Broń gładkolufowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Broń gładkolufowa - rodzaj broni palnej, w której przewód lufy nie jest gwintowany i nie nadaje pociskom ruchu obrotowego.

Lufy z przewodem gładkościennym posiadają obecnie najnowsze działa bezodrzutowe[1], armaty czołgowe[1], granatniki[1], pistolety sygnałowe[1], broń myśliwska śrutowa[1] i większość moździerzy[1]. W pociskach wystrzeliwanych z tej broni do stabilizacji stosuje się brzechwy, które umieszczone są zazwyczaj w tylnej części pocisku. Długość ich nie jest ograniczona warunkami stabilizacyjno-wytrzymałościowymi, dlatego też można wystrzeliwać pociski o długości znacznie przekraczającej 5 kalibrów. Pociski te charakteryzują się dużym współczynnikiem obciążenia poprzecznego, więc mają dużą skuteczność działania uderzeniowego. Zaliczają się do nich pociski przeciwpancerne podkalibrowe z elementem rażącym w postaci długiego rdzenia. Stosowane są również pociski, których konstrukcja wymaga wydłużenia (kumulacyjne z dodatkowym napędem rakietowym).

Ręczna broń gładkolufowa kalibru 37 mm z kulami gumowymi wykorzystywana jest do tłumienia zamieszek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 38. ISBN 83-86028-01-7.
  • Stanisław Torecki: 1000 słów o broni i balistyce. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982, s. 39. ISBN 83-11-06699-X.