ↑ a b c Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 314.
  188. ↑ Britney's 'Circus' Debuts Atop Album Chart | Billboard [online], billboard.com [dostęp 2024-04-22] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-23] (ang.).
  189. ↑ Britney Spears in Guinness Book of Records!. britney.com. [dostęp 2009-10-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-12-24)]. (ang.).
  190. ↑ Katie Hasty: Britney’s ‘Circus’ Debuts Atop Album Chart. billboard.com. [dostęp 2008-12-10]. (ang.).
  191. ↑ #13 Britney Spears – The 2009 Celebrity 100. forbes.com. [dostęp 2009-03-06]. (ang.).
  192. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 204.
  193. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 256.
  194. ↑ Polski koncert Britney Spears odwołany. muzyka.wpl.pl. [dostęp 2009-07-14]. (pol.).
  195. ↑ Billboard Hot 100™ [online], billboard.com [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  196. ↑ Monica Herrera: Britney Spears’ 'Hold It Against Me’ Single Premieres. billboard.com. [dostęp 2011-01-10]. (ang.).
  197. ↑ 7th Britney Spears Album „Femme Fatale” Set for March 29th Release [online], Jive Label Group [dostęp 2011-07-01] [zarchiwizowane z adresu 2011-03-07] (ang.).
  198. ↑ Keith Caulfield, Britney Spears Snares Sixth No. 1 on Billboard 200 with „Femme Fatale” [online], Billboard.com, 6 kwietnia 2011 [zarchiwizowane z adresu 2011-04-10] (ang.).
  199. ↑ Gary Trust: Rihanna’s ‘S&M’ Reigns on Hot 100, Lady Gaga’s ‘Judas’ Debuts. billboard.com. [dostęp 2011-04-20]. (ang.).
  200. ↑ Jason Lipshutz, Listen: Britney Spears, Nicki Minaj and Ke$ha’s „Till the World Ends” Remix [online], Billboard.com, 23 kwietnia 2011 [zarchiwizowane z adresu 2011-04-25] (ang.).
  201. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 315.
  202. ↑ Sadao Turner, Britney Spears Talks New Album, Toned Boyfriend & Upcoming Tour [online], On Air with Ryan Seacrest [dostęp 2017-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2011-03-04] (ang.).
  203. ↑ Enrique Iglesias Pulls Out Of Britney Spears Tour – MTV [online], mtv.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
  204. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 257.
  205. ↑ Britney Spears Earns Raves for Femme Fatale Tour Opener – Us Weekly [online], usmagazine.com [dostęp 2017-11-22] (ang.).
  206. ↑ Shirley Halperin: L.A. Reid to Run Restructured Epic Records. billboard.com. [dostęp 2011-06-15]. (ang.).
  207. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 90, 225.
  208. ↑ Andy Joannou: Britney Spears begins work on eighth studio album. digitalspy.com. [dostęp 2012-12-13]. (ang.).
  209. ↑ Andy Joannou: Britney Spears names new album ‘Britney Jean’. digitalspy.com. [dostęp 2013-10-15]. (ang.).
  210. ↑ a b Carl Williott: Britney Spears Announces 2-Year ‘Piece Of Me’ Vegas Residency, December 3 Album Release. idolator.com. [dostęp 2013-09-17]. (ang.).
  211. ↑ Miley Cyrus i Britney Spears w jednej piosence!. elle.pl. [dostęp 2013-10-08]. (pol.).
  212. ↑ BRITNEY SPEARS: OKŁADKA NOWEJ PŁYTY + OSOBISTY LIST DO FANÓW. viva-tv.p. [dostęp 2013-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-25)]. (pol.).
  213. ↑ Gil Kaufman: Britney Spears Has Lowest Chart Debut With Britney Jean. mtv.com. [dostęp 2013-11-12]. (ang.).
  214. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 315–316.
  215. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 316.
  216. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 232.
  217. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 233.
  218. ↑ Jason Lipshutz: Britney Spears: Las Vegas Shows Will Be 'A Massive Party From Start To Finish’. billboard.com. [dostęp 2013-10-08]. (ang.).
