Broń pneumatyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Współczesna wiatrówka sportowa

Broń pneumatycznabroń miotająca wykorzystująca energię sprężonego gazu (powietrza atmosferycznego bądź dwutlenku węgla) jako siły napędowej pocisku. W momencie wystrzału sprężony gaz przekazuje pociskowi część swojej energii, wyrzucając go z lufy. Zasięg miotania pocisków można regulować poprzez zmianę ilości gazu wydostającego się ze zbiornika[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wojskowa wiatrówka Repetierwindbüchse M.1780, XVIII w.

Historycznie podejmowano różne próby zaadaptowania broni pneumatycznej do roli broni bojowej obejmujące zarówno broń ręczną (np. Repetierwindbüchse M.1780) jak i artyleryjską (np. działo pneumatyczne), jednak nigdy nie osiągając na tym polu znaczących sukcesów ze względu na ograniczenia techniczne tego typu broni. Do najważniejszych mankamentów broni pneumatycznej należały: niska manewrowość, wysoki ciężar zbiorników z gazem, skomplikowana budowa, zmienność energii wystrzału zależna od ilości pozostałego powietrza w zbiorniku itp. Współcześnie do tego typu broni zalicza się niektóre rodzaje torped oraz cywilne wiatrówki (służące do rekreacji)[1].

Sytuacja prawna w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Ustawa o broni i amunicji z 1999 r. w art. 8 określa broń pneumatyczną jako „niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z lufy lub elementu ją zastępującego i przez to zdolne do rażenia celu na odległość”[2].

Po zmianach w ustawie od 1 stycznia 2004 do art. 8 dodano zapis: „a energia kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący przekracza 17 J”[3]. Oznacza to że broń pneumatyczna o energii wylotowej pocisku nie większej niż 17 J nie wymaga pozwolenia na posiadanie broni, ani nie podlega obowiązkowi rejestracji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mała Encyklopedia Wojskowa Tom 1 ↓, s. 185.
  2. Kancelaria Sejmu RP, Internetowy System Aktów Prawnych, isap.sejm.gov.pl [dostęp 2016-09-05].
  3. Kancelaria Sejmu RP, Internetowy System Aktów Prawnych, isap.sejm.gov.pl [dostęp 2023-03-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa (A-J). T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.