Geografia świata wiedźmina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Brokilon)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Geografia świata wiedźmina – artykuł o charakterze zbiorczym dotyczący artykuł o charakterze zbiorczym opisujący geografię świata wiedźmina stworzonego przez Andrzeja Sapkowskiego.

Wody[edytuj | edytuj kod]

Wielkie Morze[edytuj | edytuj kod]

Wielkie Morze rozciąga się od Nilfgaardu do Smoczych Gór. Na północy często zdarzało się że morze, rzeki i porty zamarzały.

Do morza wpadają rzeki: Tango, Toina, Buina, Pontar, Adalatte, Jaruga, Marnadal, Yelena, Sylte, Pereplut.

Ważniejsze wyspy to: Wyspy Skellige, Wyspa Thanedd, Inis Porhoet.

Jaruga[edytuj | edytuj kod]

Wielka Jaruga (w Starszej Mowie i dialekcie nilfgaardzkim Yarra) to największa rzeka w wiedźmińskim świecie. Swoje źródła Jaruga ma w Górach Sinych w Toussaint. Przepływa przez Lyrię, Górne Sodden (Dol Angra), Dolne Sodden (Zarzecze), Brugge, Cintrę i Verden. Uchodzi na granicy Verden i Cintry, a konkretne w Księstwie Attre (przynajmniej według "mapy polskiej"). W środkowym biegu Yarry znajduje się depresja Ysgith. Rzeka jest możliwa do sforsowania tylko w Sodden i Dol Angra.

Przez wiele lat (po tzw. Wojnie Północnej) Jaruga stanowiła granicę pomiędzy Cesarstwem Nilfgaardu, a Północnymi Królestwami.

Na moście w Czerwonej Bindudze rozegrała się bitwa między wojskami królowej Meve z Lyrii, a wojskami cesarza Emhyra, w której szalę zwycięstwa przechylił na korzyść Meve wiedźmin Geralt, otrzymując dzięki temu z rąk królowej tytuł szlachecki.

Szacowana długość Yarry to około 1000 km.

Główne dopływy Jarugi to Ina z Chotlą, Trava, Wstążka (prawobrzeżne) Newi (lewobrzeżny).

Buina[edytuj | edytuj kod]

Buina to rzeka na Północy uchodząca do Wielkiego Morza w Zatoce Praksedy. Buina wypływająca z Gór Sinych, w swoim górnym biegu przepływa przez Kaedwen, następnie pokonując przełom w Górach Pustulskich staje się naturalną granicą między Redanią, a Hengfors. Uchodzi w pobliżu miasteczka Blaviken w Łukomorzu. Główne dopływy to Gwenllech i Nimnar

Pontar[edytuj | edytuj kod]

Pontar (w Starszej Mowie: Aevon y Pont ar Gwennelen - Rzeka Alabastrowych Mostów) to rzeka graniczna między Redanią, a Temerią (w tym Ellander), a w swoim górnym biegu między Kaedwen, a Aedirn. Nad rzeką leżą miasta: elfów: Est Haemlet, Loc Muine; kaedweńskie: Ban Glean; Aedirn: Hagge; temerskie: Murivel i Rinde; a także niezależne miasta: Oxenfurt i Novigrad.

W planach Nilfgaardu Pontar miał być nową granicą Cesarstwa po II wojnie północnej.

Wyspa Thanedd[edytuj | edytuj kod]

Mieściła się na niej szkoła adeptek magii – Aretuza której rektorką była Margarita Laux Antille. Lądem można było się na nią dostać przechodząc przez pałac zwany Loxią. Powyżej znajdował się pałac zwany Garstangiem, siedziba rady czarodziejów. Na szczycie wyspy stała Wieża Mewy połączona magicznym teleportem z Tor Zireael - Wieżą Jaskółki (siedzibą elfich magów i mędrców).

Na Thanedd odbyła się rewolta czarodziejów. Zdradzili między innymi czarodzieje: Vilgefortz i Francesca Findabair, którzy zasiadali w Kapitule Czarodziejów.