  219. ↑ 40. People’s Choice Award – NOMINEES & WINNERS. peopleschoice.com. (ang.).
  220. ↑ Bubbling Under Hot 100. billboard.com. [dostęp 2014-01-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-08)]. (ang.).
  221. ↑ Harold Mandel, Britney Spears debuts „The Intimate Britney Spears” lingerie line in New York [online], axs.com, 10 września 2015 [zarchiwizowane z adresu 2015-05-24] (ang.).
  222. ↑ a b Britney Spears: Tweet o przyjeździe m.in. do Polski. twitter.com. [dostęp 2014-09-08]. (ang.).
  223. ↑ Belle: Firma Gatta potwierdza wizytę promocyjną Britney Spears w Polsce!. britneyspears.pl. [dostęp 2014-09-15]. (pol.).
  224. ↑ Mateusz Kopec: Britney Spears przedłuży rezydenturę w Las Vegas. allaboutmusic.pl. [dostęp 2014-05-13]. (pol.).
  225. ↑ Christina Garibaldi: Iggy Azalea Reveals Britney Spears’ Album Is ‘Ready’ And Will Feature Their Collaboration. mtv.com. [dostęp 2015-03-30]. (ang.).
  226. ↑ Britney Spears, Pretty Girls: Nowa piosenka z niecodzienną premierą… w taksówkach Uber!. eska.pl. [dostęp 2015-05-04]. (pol.).
  227. ↑ Britney Spears Album & Song Chart History. billboard.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-10)]. (ang.).
  228. ↑ Złote płyty CD przyznane w 2015 roku [online], ZPAV [dostęp 2022-01-03] [zarchiwizowane z adresu 2015-01-17].
  229. ↑ Lars Brandle: Britney Spears and Iggy Azalea To Perform ‘Pretty Girls’ at 2015 Billboard Music Awards. billboard.com. [dostęp 2015-04-22]. (ang.).
  230. ↑ Lindsay Zoladz: Disco Godfather Giorgio Moroder Goes Back to the Future on Déjà Vu. vulture.com. [dostęp 2015-06-25]. (ang.).
  231. ↑ Gary Trust, Chart Beat Podcast: RCA’s Joe Riccitelli on Zayn, Britney Spears, Justin Timberlake & More [online], Billboard, 11 maja 2016 (ang.).
  232. ↑ Make Me...(feat. G-Eazy) – Single [online], itunes.apple.com, 15 lipca 2014 (ang.).
  233. ↑ a b Norbert Żyła, Britney Spears zapowiada płytę „Glory” (wideo) [online], wiadomości24.pl, 4 sierpnia 2016 (pol.).
  234. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 316–317.
  235. ↑ Joey Nolfi, Britney Spears, U2, Drake, more to play iHeartRadio Music Festival [online], ew.com, 25 lipca 2016 (ang.).
  236. ↑ Mitchell Peters, U2, Drake, Britney Spears & More to Headline 2016 iHeartRadio Music Festival in Las Vegas [online], Billboard, 25 lipca 2016 (ang.).
  237. ↑ Spears 2023 ↓, s. 227.
  238. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 229.
  239. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 258.
  240. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 240.
  241. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 234–236.
  242. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 199, 261.
  243. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 199.
  244. ↑ a b c Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 200.
  245. ↑ a b Spears 2023 ↓, s. 237–245.
  246. ↑ a b Spears 2023 ↓, s. 249.
  247. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 201.
  248. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 200, 261.
  249. ↑ Patricia Grisafi: ʼFraming Britney Spearsʼ on FX shows how the singer gets used for everyone elseʼs purposes. [w:] NBC News [on-line]. nbcnews.com, 2021-02-05. [dostęp 2021-12-02]. (ang.).
  250. ↑ Chloe Melas: Britney Spears attorney files petition to remove her father from overseeing her medical decisions. [w:] CNN [on-line]. edition.cnn.com, 2021-03-25. [dostęp 2021-12-02]. (ang.).
  251. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 266–267.
  252. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 276.
  253. ↑ Spears 2023 ↓, s. 264–266.
