Britomartis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Britomartis
Βριτόμαρτις
bogini
Ilustracja
Minos ścigający Britomartis (emalia z Limoges)
Występowanie mitologia grecka
Przydomek Diktynna
Atrybuty psy myśliwskie, strój łowczyni
Teren kultu starożytna Grecja
Rodzina
Ojciec Zeus
Matka Karme

Britomartis (gr. Βριτόμαρτις Britómartis, łac. Britomartis – dosł. „słodka dziewczyna”) – w mitologii greckiej boginka kreteńska, córka Zeusa i nimfy Karme.

Według legendy urodziła się w Keno, w wąwozie Samaria[1][2]. Żyła w Gortynie na Krecie, jako jedna z towarzyszek Artemidy spędzała wiele czasu na łowach. Minos, władca Knossos, zapragnął uczynić z niej swoją kochankę. Przez dziewięć miesięcy udało jej się uciekać przed władcą; ostatecznie, dla zachowania dziewictwa, rzuciła się do morza ze skały. Wyłowiona przez rybaków otrzymała przydomek Diktynna (gr. Δίκτυννα Díktynna, łac. Dictynna – „dziewczyna w sieci” ). Król zrezygnował ze ścigania jej, gdy znalazła schronienie w świętym gaju Artemidy[3].

Inna wersja mitu widzi w Britomartis wynalazczynię sieci myśliwskich (mit ajtiologiczny). W sztuce przedstawiano ją podobnie jak Artemidę – z psami myśliwskimi i w stroju łowczyni[4]. Grecy utożsamiali ją później z Artemidą jako osobną jej postać z przydomkiem Britomartis lub umieszczali w orszaku tej bogini. Poza Kretą czczona była na Eginie jako Afaja[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Przewodniki Baedeker – Kreta. Bielsko-Biała: Wydawnictwo Pascal, 2007, s. 37.
  2. Por. A.J. Atsma: Britomartis na theoi.com.
  3. Mit ten odzwierciedla proces łączenia się dwóch starożytnych kultów na Krecie (Podręczna miniencyklopedia mitologii. Grecy, Rzymianie, Celtowie. Warszawa: RTW, 2001, s. 42).
  4. P. Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, dz. cyt., s. 55.
  5. Bogowie, demony, herosi. Leksykon, dz. cyt., s. 83.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Aaron J. Atsma: Britomartis (ang.). theoi.com. [dostęp 2013-08-16].