Brodnicki Park Krajobrazowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Brodnicki Park Krajobrazowy
Logotyp Brodnicki Park Krajobrazowy
ilustracja
park krajobrazowy
Państwo  Polska
Położenie gminy Jabłonowo Pomorskie, Zbiczno (województwo kujawsko-pomorskie), Kurzętnik, Biskupiec Pomorski (województwo warmińsko-mazurskie)
Mezoregion Pojezierze Brodnickie, Dolina Drwęcy
Data utworzenia 29 marca 1985
Akt prawny Uchwała Nr V/32/85 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Toruniu z dnia 29 marca 1985 r.
Powierzchnia 166,85 km²
Obszary chronione 9 rezerwatów przyrody
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Brodnicki Park Krajobrazowy”
Ziemia53°23′28″N 19°22′31″E/53,391111 19,375278
Strona internetowa

Brodnicki Park Krajobrazowypark krajobrazowy utworzony w 1985 jako 25. z kolei obszar chroniony tego rodzaju w Polsce[1].

Położenie i powierzchnia[edytuj | edytuj kod]

Położony w centralnej i południowej części Pojezierza Brodnickiego, obejmuje swoimi granicami obszary o najwyższych wartościach przyrodniczych i krajobrazowych. Znajduje się na terenie województw kujawsko-pomorskiego i warmińsko-mazurskiego.

Powierzchnia parku wynosi 16 685 ha.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Orędownikiem utworzenia parku był prof. Zygmunt Czubiński, który już przed II wojną światową postulował stworzenie tej formy ochrony przyrody. Po 1945 większość wskazywanych przez niego obszarów objęto ochroną rezerwatową, a park powołano w 1985[2]. W 2005 park powiększono o jezioro Bachotek i tzw. Bagienną Dolinę Drwęcy[1].

Krajobraz[edytuj | edytuj kod]

Rzeźba parku jest owocem działalności lodowca. Większość jego powierzchni to falista wysoczyzna morenowa z licznymi zagłębieniami wypełnionymi jeziorami i torfowiskami, które są połączone siecią cieków i kanałów, tworząc zwarty system hydrologiczny (wody stanowią 8% powierzchni parku) o dużych walorach turystycznych. Wysoczyzna pokryta jest w dużej części lasami. Wykształcił się tutaj typowy krajobraz leśno-pojezierny[2].

Jeziora i torfowiska[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze parku znajduje się 58 jezior o powierzchni większej niż jeden hektar, m.in.: Wielkie Partęczyny, Sosno, Łąkorek, Zbiczno. Łącznie jeziora zajmują 1790 hektarów[2].

Torfowiska to drugie ważne zbiorowisko parku, przy czym najpospolitsze jest torfowisko niskie (kwaśna łąka). Część torfowisk (Okonek) chronionych było już przed 1939[2].

Lasy[edytuj | edytuj kod]

Lasy zajmują 40% powierzchni parku, a dominującym gatunkiem jest sosna zwyczajna. Obok niej rosną też: dąb szypułkowy, olcha czarna, buk zwyczajny, jesion wyniosły, brzoza, grab pospolity, wiąz i wierzby. Przebiega tu granica występowania buka i brzęka, a w niedużej odległości także modrzewia polskiego, jaworu i cisa. Świerk nasadzony sztucznie, rośnie poza granicą swego naturalnego zasięgu. Rzadko spotykane są w parku także: wierzba czarniawa, sosna Banksa i dąb czerwony. Najliczniej reprezentowanymi zespołami są bór mieszany i świeży. W borze mieszanym oznaczono 139 gatunków roślin. Występują tu m.in.: konwalia majowa, śmiałek pogięty, orlica pospolita, wężymord niski, gruszyczka. W borze świeżym spotkać można m.in. widłaki i liczną borówkę czernicę. Z lasów liściastych przeważają dębowo-grabowe, a w nich rosną: zawilce, ziarnopłon wiosenny, kokorycz pełna oraz zdrojówka rutewkowata (jedyne stanowisko na Pomorzu). W olsach występuje długosz królewski, a w grądachobuwik pospolity[2].

Rezerwaty przyrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Informacje o parku. W: Brodnicki Park Krajobrazowy [on-line]. Parki Krajobrazowe Województwa Kujawsko-Pomorskiego. [dostęp 2019-02-06].
  2. a b c d e Krzysztof Lewandowski, Skarby parku krajobrazowego, w: Poznaj swój kraj, nr 4/1988, s.12-13, ISSN 0832-6151

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]