  254. ↑ “Britney kontra Spears” – dokument Netfliksa o ubezwłasnowolnieniu słynnej piosenkarki. AZN Entertainment, 2021-09-29. [dostęp 2021-09-29].
  255. ↑ Britney Spears ostro atakuje swoją rodzinę. „Skrzywdziliście mnie” [online], Onet Kultura, 26 października 2021 [dostęp 2021-10-28].
  256. ↑ a b Britney Spears zwolniona z kurateli. Odzyskała kontrolę nad swoim życiem po 13 latach [online], TVN24 [dostęp 2021-11-13] (pol.).
  257. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 299–300.
  258. ↑ Spears 2023 ↓, s. 272–273.
  259. ↑ „Hold Me Closer”: Britney Spears i Elton John prezentują wspólny utwór [online], Radio Złote Przeboje, 26 sierpnia 2022.
  260. ↑ Gary Trust, Harry Styles’ ‘As It Was’ Holds Atop Hot 100, Elton John & Britney Spears’ ‘Hold Me Closer’ Launches in Top 10 [online], Billboard, 6 września 2022 (ang.).
  261. ↑ Sam Damshenas, Britney lands highest-charting single in the UK in 10 years with Elton John duet [online], Gay Times, 5 września 2022 (ang.).
  262. ↑ Britney Spears w nowym singlu. Fani oburzeni: „Brzmi jak AI” [online], Radio Złote Przeboje, 21 lipca 2023.
  263. ↑ Wielki powrót Britney Spears. Jest decyzja! Padła data [online], Radio Złote Przeboje, 12 lipca 2023.
  264. ↑ Emma Saunders, Britney Spears: I’ll never return to music industry [online], BBC News, 4 stycznia 2024 (ang.).
  265. ↑ Lana Del Rey ‘Compelled’ By Britney Spears. mtv.com. [dostęp 2012-02-02].
  266. ↑ Justin Harp: Victoria Justice ‘reveals musical influences’. digitalspy.co.uk. [dostęp 2010-12-13]. (ang.).
  267. ↑ Paul Lester: Pixie Lott’s diary: 'After the single hit No 1, it went crazy’. The Guardian. [dostęp 2009-08-27]. (ang.).
  268. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 246.
  269. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 219–221.
  270. ↑ Britney Spears gets star on Walk of Fame. chinadaily.com. [dostęp 2003-11-18]. Cytat: (...) At 21, Spears tied with former „Little House on the Prairie” actress Melissa Gilbert for being the youngest person to accept a Walk of Fame star (...). (ang.).
  271. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 145.
  272. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 144–145, 210.
  273. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 192.
  274. ↑ James Mann, Britney Spears: Contralto Vocal Range Singer [online], becomesingers.com, 21 maja 2018 [dostęp 2019-12-21] (ang.).
  275. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 206.
  276. ↑ Grant 2000 ↓, s. 45, 92.
  277. ↑ Grant 2000 ↓, s. 7.
  278. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 210.
  279. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 101, 179.
  280. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 211.
  281. ↑ Redakcja, Koncert Britney Spears w Warszawie [online], Warszawa Nasze Miasto, 30 kwietnia 2009 [dostęp 2024-11-29] (pol.).
  282. ↑ Britney Spears nie wystąpi w Polsce [online], wirtualnemedia.pl [dostęp 2024-11-29].
  283. ↑ Britney Spears w Polsce! RELACJA NA ŻYWO [online], Fakt, 24 września 2014 [dostęp 2024-11-29].
  284. ↑ Britney Spears po raz pierwszy w Polsce! - Pytanie na Śniadanie. TVP VOD 2014-09-25. [dostęp 2024-11-29].
  285. ↑ The Britney Spears Foundation: Helping Children In Need [online], web.archive.org, 2 listopada 2004 [dostęp 2025-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2004-11-02].
  286. ↑ The Britney Spears Foundation: The Britney Spears Camp For The Performing Arts [online], web.archive.org, 25 października 2004 [dostęp 2025-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2004-10-25].
  287. ↑ Roger Friedman, Britney Spears Zeroes Out Her Charitable Foundation: It's Over [online], Showbiz411, 21 lipca 2011 [dostęp 2025-05-10] (ang.).