Nilfgaard[edytuj | edytuj kod]

Cesarstwo Nilfgaardu to największe imperium w historii wiedźmińskiego świata, znajduje się na południu Kontynentu. Stolica cesarstwa - miasto Nilfgaard zwane też Miastem Złotych Wież leży daleko na południu nad rzeką Albą. W cesarstwie mianem Nilfgaardczyka nazywano mieszkańców stolicy i okolic. Walutą cesarstwa jest floren nilfgaardzki.

Polityka i religia[edytuj | edytuj kod]

W codziennym życiu twardo stąpającej po ziemi ludności Cesarstwa nie ma zazwyczaj miejsca dla żadnych religii. Mieszkańcy wierzą jedynie w swojego Cesarza i Słońce (kult słońca). Dodatkowo władze imperialne bardzo starannie pilnują by żaden z kapłanów czy wędrownych wieszczy nie mieszał się do polityki. Polityka Nilfgaardu doprowadziła do wojen z Nordlingami.

Znani Nilfgaardczycy[edytuj | edytuj kod]

Władcy:

Czarodzieje:

Inni:

Nilfgaard swą wielkość zawdzięcza podbojom, ziemie podbite dzielono na prowincje na czele których pozostawiono królów (jeśli złożyli hołd wierności) lub stawiano namiestników. W tyn sposób cesarstwo zyskało następujące prowincje:

  • Vicovaro - Siedziba szpiega-czarodziejki Assire var Anahid. Miejsce urodzenia Cahira i siedziba jego rodu. Miejsce upraw mandragory.
  • Etolia - Pochodzi stamtąd trzon Cesarskiej armii.
  • Gemmera - Prawdopodobnie pierwsze północne królestwo podbite przez Nilfgaard. Wywodzą się stamtąd pacyfikatorzy, brutalne jednostki Cesarstwa które walczą z rebeliantami.
  • Ebbing (królestwo)
  • Maecht (królestwo)
  • Nazair - Księstwo na południe od Gór Amell. Od północy Nazair graniczy z Cintrą i Dolnym Sodden, od wschodu z Mag Turga, a od południa z |Metinną (przez rzekę Yelenę). Główne miasta to: Assengard (dawna stolica), Belhaven, Rhys-Rhun.
  • Toussaint (księstwo)
  • Cintra - od I Wojny Północnej
  • Attre - od I Wojny Północnej
  • Ymlac
  • Rowan

Metinna[edytuj | edytuj kod]

Metinna to księstwo mający pozorną autonomię. Od zachodu graniczy z Wielkim Morzem, od południa z Maecht, od wschodu z Geso, a od północy z Nazair. 1/3 kraju zajmuje równina Mag Deira. Przez kraj przepływa rzeka Sylte. Główne miasta, to Metinna, Neureuth, Forgeham.

W północnej części Metinny znajdowała się kraina Mil Trachta, czyli Stujeziory, gdzie nad jeziorem Tarn Mira (zwanym Bezdno) wznosiła się Tor Zireael, czyli Wieża Jaskółki, zbudowana przez elfów. Uważano, że znajdował się tam magiczny teleport łączący ją z Wieżą Mewy (Tor Lara), zlokalizowaną na wyspie Thanedd. Ciri, uciekłszy przed Bonhartem i najemnikami Stefana Skellena przeniosła się stamtąd do krainy Aen Elle.

Geso[edytuj | edytuj kod]

Geso jest prowincją Cesarstwa Nilfgaardu graniczącą od północy z Mag Turgą, od wschodu z Pustynią Korath, od zachodu z Metinną a od południa z Ebbing. Na tym terenie znajduje się tzw. Bandycki Szlak czyli teren, na którym grasuje ogromna liczba rozbójników.

