Bronisław Czepczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bronisław Górecki
Bronisław Czepczak
Bronisław Dzwoniarz

Zwijak 2, Zebra 2, Bolek
Ilustracja
Bronisław Czepczak (ze zbiorów NAC)
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 18 września 1922
Stupki (gmina Borki Wielkie)
Data i miejsce śmierci 24 sierpnia 2001
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1942–1945
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (1941–1942), Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa, Delegatura Sił Zbrojnych na Kraj, Wolność i Niezawisłość
Jednostki 10 Dywizja Piechoty (PSZ), Sekcja Dyspozycyjna Naczelnego Wodza, Okręg Kraków AK, 1 Pułk Strzelców Podhalańskich AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie antykomunistyczne
Późniejsza praca inspektor mieszkaniowy, kreślarz, laborant, technik
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Armii Krajowej Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie Italy Star
Grób Bronisława Czepczaka w Panteonie Żołnierzy Polski Walczącej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Bronisław Czepczak vel Bronisław Górecki vel Bronisław Dzwoniarz pseud.: „Zwijak 2”, „Zebra 2”, „Bolek”, po wojnie używał nazwiska Bronisław Górecki (ur. 18 września 1922 w Stupkach (gmina Borki Wielkie), zm. 24 sierpnia 2001 w Warszawie) – żołnierz Armii Andersa, oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, porucznik łączności, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W dniu wybuchu II wojny światowej miał 17 lat, nie został zmobilizowany. Mieszkał z rodzicami na terenach zajętych 17 września 1939 roku przez Armię Czerwoną. 13 kwietnia 1940 roku został wywieziony, razem z matką i dwiema siostrami, do północnego Kazachstanu. Do lutego 1942 roku przebywał w ZSRR, gdzie wstąpił w Ługowoj do Armii Andersa (28 pułk piechoty 10 Dywizji Piechoty). Od maja 1942 roku służył w szkole łączności radiowej w el-Mughar (Palestyna). Od maja 1943 roku do października 1943 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie został przeszkolony w radiotelegrafii w Sekcji Dyspozycyjnej Naczelnego Wodza. W październiku 1943 roku został przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech (Baza nr 11) i zaprzysiężony 16 maja 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza.

Został zrzucony w Polsce w nocy 26 na 27 grudnia 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Staszek 2” w rejonie Szczawy (był to ostatni zrzut cichociemnych, już po upadku Powstania Warszawskiego). Przyłączył się do I batalionu 1 pułku strzelców podhalańskich AK, w którym służył jako radiotelegrafista. 13 stycznia 1945 roku uczestniczył w zwycięskiej bitwie z niemieckim oddziałem pacyfikacyjnym[1].

W 1945 roku pozostał w konspiracji. Działając w Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj, a następnie w Wolności i Niezawisłości, miał obowiązek – dysponując 2 radiostacjami – utrzymywać łączność z bazą we Włoszech i Anglii. Zaczął używać nazwiska Bronisław Górecki. Został aresztowany 7 grudnia 1945 roku. W listopadzie 1946 roku został skazany na 5 lat więzienia[2]. Po amnestii w roku 1947 zdał maturę i rozpoczął studia w Poznaniu, jednocześnie zaczął pracę jako księgowy. 2 października 1950 roku został ponownie aresztowany. Po długim śledztwie został skazany w marcu 1953 roku na 15 lat więzienia. Wyrok odbywał w więzieniu we Wronkach. Został zwolniony warunkowo w 1956 roku.

Po wyjściu z więzienia ukończył studia na Politechnice Warszawskiej i jednocześnie rozpoczął pracę w Przemysłowym Instytucie Elektroniki w Warszawie, następnie w Ośrodku Badawczo- Rozwojowym Elektroniki Próżniowej i Ośrodku Badawczo- Rozwojowym Techniki Telewizyjnej[3]. Pracował na Politechnice Warszawskiej do emerytury, przez 25 lat[1].

Był autorem pierwszego medalu, który upamiętniał „Cichociemnych”. Była to plakietka „Cichociemni – Tobie Ojczyzno” wyprodukowany przez Teodora Kaweckiego z Gdyni w roku 1987. Na awersie umieszczono – oprócz znaku „Cichociemnych” – spadochron, w którego dolnej części znajdował się zarys granic Polski z roku 1939. Na tle tej mapy była data skoku, a w dolnej części pseudonim skoczka. Na rewersie medal znajdował się Krzyż Armii Krajowej i imię oraz nazwisko skoczka. Medal ten miał być wręczany „Cichociemnym” lub ich bliskim[4].

Wystąpił w filmie dokumentalnym pt. Cichociemni z 1989[5].

W 1989 roku wstąpił do Światowego Związku Żołnierzy AK[2]. Był przewodniczącym komisji historycznej środowiska cichociemnych. 1 października 1996 roku w Pałacu Prezydenckim odbyła się ceremonia wręczenia sztandaru Jednostce Wojskowej GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej. Rodzicami Chrzestnymi Sztandaru JW GROM zostali Bronisław Górecki i Agnieszka Petelicka – żona dowódcy GROM-u[4].

Po śmierci został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mariana, kowala, i Marii z domu Wilk. Ojciec Bronisława został aresztowany przez NKWD 3 kwietnia 1940 roku. Po wyjściu z łagru wstąpił do Armii Andersa, schorowany wyjechał do Persji i zmarł w szpitalu w Teheranie, gdzie został pochowany.

Bronisław miał 2 siostry, jedna z nich zmarła na Syberii.

W czasie pobytu w więzieniu w 1955 roku ożenił się z Bożeną Marią Sobańską (ur. 1927)[6]. Mieli córkę Dorotę (ur. w 1961 roku).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Czat z Bronisławem Czepczakiem-Góreckim. 2001-03-09. [dostęp 2013-09-14].
  2. a b Z życiorysu Leopolda – Cichociemny, człowiek Naczelnego Wodza. [dostęp 2013-09-14].
  3. Ośrodek Badawczo- Rozwojowy Techniki Telewizyjnej, Nowe Opracowania w roku 1978, 1979.
  4. a b Cichociemni w medalierstwie. 2012-10-27. [dostęp 2013-09-14].
  5. Cichociemni. filmpolski.pl. [dostęp 2014-01-14].
  6. Wywiad ze Sławomirem Maciejem Cieślikowskim. [dostęp 2013-09-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]