  288. ↑ Britney donates to childhood cancer charity [online], Digital Spy, 27 października 2015 [dostęp 2025-05-10] (ang.).
  289. ↑ Britney Spears donates $120,000 to Nevada Childhood Cancer Foundation - Las Vegas Sun News [online], web.archive.org, 22 maja 2016 [dostęp 2025-05-10] [zarchiwizowane z adresu 2016-05-22].
  290. ↑ Britney Spears Helps Fans in COVID-19 #DoYourPartChallenge - PAPER Magazine [online], www.papermag.com [dostęp 2025-05-10] (ang.).
  291. ↑ a b c Grant 2000 ↓, s. 97.
  292. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 135.
  293. ↑ Grant 2000 ↓, s. 101–103.
  294. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 46.
  295. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 100.
  296. ↑ Grant 2000 ↓, s. 94.
  297. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 48.
  298. ↑ Grant 2000 ↓, s. 103.
  299. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 128–129.
  300. ↑ Grant 2000 ↓, s. 98.
  301. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 151–152.
  302. ↑ Grant 2000 ↓, s. 118–120.
  303. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 59–66.
  304. ↑ Spears 2023 ↓, s. 92–93.
  305. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 105.
  306. ↑ Britney Spears i słynna dżinsowa suknia. Dlaczego gwiazda założyła ją na czerwony dywan? [One dress show] | Elle.pl [online], www.elle.pl [dostęp 2025-05-10].
  307. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 55, 58.
  308. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 128.
  309. ↑ Grant 2000 ↓, s. 100–101.
  310. ↑ Vogue Polska, Kultowe stylizacje Britney Spears [online], Vogue Polska [dostęp 2025-05-10].
  311. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 240–246.
  312. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 94.
  313. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 95–96.
  314. ↑ Grant 2000 ↓, s. 99.
  315. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 97–98.
  316. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 182.
  317. ↑ Grant 2000 ↓, s. 130–131.
  318. ↑ Spears 2023 ↓, s. 79.
  319. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 184, 187–188.
  320. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 186.
  321. ↑ Sam Lansky: Britney Spears’ Shotgun Wedding Turns 10: Remember 55 Magical Hours. rollingstone.com. [dostęp 2004-01-03]. (ang.).
  322. ↑ a b c d Bartosz Sąder, Toksyczne uczucie. Miłość w rytmie Britney Spears [online], Onet Kultura, 31 lipca 2020 [dostęp 2021-10-05].
  323. ↑ Spears 2023 ↓, s. 112–113.
  324. ↑ Spears 2023 ↓, s. 121, 124, 134.
  325. ↑ Britney Spears Files for Divorce. people.com. [dostęp 2006-07-11]. (ang.).
  326. ↑ Britney, Kevin Back to Being Single – E! Online.
  327. ↑ Britney Pap-Happy with Her New Guy. people.com. [dostęp 2008-03-01]. (ang.).
  328. ↑ Ryan Smith, Britney Spears’ ex Jason Trawick Shoots Down Rumors He Secretly Wed Pop Star [online], Newsweek, 19 sierpnia 2021 [dostęp 2021-10-07] (ang.).
  329. ↑ Britney Spears i Charlie Ebersol rozstali się. Powody i kulisy [online], Jastrząb Post, 23 czerwca 2015 [dostęp 2021-10-07] (pol.).
  330. ↑ Georgina Littlejohn; Nola Ojomu: Who is Sam Asghari? Britney Spears’ rumoured fiancé, aspiring actor and fitness model. thesun.co.uk. [dostęp 2019-04-17]. (ang.).
  331. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 296.
  332. ↑ Britney Spears i Sam Asghari zaręczyli się [online], TVN24, 13 września 2021.
  333. ↑ Britney Spears makes heartbreaking announcement she lost her 'miracle baby' [online], dailymail.co.uk [dostęp 2024-04-22] (ang.).
  334. ↑ Britney Spears wzięła ślub z młodszym o 12 lat aktorem. Ceremonię zakłócił jej pierwszy mąż [online], TVN24, 10 czerwca 2022.