Miasta i wsie:

  • Fort Sarda - fort w okolicach pustyni Korath
  • Amarillo - stolica Cesarskiej prefektury
  • Zazdrość (dawniej Birka), gdzie Leo Bonhart pokonał bandytów zwanych Szczurami.
  • Loredo - wieś zwana także Zbójecką Posadą. Jej mieszkańcy utrzymują się z goszczenia bandytów.
  • Glyswen - dawniej Biała rzeczka, po powstaniu i masakrze dokonanej przez Nilfgaardczyków zasiedlona i przemianowana na Glyswen
  • Druigh

Mag Turga[edytuj | edytuj kod]

Kraina wcielona do Nilfgaardu przed wojnami Północnymi. Od zachodu graniczy z Nazair, od północy z Toussaint, od Południa z Geso ze stolicą w Caravisto. Przez Mag Turga wiodą drogi do przełęczy łączących Cesarstwo z Toussaint i z Górnym Sodden.

W czasie wojen Północnych z powodu bujnych lasów znajdujących się w tej krainie zbudowano wiele hut i dymarek do wytopu żelaza.

Podczas wojen gromadziły się tu rebelianci i bandy uzbrojonych bandytów (jak np. Szczury).

Byłe prowincje:

  • Górne Sodden - od I Wojny Północnej do Pokoju Cintryjskiego, po którym razem z Dolnym Sodden dołączył do Temerii
  • Verden - od II Wojny Północnej do śmierci króla Ervylla tuż przed zakończeniem wspomnianej wojny

Inne krainy[edytuj | edytuj kod]

Brokilon[edytuj | edytuj kod]

Brokilon, to leśne królestwo driad. Ten starożytny las znajdował się między rzekami Adalatte, Wstążką i Travą – graniczył z Kerack, Temerią, Dolnym Sodden, Brugge i Verden. Władała w nim królowa Eithné.

Eithné zalicza do Brokilonu Wypalanki, Ósmą Milę, Sowie Wzgórza i lewy brzeg Wstążki, mimo że las wyrąbano tam sto lat temu

— Andrzej Sapkowski, Miecz przeznaczenia

Niezależny od nikogo, Brokilon był niejako punktem zapalnym. Wielokrotnie najeżdżali na niego: Venzlav z Brugge (który chciał, by Eithné oddała mu Brokilon aż po rzekę Vdę), Ekkehard, Ervyll z Verden i Viraxas z Kerack. Stolicą Brokilonu było Duén Canell (Miejsce Dębu) w samym sercu lasu.

Driady z Brokilonu posiadały wyjątkowe umiejetności w dziedzinie uzdrawiania i to właśnie one pomogły Geraltowi wrócić do zdrowia po walce z Vilgefortzem.

Na obrzeżach tego lasu po raz wtóry wiedźmin napotkał swoje przeznaczenie – dziecko-niespodzankę Ciri. Wcześniej ich drogi zeszły się na Cintryjskim dworze u królowej Calanthe, jednak to w Brokilionie Sapkowski po raz pierwszy opisuje dokładnie przebieg tego spotkania.

W Brokilonie znajdowały schronienie bandy, takie jak Wiewiórki – Scoia'tael.

Pustynia Korath[edytuj | edytuj kod]

Pustynia położona jest na wschód od gór Tir Tochair. Miejsce, w którym ląduje Ciri, bohaterka cyklu sagi o wiedźminie, po przejściu przez spaczony portal w wieży Tor Lara na Wyspie Thanedd. Próbując tam korzystać z potęgi ognia utraciła ona magiczną moc. Pustynia ta nazywana jest też Patelnią.

Zerrikania[edytuj | edytuj kod]

Jest to egzotyczny kraj na dalekim wschodzie, niemal odseparowany od Królestw Północy. Panuje tam tropikalny klimat, wysoka temperatura powietrza i duży poziom wilgoci. Posiada połączenie przez przełęcz Elskerdeg oddzielającą Góry Smocze od Gór Ognistych z Kaedwen.

Zerrikankami są Tea i Vea, "chodząca broń" rycerza-smoka Borcha Trzy Kawki.

Mieszkańcy Zerrikanii są znanymi pirotechnikami. W grze Wiedźmin jest to ojczyzna Azara Javeda, przywódcy grupy przestępczej zwanej Salamandra. Według wspomnianej gry, wynaleziono tu petardy, z których korzystają wiedźmini podczas walki.