Brona (budownictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy budownictwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Brona – krata drewniana, najczęściej okuta żelazem, lub żelazna, zamykająca wejście przez bramę w murze obronnym lub zamku.

Brona stosowana była w okresie średniowiecza. Zawieszona na łańcuchach i unoszona. W zamkach chroniona dodatkowo mostem zwodzonym i stołpem. Później zastąpiona organami - zespołem pionowych belek, opuszczanych i podnoszonych oddzielnie[1].

Historycznie terminu tego używało się też na określenie bramy warownej lub strzeżonego przejścia granicznego[2].

Brona występuje jako samodzielna figura heraldyczna (np. jako godło Henryka VII czy herbach książąt Beaufort)[3] lub jako część bram na herbach (zwłaszcza miast).

Przypisy

  1. Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 29. ISBN 83-85001-89-1.
  2. Janusz Bogdanowski: Architektura obronna w krajobrazie Polski od Biskupina do Westerplatte. Warszawa-Kraków: PWN, 1996, s. 511-512.
  3. Charles Fox-Davies: A complete guide to heraldry. Ware: Wordsworth Editions Ltd, 1996, s. 284. ISBN 1-85326-356-6.