  335. ↑ Oświadczenie męża w sprawie rozwodu z Britney Spears. „Postanowiliśmy zakończyć naszą wspólną podróż” [online], TVN24, 18 sierpnia 2023 [dostęp 2023-08-18] (pol.).
  336. ↑ Lindsay Weinberg, Britney Spears and Sam Asghari’s Spousal Support Decision Revealed [online], E! Online, 2 maja 2024 [dostęp 2025-03-21].
  337. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 277.
  338. ↑ a b Britney piątą najbogatszą piosenkarką wszech czasów.
  339. ↑ Britney Goes To Court [online], cbsnews.com [dostęp 2019-12-01] (ang.).
  340. ↑ Britney Spears oskarża bliskich. Twierdzi, że pozwolili na to, by ją krzywdzono [online], Onet Kultura, 7 października 2021 [dostęp 2021-10-07].
  341. ↑ Spears 2023 ↓, s. 269.
  342. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 289.
  343. ↑ Spears 2023 ↓, s. 264.
  344. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 291.
  345. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 284.
  346. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 292–293.
  347. ↑ Nowicki, Albert: Christina Aguilera wspiera Spears i ruch #FreeBritney. Rywalizacji nie ma. Prime News, Virtual Press Sp. z o.o, 2021-06-29. [dostęp 2021-06-29].
  348. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 251.
  349. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 31.
  350. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 154–157, 255–256.
  351. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 255–256.
  352. ↑ a b Britney Spears. britney-galaxy.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-02-01)]. (ang.).
  353. ↑ Britney Spears’ Biography. foxnews.com. (ang.).
  354. ↑ a b Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 113.
  355. ↑ Hinant, Cindy (2012). Britney Spears Fantasy Fantasy Britney Spears (pierwsza edycja). New York: Cindy Hinant. s. 2–33.
  356. ↑ Perfume Australia – Buy Genuine Perfume Online | Fragrance Online [online], feelingsexy.com.au [dostęp 2017-11-22] (ang.).
  357. ↑ Britney Spears – Midnight Fantasy. comparestoreprices.co.uk. (ang.).
  358. ↑ a b Britney Spears – Hidden Fantasy. comparestoreprices.co.uk. (ang.).
  359. ↑ Britney Spears Fantasy Twist (Fantasy + Midnight Fantasy). fragrantica.com. (ang.).
  360. ↑ Otter Bickerdike 2022 ↓, s. 112.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Andrew Grant: Britney Spears. Urodzona, by cieszyć. Joanna Bałazy (red.). Videograf II, 2000. ISBN 83-7183-154-4.
  • Claire Folkard: Guinness World Records 2003. Wyd. 1. Stany Zjednoczone, Wielka Brytania: Bantam Books, 2003, s. 288. ISBN 978-0-553-58636-7.
  • Jennifer Otter Bickerdike: Być Britney. Magda Witkowska, Bartosz Sałbut (tłum.). Wydawnictwo SQN, 2022.
  • Britney Spears: Kobieta, którą jestem. Piotr Grzegorzewski, Paweł Bravo, Natalia Mętrak-Ruda, Marcin Wróbel (tłum.). Wydawnictwo WAB, 2023. ISBN 978-83-8318-409-8.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Britney Spears
Albumy studyjne
Kompilacje
DVD
Trasy koncertowe
Powiązane

Single Britney Spears
…Baby One More Time
Oops!... I Did It Again
Britney
In the Zone
Greatest Hits: My Prerogative
Blackout
Circus
The Singles Collection
  • „3”
Femme Fatale
Britney Jean
Glory
Pozostałe single
Single promocyjne
Inne piosenki
Europejska Nagroda Muzyczna MTV dla najlepszego nowego wykonawcy

Złota Malina dla najgorszej aktorki
Złota Malina dla najgorszej aktorki drugoplanowej
Laureaci nagrody Michael Jackson Video Vanguard Award
Laureaci nagrody MTV Video Music Award – teledysk roku
Laureaci nagrody MTV Video Music Award – teledysk żeński
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Britney_Spears&oldid=78239094”