Brodnicki Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brodnicki Park Krajobrazowy
Logo parku
Logo parku
Położenie gminy: Jabłonowo Pomorskie, Zbiczno, Kurzętnik, Biskupiec Pomorski
Data utworzenia 29 marca 1985
Powierzchnia 166,85 km²
Otulina 0 km²
Liczba rezerwatów 7
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Ziemia 53°23′27,70″N 19°22′31,13″E/53,391028 19,375314
Oficjalna strona

Brodnicki Park Krajobrazowy - park krajobrazowy utworzony w 1985 jako 25. z kolei obszar chroniony tego rodzaju w Polsce.

Położenie i powierzchnia[edytuj]

Położony w centralnej części Pojezierza Brodnickiego, obejmuje swoimi granicami obszary o najwyższych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych. Powierzchnia parku wynosi 16685 ha.

Historia[edytuj]

Orędownikiem utworzenia parku był prof. Zygmunt Czubiński, który już przed II wojną światową postulował stworzenie tej formy ochrony przyrody. Po 1945 większość wskazywanych przez niego obszarów objęto ochroną rezerwatową, a park powołano w 1985[1].

Krajobraz[edytuj]

Rzeźba parku jest owocem działalności lodowca. Większość jego powierzchni to falista wysoczyzna morenowa z licznymi zagłębieniami wypełnionymi jeziorami i torfowiskami, które są połączone siecią cieków i kanałów, tworząc zwarty system hydrologiczny (wody stanowią 8% powierzchni parku) o dużych walorach turystycznych. Wysoczyzna pokryta jest w dużej części lasami. Wykształcił się tutaj typowy krajobraz leśno-pojezierny[1].

Jeziora i torfowiska[edytuj]

Na obszarze parku znajduje się 58 jezior o powierzchni większej niż jeden hektar, m.in: Wielkie Partęczyny, Sosno, Łąkorek, Zbiczno. Łącznie jeziora zajmują 1790 hektarów[1].

Torfowiska to drugie ważne zbiorowisko parku, przy czym najpospolitsze jest torfowisko niskie (kwaśna łąka). Część torfowisk (Okonek) chronionych było już przed 1939[1].

Lasy[edytuj]

Lasy zajmują 40% powierzchni parku, a dominującym gatunkiem jest sosna zwyczajna. Obok niej rosną też: dąb szypułkowy, olcha czarna, buk zwyczajny, jesion wyniosły, brzoza, grab pospolity, wiąz i wierzby. Przebiega tu granica występowania buka i brzęka, a w niedużej odległości także modrzewia polskiego, jaworu i cisa. Świerk nasadzony sztucznie, rośnie poza granicą swego naturalnego zasięgu. Rzadko spotykane są w parku także: wierzba czarniawa, sosna Banksa i dąb czerwony. Najliczniej reprezentowanym zespołami są bór mieszany i świeży. W borze mieszanym oznaczono 139 gatunków roślin. Występują tu m.in.: konwalia majowa, śmiałek pogięty, orlica pospolita, wężymord niski, gruszyczka. W borze świeżym spotkać można m.in. widłaki i liczną borówkę czernicę. Z lasów liściastych przeważają dębowo-grabowe, a w nich rosną: zawilce, ziarnopłon wiosenny, kokorycz pełna oraz zdrojówka rutewkowata (jedyne stanowisko na Pomorzu). W olsach występuje długosz królewski, a w grądachobuwik pospolity[1].

Rezerwaty przyrody[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Krzysztof Lewandowski, Skarby parku krajobrazowego, w: Poznaj swój kraj, nr 4/1988, s.12-13, ISSN 0832-6151

Linki zewnętrzne[edytuj]