Broń nieśmiercionośna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Amerykański Active Denial System, przeznaczony do blokady obszaru i kontroli tłumu

Broń nieśmiercionośna – rodzaj broni konstrukcyjnie przystosowanej do obezwładniania osób lub fizycznego uniemożliwienia działania ludzi bądź rzeczy, bez powodowania ich śmierci, bądź trwałych obrażeń i uszkodzeń. Broń tego rodzaju wykorzystywana jest najczęściej przez oddziały prewencji policji, jednakże coraz bardziej odczuwalna staje się potrzeba używania tego rodzaju środków w działaniach oddziałów wojskowych, zwłaszcza w trakcie prowadzonych przez nie międzynarodowych operacji utrzymania bądź przywrócenia pokoju.

Broń nieśmiercionośna w zastosowaniach wojskowych[edytuj | edytuj kod]

Powtarzające się problemy działań asymetrycznych z jakimi spotykają się oddziały wojskowe w trakcie międzynarodowych operacji innych niż wojna, spowodowały konieczność podjęcia badań nad bronią nie powodującą śmierci bądź trwałych uszkodzeń ciała wśród osób cywilnych. W wyniku podjętych badań interdyscyplinarnych, w tym obejmujących psychologię i medycynę, opracowano kilka grup broni nieśmiercionośnych:

  • środki akustyczne (urządzenia ogłuszające, hukowe, lecz także pracujące w zakresie częstotliwości niesłyszalnych dla ludzkiego ucha jednakże powodujące dotkliwy, uniemożliwiający celowe działanie ból);
  • środki optyczno-akustyczne, będące rozbudowaną o efekty oślepiające formą środków akustycznych;
  • środki optyczne – oddziaływające na wzrok, powodując odwracalną utratę zdolności widzenia a przez to uniemożliwiające celowe działanie przez czas oślepienia;
  • środki elektryczne, które jako czynnik rażenia wykorzystują energię elektryczną (paralizatory, tasery itp.);
  • środki elektromagnetyczne, przeznaczone przede wszystkim do zatrzymywania pracy silników;
  • środki mechaniczne – urządzenia zapewniające kinetyczne oddziaływanie na tłum (armatki wodne, amunicja gumowa bądź żelowa, siatki obezwładniające etc.
  • środki chemiczne oddziaływające przede wszystkim na zmysły człowieka, w tym przede wszystkim wzrok, w formie dymów, gazów i innych które powodują odwracalny stan złego samopoczucia, wykluczający podejmowanie jakiegokolwiek zorganizowanego działania, oraz środki utrudniające lub uniemożliwiające poruszanie się (substancje w formie żelów bądź płynów, które na skutek zmniejszenia tarcia powodują poślizg, bądź też przeciwnie – oblepiające koniczyny przytwierdzając w ten sposób ludzi do podłoża.

Istotną cechą broni nieśmiercionośnej w zastosowaniach wojskowych, jest ich większa niż w zastosowaniach policyjnych silą działania. Powodowane jest to faktem, ze w sytuacjach zagrożeń do likwidacji których wysyłane są oddziały wojskowe, siła i agresja ataku jest zwykle większa niż w przypadku zamieszek do uśmierzania których wysyłane są oddziały policji. W takich sytuacjach, policyjne środki nieśmiercionośne okazują się zazwyczaj niewystarczające, zaś broń ostra wojska, byłaby środkiem zbyt radykalnym. Dla celów wojskowych więc, konieczne okazało się opracowanie pośredniej grupy środków – nie tak radykalnej i poważnej w skutkach jak broń bojowa wojska, silniejszej jednak od środków policyjnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • kmdr por. rez. dr hab. Krzysztof Kubiak: „Broń nieśmiercionośna” we współczesnych konfliktach zbrojnych. W: Zeszyty Naukowe. Wyd. 1(70). Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2008, s. 72–80.