Brodnicki Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Brodnicki Park Krajobrazowy
Logo parku
Logo parku
Położenie gminy: Jabłonowo Pomorskie, Zbiczno, Kurzętnik, Biskupiec Pomorski
Data utworzenia 29 marca 1985
Powierzchnia 166,85 km²
Otulina 0 km²
Liczba rezerwatów 7
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Brodnicki Park Krajobrazowy
Brodnicki Park Krajobrazowy
Ziemia 53°23′27,70″N 19°22′31,13″E/53,391028 19,375314
Oficjalna strona
Portal Portal Ochrona środowiska

Brodnicki Park Krajobrazowy - park krajobrazowy utworzony w 1985 jako 25. z kolei obszar chroniony tego rodzaju w Polsce.

Położenie i powierzchnia[edytuj | edytuj kod]

Położony w centralnej części Pojezierza Brodnickiego, obejmuje swoimi granicami obszary o najwyższych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych. Powierzchnia parku wynosi 16685 ha.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Orędownikiem utworzenia parku był prof. Zygmunt Czubiński, który już przed II wojną światową postulował stworzenie tej formy ochrony przyrody. Po 1945 większość wskazywanych przez niego obszarów objęto ochroną rezerwatową, a park powołano w 1985[1].

Krajobraz[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba parku jest owocem działalności lodowca. Większość jego powierzchni to falista wysoczyzna morenowa z licznymi zagłębieniami wypełnionymi jeziorami i torfowiskami, które są połączone siecią cieków i kanałów, tworząc zwarty system hydrologiczny (wody stanowią 8% powierzchni parku) o dużych walorach turystycznych. Wysoczyzna pokryta jest w dużej części lasami. Wykształcił się tutaj typowy krajobraz leśno-pojezierny[1].

Jeziora i torfowiska[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze parku znajduje się 58 jezior o powierzchni większej niż jeden hektar, m.in: Wielkie Partęczyny, Sosno, Łąkorek, Zbiczno. Łącznie jeziora zajmują 1790 hektarów[1].

Torfowiska to drugie ważne zbiorowisko parku, przy czym najpospolitsze jest torfowisko niskie (kwaśna łąka). Część torfowisk (Okonek) chronionych było już przed 1939[1].

Lasy[edytuj | edytuj kod]

Lasy zajmują 40% powierzchni parku, a dominującym gatunkiem jest sosna zwyczajna. Obok niej rosną też: dąb szypułkowy, olcha czarna, buk zwyczajny, jesion wyniosły, brzoza, grab pospolity, wiąz i wierzby. Przebiega tu granica występowania buka i brzęka, a w niedużej odległości także modrzewia polskiego, jaworu i cisa. Świerk nasadzony sztucznie, rośnie poza granicą swego naturalnego zasięgu. Rzadko spotykane są w parku także: wierzba czarniawa, sosna Banksa i dąb czerwony. Najliczniej reprezentowanym zespołami są bór mieszany i świeży. W borze mieszanym oznaczono 139 gatunków roślin. Występują tu m.in.: konwalia majowa, śmiałek pogięty, orlica pospolita, wężymord niski, gruszyczka. W borze świeżym spotkać można m.in. widłaki i liczną borówkę czernicę. Z lasów liściastych przeważają dębowo-grabowe, a w nich rosną: zawilce, ziarnopłon wiosenny, kokorycz pełna oraz zdrojówka rutewkowata (jedyne stanowisko na Pomorzu). W olsach występuje długosz królewski, a w grądachobuwik pospolity[1].

Rezerwaty przyrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Krzysztof Lewandowski, Skarby parku krajobrazowego, w: Poznaj swój kraj, nr 4/1988, s.12-13, ISSN 0832-6151

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]