Bronisław Bachliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Bachliński
"Wyrwa"
Ilustracja
Kapitan Kapitan
Data i miejsce urodzenia 02.01.1916
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23.06.2002
Wałbrzych
Przebieg służby
Lata służby 1937-1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie

Polska Armia Ludowa

Jednostki Zasadnicza służba wojskowa w 1 plutonie lotniczym Okęcie (Warszawa)

Baza Lotnicza Brześć

Stanowiska Zastępca Komendanta Okręgu Warszawskiego KOP, Dowódca Oddziałów Specjalnych

Szef Wydziału Bezpieczeństwa Sztabu Komendy Głównej KOP Dowódca Milicji Ludowej PAL

Główne wojny i bitwy II Wojna Światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Partyzancki Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945

Odznaka Grunwaldzka

Bronisław Bachliński pseudonim "Wyrwa", przybrane nazwiska: Wacław Bronisław Zaboklicki, Bronisław Zawadzki (ur. 2 lutego 1916 w Warszawie, zm. 23 czerwca 2002 w Wałbrzychu)[1]kapitan, pełnił kolejno obowiązki Zastępcy Komendanta Okręgu Warszawskiego KOP, Dowódcy Oddziałów Specjalnych oraz Szefa Wydziału Bezpieczeństwa Sztabu Komendy Głównej KOP a następnie jako Dowódca Milicji Ludowej PAL[2].

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Działalność konspiracyjna[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1939 przystąpił do organizacji Obrońców Polski skrót KOP gdzie organizował i brał bezpośredni udział w różnych akcjach dywersyjno-bojowych, 22 grudnia 1940 aresztowany przez Gestapo pod nazwiskiem Bronisława Zawadzkiego osadzony w więzieniu na Pawiaku skąd zbiegł wraz z Józefem Sulińskim ps. "Zawisza" dnia 18 listopada 1941[3]. Aktywny działacz podziemia niepodległościowego, zaangażowany w prowadzenie drukarni czasopisma Polska Żyje od 1943 należał do grupy bezpośrednich podwładnych Henryka Boruckiego[4]. Po przekształceniu Komendy Obrońców Polski na Polską Armię Ludową awansowany przez Henryka Boruckiego do stopnia kapitana w tym samym momencie objął komendanturę Milicji Ludowej PAL. Podczas próby powtórnego aresztowania 1 grudnia 1943 w pobliżu lokalu dowództwa Wydziału Bezpieczeństwa i Milicji PAL w walce ulicznej z Gestapo w Warszawie na ulicy Ogrodowej 26 postrzelony z pistoletu kaliber 7,65 w twarz na skutek czego traci prawą gałkę oczną. W wyniku złego stanu zdrowia udzielono urlopu, który spędził ukrywając się we wsi Stróże koło Kraśnika. Zmarł w Wałbrzychu 23 czerwca 2002 i pochowany został na Cmentarzu Komunalnym w Szczawnie- Zdroju.

Ucieczka z Pawiaka[edytuj | edytuj kod]

Po aresztowaniu, którego dokonano 22 grudnia 1940 przewieziono go na Pawiak gdzie Bronisław Bachliński[5] pod fałszywym nazwiskiem Bronisława Zawadzkiego był przesłuchiwany, w styczniu trafił do celi wraz z Józefem Sulińskim gdzie opracowali plan ucieczki z więzienia. Pierwszy etap tej operacji polegał na tym, by dostać się do szpitala.Trafili oni do szpitala po zarażeniu ich na Pawiaku tyfusem plamistym. Ucieczkę ze szpitala miały ułatwić konspiracyjne komórki więzienne, które zwłaszcza w Warszawie przejawiały dużą aktywność i którym wielu zawdzięczało życie. 18 listopada 1941 ze szpitala zakaźnego Św. Stanisława przy ul. Wolskiej wywieziono ich karawanem, w którym znajdowała się trumna, dwóch więźniów Pawiaka: komendanta głównego organizacji Polska Niepodległa, inż. Józefa Sulińskiego, i zastępcę komendanta okręgu warszawskiego KOP, Bronisława Bachlińskiego. Uzbrojona grupa, która po nich przybyła, tak sprytnie przy pomocy salowych wyprowadziła ich z budynku szpitalnego i umieściła w karawanie, że dwaj strzegący więźniów policjanci w ogóle tego nie zauważyli[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bronisław Bachliński, www.myheritage.pl [dostęp 2019-02-18].
  2. a b Jerzy Śląski, Ślaski J.-Polska walczеca, t.3-4 - PDF Free Download, azdoc.pl [dostęp 2019-02-18] (ang.).
  3. Organizacja Polska Niepodległa - Polska w czasie II wojny światowej, www.sww.w.szu.pl [dostęp 2019-02-18].
  4. Andrzej Gąsiorowski, HEADQUARTERS OF THE DEFENDERS OF POLAND (KOP)THE POMERANIAN DISTRICT DIVISION, 18 lutego 2018.
  5. Leon Wanat, Za murami Pawiaka, 1967.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pawiak był etapem: Wspomnienia z lat 1939 - 1944, praca zbiorowa pod redakcją Reginy Domańskiej, Warszawa 1987
  • THE HEADQUARTERS OF THE DEFENDERS OF POLANDTHE POMERANIAN DISTRICT DIVISION Andrzej Gąsiorowski, Toruń 2016
  • Za murami Pawiaka, Leon Wanat, Warszawa 1967, s.340